"Lost in the silence I forget the violence"

Ως εισαγωγή στην εποχή του καλοκαιριού λογαριάζω ετούτη την ανάρτηση, με μικρή ποικιλία στο περιεχόμενο χωρίς όμως  καμία αναφορά σε καλοκαιρινά θέματα. Μια εποχή που έχει συνδεθεί με χαρά και μια κάποια ανεμελιά και φυσικά πολλά άλλα όμορφα. Εντούτοις, η πηγαία χαρά και η ηρεμία έχουν απαχθεί βίαια από την ζωή μας, όπως και οι περισσότερες από τις ομορφιές της. 

Ξεκινώ με μια πρόταση τηλεοπτικής σειράς που μόλις ολοκληρώθηκε η προβολή της. Δεν παρακολουθώ τηλεόραση, οπότε την είδα διαδικτυακά ως συνήθως κάνω επιλέγοντας ό,τι μου φαίνεται ενδιαφέρον. Πρόκειται  για την εβδομαδιαία σειρά του Mega δεκαέξι μόνο επεισοδίων με τίτλο "Οι Αθώοι", η οποία βασίστηκε στο θαυμάσιο έργο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη "Ο Κατάδικος" (1919).  

Το σενάριο είναι της Ελένης Ζιώγα, η οποία κατάφερε να φέρει στο φως με μαεστρία τον πλούσιο και γεμάτο συγκρούσεις εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων ξεφεύγοντας από τα κλισέ, μα και το βαθύτερο υπαρξιακό νόημα της ιστορίας. Ο Νίκος και ο Άγγελος Κουτελιδάκης έκαναν τη σκηνοθεσία, όπου εκπληρώνεται με μεγάλη επιτυχία ένα όνειρο πολλών χρόνων του πατέρα Κουτελιδάκη (συνεργάστηκε με τον γιο του Άγγελο) να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο πεζογράφημα. Κατά ένα μέρος αποτέλεσε κάπως οικογενειακή υπόθεση...:)), μια και η Ελένη Ζιώγα είναι σύζυγός του. Συνεργασίες που αξίζουν τον κόπο, αφού το αποτέλεσμα τις δικαιώνει. Εκπληκτική, επίσης, είναι η φωτογραφία του Γιάννη Φώτου, η οποία αναγάγει την τηλεοπτική σειρά στο επίπεδο κινηματογραφικής προσπάθειας. Οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών ήταν εξαιρετικές και δε συζητώ για τους πρωταγωνιστές (Η Αμαλία Καβάλη στον ρόλο της Αρετής, διακρίνεται για την πολύ δυνατή και απίστευτα εκφραστική ερμηνεία της)! 

Γενικά, είναι ένα βαρύ κατηγορώ απέναντι σε μια κοινωνία που δεν αφήνει περιθώρια κατανόησης ανθρώπων και καταστάσεων πριν τιμωρήσει και φυσικά δε συγχωρεί (και τελικά πόσο επίκαιρο). Όλο αυτό αποδίδεται με πιστή αποτύπωση της εποχής μέσα από τον σκληρό τρόπο της τότε πραγματικότητας μα και με συμβολισμούς στα όρια του μεταφυσικού. Δε θα πω τίποτε άλλο, ώστε να μην προκαταβάλω περισσότερο όποιον δεν την έχει παρακολουθήσει. 

 

Και πάμε στη μουσική τώρα...!

Άκουσα τυχαία ένα κομμάτι, του ελληνικού συγκροτήματος, των  CReal που με πήγε κάπου είκοσι χρόνια πίσω και αναπάντεχα με κατέκλυσε ένα στενόχωρο αίσθημα  από τις τρυφερές αναμνήσεις, κι ας μην ήταν στις τότε μουσικές μου επιλογές. Ήταν τότε που ακόμα ζούσαμε (έστω και ως αυταπάτη) σε χρόνια πιο όμορφα και ίσως πιο ξένοιαστα, γιατί λίγο μετά εξελίχθηκαν σε π@$τ@ν@ όλα! Τώρα προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας τα ασυμμάζευτα! Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό το τραγικό το οποίο ζήσαμε και ζούμε, έχουμε να υποστούμε και τη νεκρανάσταση των πολιτικών ζόμπι, που χωρίς καμία ντροπή και με περισσό θράσος προσχεδίασαν τα πάντα (με γερές "πλάτες" άλλων δυνατών), ώστε να επανέλθουν με αξιώσεις δήθεν έντιμου και έμπιστου πολιτικού αρχηγού! Βρε ουστ! Τι να πω; Τον "νου μας ρεμάλια"!

 

Και κλείνω με μέρος ενός στίχου από ακόμα ένα μουσικό κομμάτι των CReal , το οποίο μπορεί να είναι ερωτικό τραγούδι, όμως εμένα μου ταίριαξαν αυτά τα λόγια για να μεταφέρω το μήνυμα που θέλω... Πατήστε στον στίχο για να ακούσετε ολόκληρο το τραγούδι που είναι στα Αγγλικά.

Lost in the silence and I forget the violence

"Εγώ είμαι" ή "Θα έπρεπε να ήμουν"... ;

Σε αυτή την ανάρτηση δεν έχει δικές μου σκέψεις με παράπονα, γκρίνιες ή διάφορα γλυκανάλατα, ρομαντικά και σαχλομπούχλες (δική μου λέξη), μα μία αναδημοσίευση αποσπάσματος του Χόρχε Μπουκάι από το βιβλίο του "Να σου πω μια ιστορία" και αφορά σε κάτι που όλους - λίγο ή πολύ - μας βασανίζει. Φυσικά θα ακολουθήσει όμορφη και πολλή μουσική από ένα αγαπημένο συγκρότημα!

Είμαι το συναίσθημα της απόρριψης… για τον εαυτό σου 

«Εγώ σου έφερα τα συναισθήματα της ντροπής, σου έδειξα όλα τα μειονεκτήματα σου, τις ασχήμιες σου, τις ανοησίες σου, τα δυσάρεστα όλα. Εγώ σου κρέμασα την ταμπέλα «διαφορετικός» όταν σου είπα για πρώτη φορά στο αφτί ότι κάτι δεν πήγαινε εντελώς καλά σ’ εσένα (…).

Είμαι ο απρόσκλητος μουσαφίρης, ο ανεπιθύμητος επισκέπτης, και ωστόσο, είμαι ο πρώτος που ήρθα κι ο τελευταίος που θα φύγω.

Έγινα ισχυρός με τον καιρό ακούγοντας τις συμβουλές των γονιών σου για το πώς να θριαμβεύσεις στη ζωή. Παρατηρώντας τις αντιλήψεις της θρησκείας σου, που σου λέει να τι να κάνεις και τι να μην κάνεις, για να σε δεχτεί ο Θεός στις αγκάλες του.

Υποφέροντας απάνθρωπα αστεία των συντρόφων σου στο σχολείο όταν γελούσαν με τις δυσκολίες σου. Υπομένοντας τις ταπεινώσεις από τους ανώτερους σου. Παρατηρώντας την άχαρη μορφή σου στον καθρέφτη και συγκρίνοντας τη μετά με την εικόνα των «διασήμων» που βγαίνουν στην τηλεόραση.

Και τώρα, επιτέλους, έτσι όπως είμαι δυνατός, και για τον απλό λόγο ότι είμαι γυναίκα, ότι είμαι νέγρος, ότι είμαι Εβραίος, ότι είμαι ομοφυλόφιλος, ότι είμαι ανατολίτης, ότι είμαι ανάπηρος, ότι είμαι ψηλός, κοντός ή χοντρός… μπορώ να σε μεταμορφώσω σ’ ένα σωρό σκουπίδια, σε παλιοσίδερα, σε αποδιοπομπαίο τράγο, στον παγκόσμια υπεύθυνο, σ’ έναν καταραμένο μπάσταρδο μιας χρήσης.

Γενεές και γενεές ανδρών και γυναικών με υποστηρίζουν .Δεν μπορείς να ξεφύγεις από μένα.

Η θλίψη που προξενώ είναι τόσο ανυπόφορη που για να με αντέξεις πρέπει να με μεταδώσεις στα παιδιά σου, ώστε εκείνα να με περάσουν στα δικά τους παιδιά, στους αιώνες των αιώνων. Για να βοηθήσω εσένα και τους απογόνους σου θα μεταμφιεστώ σε τελειομανία, σε υψηλά ιδανικά, σε αυτοκριτική, σε πατριωτισμό, σε ηθικές αξίες, σε καλές συνήθειες, σε αυτοέλεγχο.

Η θλίψη που σου προξενώ είναι τόσο έντονη που αν θελήσεις να με αρνηθείς και, για αυτό, θα προσπαθήσεις να με κρύψεις πίσω από τα πρόσωπα σου, πίσω από τα ναρκωτικά, πίσω από τη μάχη σου για το χρήμα, πίσω από τις νευρώσεις σου, πίσω από την απρόσωπη σεξουαλικότητα σου.

Δεν έχει σημασία τι κάνεις, όμως, δεν έχει σημασία που πηγαίνεις. Εγώ θα είμαι πάντα εκεί, πάντοτε παρών. Γιατί ταξιδεύω μαζί σου μέρα και νύχτα, ακούραστα, δίχως όρια.

Εγώ είμαι η βασική αιτία της εξάρτησης, της κτητικότητας, της πίεσης, της ανηθικότητας, του φόβου, της βίας, του εγκλήματος, της τρέλας. Εγώ σου δίδαξα το φόβο της απόρριψης κι εγώ περιόρισα την ύπαρξη σου σ’ αυτό το φόβο.

Από εμένα εξαρτάται το αν θα εξακολουθήσεις να είσαι αυτό το άτομο που το γυρεύουν, το λατρεύουν, το χειροκροτούν, ο ευγενικός και ο ευχάριστος που είσαι σήμερα για τους άλλους.

Από εμένα εξαρτάσαι, γιατί εγώ είμαι το μπαούλο όπου έχεις κρύψει εκείνα τα πιο δυσάρεστα πράγματα, τα πιο γελοία, τα λιγότερο επιθυμητά κι από σένα τον ίδιο.

Χάρη σ’ εμένα έμαθες να συμβιβάζεσαι με αυτά που σου δίνει η ζωή, γιατί τελικά, οτιδήποτε και αν ζήσεις θα είναι πάντοτε παραπάνω απ’ αυτό που νομίζεις ότι αξίζεις. Το μάντεψες, έτσι δεν είναι; Είμαι το συναίσθημα της απόρριψης που νιώθεις για τον ίδιο σου τον εαυτό».

Όλα άρχισαν εκείνη τη γκρίζα μέρα που αφέθηκες να πεις περήφανος:

 

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ !»

 
Και, ντροπιασμένος και φοβισμένος, κατέβασες το κεφάλι κι άλλαξες τα λόγια και τις πράξεις σου με ένα καλό συλλογισμό:

 

«ΕΓΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΜΟΥΝ…»

 

 

💣 Τα σχόλια δικά σας και η μουσική που υποσχέθηκα...

 

 

 

 

Θα πρόσφερες βοήθεια, αν χρειαζόταν;

Αφορμή γι' αυτή την ανάρτηση στάθηκε κάτι που άκουσα σε ραδιοφωνική εκπομπή, κάπου ανάμεσα στα τραγούδια και τον σχολιασμό που συνήθως γίνεται. Όπου αναφέρθηκε το τραγικό περιστατικό με τον άδικο θάνατο ενός ανθρώπου, ο οποίος εγκλωβίστηκε στις κυλιόμενες σκάλες του σταθμού του μετρό στη Βοστώνη, καθώς πιάστηκε το πανωφόρι του. Εξίσου όμως τραγικό και παράλληλα τρομακτικό ήταν το γεγονός ότι τον έβλεπαν άλλοι περαστικοί και δεν έκαναν απολύτως τίποτα, απλώς κοίταξαν και συνέχισαν...! Μάλιστα, κάποιος στάθηκε να τον κοιτά περισσότερο χρόνο χωρίς να υπάρξει καμία αντίδραση από μεριάς του!Οι υπεύθυνοι του σταθμού έφτασαν έπειτα από είκοσι λεπτά, τα οποία αποδείχτηκαν μοιραία, αφού είχε πεθάνει ήδη από ασφυξία ο άτυχος νέος άνδρας (είχαν τυλιχτεί τα ρούχα του γύρω από τον λαιμό του). Αυτό συνέβη τον Φεβρουάριο, αλλά δόθηκαν τα βίντεο από τις κάμερες στη δημοσιότητα τις προηγούμενες ημέρες. 

Το συγκεκριμένο περιστατικό είναι ένα από τα πολλά που συμβαίνουν καθημερινά χωρίς απαραίτητα να χάνονται ζωές. Το σημαντικό εδώ είναι η συχνή απάθεια του κόσμου σε περιπτώσεις που κάποιος χρειάζεται βοήθεια. Μπορεί να το συναντήσει κανείς στις παιδικές ή εφηβικές ομάδες στα σχολειά ή αλλού, στον δρόμο όταν κάποιος πέσει και χτυπήσει ή του επιτεθούν, στα μέσα μαζικής μεταφοράς αν ζαλιστεί ή λιποθυμήσει ή κλέβουν το σπίτι του γείτονα και η αστυνομία δεν καλείται από εκείνον που το αντιλαμβάνεται, και πόσα άλλα... Δε συζητώ καν ότι ολόκληρη ανθρωπότητα στέκεται και κοιτά με απάθεια λαούς να κατακρεουργούνται από λίγους ισχυρούς. Προτίμησα να αναφερθώ σε πιο απλά της καθημερινότητας που γίνονται μπροστά στα μάτια μας.

Ζητήθηκε, λένε, η γνώμη ψυχολόγων για τη στάση αυτή των ανθρώπων κι εκείνοι είπαν πως στέκονται απαθείς, διότι πιστεύουν ότι κάποιος άλλος θα αναλάβει δράση, κάποιος άλλος θα βοηθήσει. Οπότε για ποιο λόγο να το κάνουν οι ίδιοι; 

Ο "κάποιος άλλος" μπορεί και να μην υπάρξει ποτέ. Τότε; Αν ο καθένας μας βρισκόταν στη θέση αυτού που χρήζει βοηθείας και κανείς δεν του την πρόσφερε, πώς θα μας φαινόταν; Ξέρω ότι η πρώτη σκέψη πολλών θα ήταν: "Αφού δεν είμαι σε αυτή τη θέση, γιατί να με νοιάζει; Κι ευτυχώς, δηλαδή, που δεν είμαι! Μακριά από εμένα αυτά!"... 

Αυτός ο "άλλος" ας είμαστε επιτέλους ο καθένας μας. "Σωτήρες" εξ ουρανού δεν πέφτουν στα πόδια μας, για να μας απαλλάξουν. Και το πάω λίγο πιο πέρα. Αν δεν περιμέναμε κανέναν "άλλο" να κάνει ό,τι μπορούμε εμείς οι ίδιοι, τότε θα δυσκολεύονταν οι έχοντες εξουσία να μας κάνουν πιόνια... 

Υ.Γ.:
Δεν αναφέρθηκα σε περιστατικά κατά τα οποία όχι απλά κοιτά κάποιος έναν άνθρωπο που χρειάζεται άμεσα βοήθεια , μα τον βιντεοσκοπεί με το κινητό δίχως καμία άλλη αντίδραση, καθώς τότε πρόκειται περί ηλιθιότητας και μόνο! Και δυστυχώς έχουν υπάρξει άπειρα... Κατάντια του ανθρώπινου είδους θα το χαρακτήριζα! Άραγε, εκεί τι πόρισμα θα έβγαζαν οι ψυχολόγοι;

 

Εμ, τα 'πε ο ποιητής, κι εμείς "κοσμάρα"!

«Γύριζε, μὴ σταθῇς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,
ὁ ψεύτης εἴδωλο εἶν᾿ ἐδῶ, τὸ προσκυνᾷ ἡ πλεμπάγια,
ἡ Ἀλήθεια τόπο νὰ σταθῇ μιὰ σπιθαμὴ δὲ θἄβρῃ.
Ἀλάργα. Μόρα τῆς ψυχῆς τῆς χώρας τὰ μουράγια. 

Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους
κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.
Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

 
Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι. 

Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

Αποσπάσματα από το ποίημα του Κωστή Παλαμά με τίτλο "Αποκριτική γραφή" (1908), από τη συλλογή "Η Πολιτεία και η Μοναξιά" (1912).

 

Ας δούμε πότε το έγραψε και ας ρίξουμε μια φευγαλέα ματιά στο σήμερα και δε νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο!  

 

 

 

Ανακατεύοντας στίχους και στροφές...!

Είναι σου λέω παιδί,
κρυφοκοιτάει της ψυχής σου τα ανείπωτα.

Ο χρόνος είναι παιδί,
κλωτσάει μια μπάλα και τρέχει από πίσω της. 

Όσα ο χρόνος δεν μπορεί λένε τα φέρνει η στιγμή
Κι ότι ο κόσμος είναι αυτός που είναι, ζήτημα δικό σου
αν θα βουτήξεις στα βαθιά ή αν θα κοιτάς από μακριά
Έτσι κι αλλιώς ούτε κι εγώ ξέρω πως βρέθηκα εδώ,
σ' αυτή την άβυσσο μπροστά, τόσο κοντά, τόσο κοντά.

Οι παλιές φωτογραφίες σαν νησιά στου χρόνου τον ωκεανό, 
τις κοιτάζω και απορώ, πάλι δεν καταλαβαίνω. 
Πώς χωράει τόση αγάπη σε μια εικόνα 
και με βρίσκει πάλι εδώ να κοιτάω το κενό που χορεύει ασημένιο. 

Απ' τη σιωπή ως την κραυγή, ελάχιστη απόσταση.
Μία ρωγμή και ξαφνικά γίνεται ο θόλος θρύψαλα.
Πέφτει κομμάτια τώρα εμπρός σου ο παλιός ο ουρανός. 

Θέλω να καθίσουμε μαζί
όλη νύχτα να κοιτάμε απ’ το μπαλκόνι 
μια πόλη που δε λέει να κοιμηθεί,
γιατί φοβάται να ξυπνήσει πάλι μόνη.

Ατσάλι και τσιμέντο κι όμως η άνοιξη 
θριαμβεύει μες στα μάτια που γελάνε.

Θέλω απόψε να έρθω να σε βρω,
μα φοβάμαι το κουδούνι να χτυπήσω.
Μη μου πουν ότι δεν έμενες ποτέ εδώ.
Κι επιτέλους ήσυχους να τους αφήσω.

Δεν πειράζει μου αρκεί, μου αρκεί που περιμένω.

Από τη γη στον ουρανό σε ένα δευτερόλεπτο.
Μες τον αιώνα μιας στιγμής μπορείς πια γύρω σου να δεις.
Όλα όσα μοιάζαν μακρινά και δυνατά τ’ αδύνατα.  

💥 Για ακόμη μία φορά έπαιξα με τους στίχους και τις στροφές τεσσάρων τραγουδιών με σκοπό να δημιουργηθεί κάτι διαφορετικό, φυσικά με το δικό του νέο νόημα. Μικρές παιχνιδιάρικες πινελιές είναι απαραίτητες επάνω στον καμβά της μουντής καθημερινότητας, διότι της χαρίζουν μια γλυκιά φωτεινότητα, όπως το χαμόγελο στα πρόσωπά μας!

💥 Ακολουθούν τα τραγούδια - όλα είναι του Παύλου Παυλίδη -  από τα οποία δανείστηκα τους στίχους και όποιος κάνει κέφι ας βρει από πού πήρα και τι...