Υπηρέτης πολλών "αφεντάδων"...(;)

Τούτη τη φορά ξεκινώ με το "ρε, πού μπλέξαμε"..., μια και αυτό που ακολουθεί θα το βάφτιζα "της  αγανακτήσεως το ανάγνωσμα"!

Άραγε, πώς να μην γκρινιάξει και να σιχτιρίσει επαναλαμβανόμενα κανείς, όταν από όλες τις μεριές προσπαθούν παντοιοτρόπως να μας βάλουν με το στανιό στον ρόλο των κορόιδων! Και να μη θες να το δεχτείς, το νιώθεις αυτόν τον ρόλο να επιδιώκει να κολλήσει επάνω σου σα γλίτσα. Για να μην μιλώ με γρίφους, περνώ στην ουσία, που αφορά σε διάφορα απλά καθημερινά θέματα (πού να πιάσουμε τα πιο σοβαρά), τα οποία εξελίσσονται σε τροχοπέδη ή βάσανο. Η αφορμή για να εκφραστώ εδώ προήλθε από την παράδοση ενός πακέτου μέσω μίας υπηρεσίας ταχυμεταφορών και θα τα μεταφέρω όπως έγιναν, για να ξεσπαθώσω και λίγο...

Πολύ συχνά δημιουργούνται προβλήματα πλέον με τις παραδόσεις πακέτων και δε συζητώ για τη Γενική Ταχυδρομική που σε πολύ μεγάλο βαθμό έχει εγκαταλειφθεί, καθώς υπάρχει έλλειψη προσωπικού, με αποτέλεσμα οι καθυστερήσεις να είναι μεγάλες. Όμως άλλες ιδιωτικές υπηρεσίες αυτού του τύπου κάνουν ό,τι γουστάρουν, γιατί... μπορούν! Με μια τέτοια υπηρεσία είχα ένα προβληματάκι τις προηγούμενες ημέρες. Πρέπει να ζητήσεις να σε ενημερώσουν με μήνυμα ή τηλεφώνημα για το πότε θα παραδώσουν, αλλιώς ενημερώνουν τελευταία στιγμή ή και όχι...

Γενικά, όποτε είναι να γίνει παραλαβή ένα άγχος υπάρχει, γιατί δεν μπορεί να είναι κανείς στο σπίτι 24 ώρες το εικοσιτετράωρο να τους περιμένει σταυροπόδι! Στη δεδομένη περίπτωση απογειώθηκε η κατάσταση όπως και τα νεύρα μου, αφού το πακέτο δεν ήρθε ποτέ! Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με την υπεύθυνη της υπηρεσίας, διαπιστώνω ότι είχε σημειωθεί λάθος ταχυδρομικός κώδικας και η παράδοση πήγε να γίνει σε όμορη περιοχή. Όμως πριν ξεκαθαριστεί αυτό, ο διάλογος ήταν κάπως σουρεάλ. Μέσα σε όλα μου διευκρίνισε ότι κατά την παράδοση χτυπούν το κουδούνι μία φορά κι αν δεν εμφανιστεί κανείς, φεύγουν.,,, Μου άναψαν τα λαμπάκια πάραυτα και ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε! Της τόνισα πως αυτό είναι απαράδεκτο από μεριάς τους, καθώς δεν έχουν σκεφτεί (μάλλον τους είναι αδιάφορο) ότι μπορεί κάποιος να είναι στην τουαλέτα... ή ένας ηλικιωμένος θα πρέπει να τρέξει να παραλάβει με κίνδυνο να μπουρδουκλωθεί στις σκάλες και εν πάση περιπτώσει δεν είναι δυνατόν να πεταχτεί κάποιος με ένα κουδούνισμα και δίχως μία λογική αναμονή από τον διανομέα όταν δίνουν ένα εύρος παράδοσης δύο ωρών. Μου δικαιολογήθηκε ότι έχουν 500 διανομές και ότι αυτό δεν είναι εφικτό. Τότε απάντησα ότι κι εμένα μου είναι αδιάφορο, αφού οφείλουν να βρουν τρόπο, γιατί η δουλειά τους είναι να εξυπηρετούν τον κόσμο κι όχι να τον παιδεύουν ή να τους υπηρετεί εκείνος! Δεν είχε τι άλλο να πει και φυσικά προσπάθησε να επιτευχθεί η παράδοση το συντομότερο δυνατό, βέβαια σε ώρα άσχετη από αυτή που ζήτησα (μην είμαστε και πλεονέκτες)! Πάντως, αν δεν ήταν κάποιος άλλος στο σπίτι, θα έπρεπε να πάρω άδεια από την εργασία μου για την ηλιθιότητα που τους βαράει ή δε θα παραλάμβανα ποτέ!

                                                    (Λίγη αγένεια δε βλάπτει!)

Τελικά, έχουμε φτάσει στο σημείο να υπηρετούμε όλους εκείνους που ο σκοπός της ύπαρξης τους είναι η εξυπηρέτηση του κοινού! Ας μην ξεχνάμε τις τράπεζες, οι οποίες ήταν οι πρώτες διδάξασες! Και πόσες άλλες υπηρεσίες και φορείς...  Και τρέχουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες να βγάλουν άκρη (συχνά στην άλλη άκρη από εκεί που κατοικούν) ή ψάχνουν και εξαρτώνται από άλλους να τους βοηθήσουν ή να τους εξυπηρετήσουν με τα ψηφιακά μέσα.

Θέλετε να προσθέσω και τους τεχνικούς που τους ψάχνεις με το δίκαννο και αν καταφέρεις να τους βρεις, θα παρακαλάς να σου κάνουν τη δουλειά και θα προσεύχεσαι να την φέρουν σε πέρας σωστά...! Αν συνεχίσω, τελειωμό δε θα έχω και είμαι σίγουρη ότι όλοι θα έχουν να πουν πολύ περισσότερα!

Το έχω ξαναπεί ότι μονίμως βρισκόμαστε στη διαδικασία του πληρώνεις και δηλώνεις και πλέον υπηρετείς το σύστημα όλο (δημόσιο και ιδιωτικό) μέσα από την ανικανότητά του και την αδιαφορία του! Για να μην είμαι άδικη και μόνο γκρινιάρα, δε λέω ότι δεν υπάρχουν και πολλά καλά - τα οποία δεν υπήρχαν παλαιότερα - που προσφέρουν διευκολύνσεις στους ταχύτατους ρυθμούς που ζούμε, αλλά  τα αρνητικά μας διαβρώνουν εσωτερικά! Γνωρίζοντας, επίσης ότι τα περισσότερα είναι επικοινωνιακές φανφάρες και κενού (ή ελλειμματικού) ουσιαστικού περιεχομένου, δεν είναι δυνατόν να μην επέρχεται εκνευρισμός και αγανάκτηση!

 

@  Μουσική από τις αγαπημένες "πέτρες που κυλούν" για να μη χορταριάζουν...! 

 

 

Μόνο στο τώρα ο χρόνος για την ευτυχία

Επανέρχομαι σε ένα θέμα που είχα αναρτήσει πριν από περίπου δέκα χρόνια, το οποίο είναι διακαής πόθος του ανθρώπου. Κι αυτό είναι η ευτυχία. Αυτή την φορά δε θα γράψω τις δικές μου σκέψεις , όπως έκανα τότε, αλλά θα έχω ακόμη μία αναδημοσίευση (μετά την προηγούμενη ανάρτηση), γιατί βρήκα τυχαία το κείμενο και μου άρεσε ιδιαίτερα. Κι έχει τόσο δίκιο μέσα από τα λεγόμενά του!

Η ευτυχία είναι το ταξίδι, όχι ο προορισμός

" Πείθουμε τον εαυτό μας ότι η ζωή μας θα γίνει καλύτερη όταν μεγαλώσουμε, όταν βρούμε καλή δουλειά, όταν παντρευτούμε, όταν κάνουμε παιδιά. Τότε απογοητευόμαστε γιατί τα παιδιά δεν είναι αρκετά μεγάλα, οπότε θα είμαστε πιο ευτυχισμένοι όταν μεγαλώσουν.

Μετά από αυτό, απογοητευόμαστε γιατί αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της εφηβείας των παιδιών. Είμαστε βέβαιοι ότι θα γίνουμε ευτυχισμένοι όταν ξεπεράσουν τα παιδιά αυτό το στάδιο. Στην συνέχεια, πιστεύουμε ότι η ζωή μας θα είναι πλήρης όταν αποκτήσουμε καλύτερο αυτοκίνητο ή σπίτι, όταν πάρουμε προαγωγή, όταν είμαστε σε θέση να πάμε πολυτελείς διακοπές, όταν συνταξιοδοτηθούμε κλπ

Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για να είμαστε ευτυχισμένοι από ό, τι τώρα. Αν όχι τώρα, πότε; Η ζωή μας θα είναι πάντα γεμάτη προκλήσεις. Είναι καλύτερο να πείσουμε τον εαυτό μας και να αποφασίσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι έτσι κι αλλιώς. Ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν.

Αλλιώς, καταλήγουμε να τηρούμε στάση αναμονής …

Μέχρι το δάνειο να αποπληρωθεί.

Έως ότου πάρουμε καινούργιο αυτοκίνητο.

Έως ότου πάρουμε καινούργιο σπίτι

Μέχρι να χάσουμε 10 κιλά.

Μέχρι να κερδίσουμε 100.000 ευρώ.

Μέχρι να παντρευτούμε.

Μέχρι να πάρουμε διαζύγιο.

Μέχρι να κάνουμε παιδιά.

Μέχρι τα παιδιά να πάνε στο σχολείο.

Μέχρι να τελειώσουν το σχολείο.

Μέχρι να φύγουν από το σπίτι.

Μέχρι να πάρουμε αύξηση.

Μέχρι να συνταξιοδοτηθούμε.

Μέχρι το Καλοκαίρι.

Μέχρι την Άνοιξη.

Μέχρι το Χειμώνα.

Μέχρι το Φθινόπωρο.

Μέχρι να περάσει η οικονομική κρίση.

Μέχρι να πεθάνουμε.

Δεν υπάρχει καλύτερος χρόνος από τώρα για να είναι κάποιος ευτυχισμένος.

Η ευτυχία είναι το ταξίδι, όχι ο προορισμός.

Οπότε, εργαστείτε σαν να μην χρειάζεστε τα χρήματα, ερωτευτείτε σαν να μην πρόκειται να πληγωθείτε και χορέψτε σαν να μην σας κοιτάζει κανείς."

Σχόλια σοφά του αγαπημένου συνθέτη...

"…Σηκώθηκα απ΄ το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη. Ήμουνα ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους.

Ο πρώτος αριθμός σημαίνει συνουσία. Βάση ρευστή για δημιουργία. Κι αποφασίζω ευθύς την πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θά ΄ναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό – που λεν – ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.

Το λέω για να τ΄ ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν κι όπου βρουν. Να μην τ΄ αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κατακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς, τους ποιητές. Μια και δεν είναι δυνατό να μας εντάξουν στα συρτάρια τους, σ΄ ό,τι μπορούν να ελέγξουνε και να προβλέψουν οι ανερχόμενοι πολλοί.

Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ΄ έξω από το πάπλωμα. Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού."

 

Μάνος Χατζιδάκις -  Απόσπασμα από το βιβλίο "Τα σχόλια του τρίτου" 

 

💦 Δεν έχω να προσθέσω τίποτα, μια και τα σχόλιά του λένε ήδη πολλά! 

 

💦 Φυσικά και θα ακούσουμε μουσική του, με επιλογές που δε έχω φέρει άλλη φορά στο ιστολόγιο.

 

 

 

 

 

"Lost in the silence I forget the violence"

Ως εισαγωγή στην εποχή του καλοκαιριού λογαριάζω ετούτη την ανάρτηση, με μικρή ποικιλία στο περιεχόμενο χωρίς όμως  καμία αναφορά σε καλοκαιρινά θέματα. Μια εποχή που έχει συνδεθεί με χαρά και μια κάποια ανεμελιά και φυσικά πολλά άλλα όμορφα. Εντούτοις, η πηγαία χαρά και η ηρεμία έχουν απαχθεί βίαια από την ζωή μας, όπως και οι περισσότερες από τις ομορφιές της. 

Ξεκινώ με μια πρόταση τηλεοπτικής σειράς που μόλις ολοκληρώθηκε η προβολή της. Δεν παρακολουθώ τηλεόραση, οπότε την είδα διαδικτυακά ως συνήθως κάνω επιλέγοντας ό,τι μου φαίνεται ενδιαφέρον. Πρόκειται  για την εβδομαδιαία σειρά του Mega δεκαέξι μόνο επεισοδίων με τίτλο "Οι Αθώοι", η οποία βασίστηκε στο θαυμάσιο έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη "Ο Κατάδικος" (1919).  

Το σενάριο είναι της Ελένης Ζιώγα, η οποία κατάφερε να φέρει στο φως με μαεστρία τον πλούσιο και γεμάτο συγκρούσεις εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων ξεφεύγοντας από τα κλισέ, μα και το βαθύτερο υπαρξιακό νόημα της ιστορίας. Ο Νίκος και ο Άγγελος Κουτελιδάκης έκαναν τη σκηνοθεσία, όπου εκπληρώνεται με μεγάλη επιτυχία ένα όνειρο πολλών χρόνων του πατέρα Κουτελιδάκη (συνεργάστηκε με τον γιο του Άγγελο) να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο πεζογράφημα. Κατά ένα μέρος αποτέλεσε κάπως οικογενειακή υπόθεση...:)), μια και η Ελένη Ζιώγα είναι σύζυγός του. Συνεργασίες που αξίζουν τον κόπο, αφού το αποτέλεσμα τις δικαιώνει. Εκπληκτική, επίσης, είναι η φωτογραφία του Γιάννη Φώτου, η οποία αναγάγει την τηλεοπτική σειρά στο επίπεδο κινηματογραφικής προσπάθειας. Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών ήταν εξαιρετικές και δε συζητώ για τους πρωταγωνιστές (Η Αμαλία Καβάλη στον ρόλο της Αρετής, διακρίνεται για την πολύ δυνατή και απίστευτα εκφραστική ερμηνεία της)! 

Γενικά, είναι ένα βαρύ κατηγορώ απέναντι σε μια κοινωνία που δεν αφήνει περιθώρια κατανόησης ανθρώπων και καταστάσεων πριν τιμωρήσει και φυσικά δε συγχωρεί (και τελικά πόσο επίκαιρο). Όλο αυτό αποδίδεται με πιστή αποτύπωση της εποχής μέσα από τον σκληρό τρόπο της τότε πραγματικότητας μα και με συμβολισμούς στα όρια του μεταφυσικού. Δε θα πω τίποτε άλλο, ώστε να μην προκαταβάλω περισσότερο όποιον δεν την έχει παρακολουθήσει. 

 

Και πάμε στη μουσική τώρα...!

Άκουσα τυχαία ένα κομμάτι, του ελληνικού συγκροτήματος, των  CReal που με πήγε κάπου είκοσι χρόνια πίσω και αναπάντεχα με κατέκλυσε ένα στενόχωρο αίσθημα  από τις τρυφερές αναμνήσεις, κι ας μην ήταν στις τότε μουσικές μου επιλογές. Ήταν τότε που ακόμα ζούσαμε (έστω και ως αυταπάτη) σε χρόνια πιο όμορφα και ίσως πιο ξένοιαστα, γιατί λίγο μετά εξελίχθηκαν σε π@$τ@ν@ όλα! Τώρα προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας τα ασυμμάζευτα! Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό το τραγικό το οποίο ζήσαμε και ζούμε, έχουμε να υποστούμε και τη νεκρανάσταση των πολιτικών ζόμπι, που χωρίς καμία ντροπή και με περισσό θράσος προσχεδίασαν τα πάντα (με γερές "πλάτες" άλλων δυνατών), ώστε να επανέλθουν με αξιώσεις δήθεν έντιμου και έμπιστου πολιτικού αρχηγού! Βρε ουστ! Τι να πω; Τον "νου μας ρεμάλια"!

 

Και κλείνω με μέρος ενός στίχου από ακόμα ένα μουσικό κομμάτι των CReal , το οποίο μπορεί να είναι ερωτικό τραγούδι, όμως εμένα μου ταίριαξαν αυτά τα λόγια για να μεταφέρω το μήνυμα που θέλω... Πατήστε στον στίχο για να ακούσετε ολόκληρο το τραγούδι που είναι στα Αγγλικά.

Lost in the silence and I forget the violence

"Εγώ είμαι" ή "Θα έπρεπε να ήμουν"... ;

Σε αυτή την ανάρτηση δεν έχει δικές μου σκέψεις με παράπονα, γκρίνιες ή διάφορα γλυκανάλατα, ρομαντικά και σαχλομπούχλες (δική μου λέξη), μα μία αναδημοσίευση αποσπάσματος του Χόρχε Μπουκάι από το βιβλίο του "Να σου πω μια ιστορία" και αφορά σε κάτι που όλους - λίγο ή πολύ - μας βασανίζει. Φυσικά θα ακολουθήσει όμορφη και πολλή μουσική από ένα αγαπημένο συγκρότημα!

Είμαι το συναίσθημα της απόρριψης… για τον εαυτό σου 

«Εγώ σου έφερα τα συναισθήματα της ντροπής, σου έδειξα όλα τα μειονεκτήματα σου, τις ασχήμιες σου, τις ανοησίες σου, τα δυσάρεστα όλα. Εγώ σου κρέμασα την ταμπέλα «διαφορετικός» όταν σου είπα για πρώτη φορά στο αφτί ότι κάτι δεν πήγαινε εντελώς καλά σ’ εσένα (…).

Είμαι ο απρόσκλητος μουσαφίρης, ο ανεπιθύμητος επισκέπτης, και ωστόσο, είμαι ο πρώτος που ήρθα κι ο τελευταίος που θα φύγω.

Έγινα ισχυρός με τον καιρό ακούγοντας τις συμβουλές των γονιών σου για το πώς να θριαμβεύσεις στη ζωή. Παρατηρώντας τις αντιλήψεις της θρησκείας σου, που σου λέει να τι να κάνεις και τι να μην κάνεις, για να σε δεχτεί ο Θεός στις αγκάλες του.

Υποφέροντας απάνθρωπα αστεία των συντρόφων σου στο σχολείο όταν γελούσαν με τις δυσκολίες σου. Υπομένοντας τις ταπεινώσεις από τους ανώτερους σου. Παρατηρώντας την άχαρη μορφή σου στον καθρέφτη και συγκρίνοντας τη μετά με την εικόνα των «διασήμων» που βγαίνουν στην τηλεόραση.

Και τώρα, επιτέλους, έτσι όπως είμαι δυνατός, και για τον απλό λόγο ότι είμαι γυναίκα, ότι είμαι νέγρος, ότι είμαι Εβραίος, ότι είμαι ομοφυλόφιλος, ότι είμαι ανατολίτης, ότι είμαι ανάπηρος, ότι είμαι ψηλός, κοντός ή χοντρός… μπορώ να σε μεταμορφώσω σ’ ένα σωρό σκουπίδια, σε παλιοσίδερα, σε αποδιοπομπαίο τράγο, στον παγκόσμια υπεύθυνο, σ’ έναν καταραμένο μπάσταρδο μιας χρήσης.

Γενεές και γενεές ανδρών και γυναικών με υποστηρίζουν .Δεν μπορείς να ξεφύγεις από μένα.

Η θλίψη που προξενώ είναι τόσο ανυπόφορη που για να με αντέξεις πρέπει να με μεταδώσεις στα παιδιά σου, ώστε εκείνα να με περάσουν στα δικά τους παιδιά, στους αιώνες των αιώνων. Για να βοηθήσω εσένα και τους απογόνους σου θα μεταμφιεστώ σε τελειομανία, σε υψηλά ιδανικά, σε αυτοκριτική, σε πατριωτισμό, σε ηθικές αξίες, σε καλές συνήθειες, σε αυτοέλεγχο.

Η θλίψη που σου προξενώ είναι τόσο έντονη που αν θελήσεις να με αρνηθείς και, για αυτό, θα προσπαθήσεις να με κρύψεις πίσω από τα πρόσωπα σου, πίσω από τα ναρκωτικά, πίσω από τη μάχη σου για το χρήμα, πίσω από τις νευρώσεις σου, πίσω από την απρόσωπη σεξουαλικότητα σου.

Δεν έχει σημασία τι κάνεις, όμως, δεν έχει σημασία που πηγαίνεις. Εγώ θα είμαι πάντα εκεί, πάντοτε παρών. Γιατί ταξιδεύω μαζί σου μέρα και νύχτα, ακούραστα, δίχως όρια.

Εγώ είμαι η βασική αιτία της εξάρτησης, της κτητικότητας, της πίεσης, της ανηθικότητας, του φόβου, της βίας, του εγκλήματος, της τρέλας. Εγώ σου δίδαξα το φόβο της απόρριψης κι εγώ περιόρισα την ύπαρξη σου σ’ αυτό το φόβο.

Από εμένα εξαρτάται το αν θα εξακολουθήσεις να είσαι αυτό το άτομο που το γυρεύουν, το λατρεύουν, το χειροκροτούν, ο ευγενικός και ο ευχάριστος που είσαι σήμερα για τους άλλους.

Από εμένα εξαρτάσαι, γιατί εγώ είμαι το μπαούλο όπου έχεις κρύψει εκείνα τα πιο δυσάρεστα πράγματα, τα πιο γελοία, τα λιγότερο επιθυμητά κι από σένα τον ίδιο.

Χάρη σ’ εμένα έμαθες να συμβιβάζεσαι με αυτά που σου δίνει η ζωή, γιατί τελικά, οτιδήποτε και αν ζήσεις θα είναι πάντοτε παραπάνω απ’ αυτό που νομίζεις ότι αξίζεις. Το μάντεψες, έτσι δεν είναι; Είμαι το συναίσθημα της απόρριψης που νιώθεις για τον ίδιο σου τον εαυτό».

Όλα άρχισαν εκείνη τη γκρίζα μέρα που αφέθηκες να πεις περήφανος:

 

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ !»

 
Και, ντροπιασμένος και φοβισμένος, κατέβασες το κεφάλι κι άλλαξες τα λόγια και τις πράξεις σου με ένα καλό συλλογισμό:

 

«ΕΓΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΜΟΥΝ…»

 

 

💣 Τα σχόλια δικά σας και η μουσική που υποσχέθηκα...