Μια συγκλονιστική μουσική εξομολόγηση

Εδώ και καιρό ήθελα να αναφερθώ σε ένα τραγούδι που άκουσα τυχαία στο ραδιόφωνο, ενώ είναι από αυτά που δεν επιλέγονται συχνά ή μάλλον δεν είχε συμβεί να το ακούσω προσωπικά από κάποιον σταθμό. Πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με το συγκεκριμένο πριν περίπου έναν χρόνο, όταν το έφερε εδώ αναγνώστης και γι' αυτό με εξέπληξε η ακρόασή του. Από όσα διάβασα στο διαδίκτυο, αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες (όπως κάνω και για άλλα μουσικά κομμάτια που μου αρέσουν ή καλλιτέχνες) αρχικά δεν είχε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, όμως στην πορεία τα πράγματα άλλαξαν...

Πρόκειται για το "Cause I Love You" του Lenny Williams (Αμερικανός τραγουδιστής και συνθέτης και από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της Soul και της Rhythm & Blues μουσικής). Το τραγούδι επίσης, κυκλοφόρησε το 1975, αλλά γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία στην επανέκδοσή του το 1978 και σχεδόν θρυλική στην πορεία του στον χρόνο. Θεωρείται υπόδειγμα και κορυφαίο δείγμα της Rhythm & Blues μουσικής. Κι αυτό, λόγω του ακατέργαστου συναισθήματος (βγάζει αληθινό πάθος, ευαλωτότητα, πόνο), της φωνητικής δεξιοτεχνίας του καλλιτέχνη μα και την ενορχήστρωση που συνοδεύει ιδανικά, με αργό και ατμοσφαιρικό τρόπο,τα συναισθήματα του τραγουδιστή. 

Πέρα από το τεχνικό μέρος του μουσικού κομματιού, ας δούμε και το περιεχόμενο και το πώς γράφτηκε... Ο ίδιος ο καλλιτέχνης είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή του ότι ήταν επηρεασμένος από προσωπικό του βίωμα, το οποίο τον οδήγησε να εκφραστεί μέσα από τη δημιουργία μουσικής. Το έγραψε, μάλιστα παρέα με έναν νεαρό μαραγκό που έκανε εργασίες στο σπίτι του, καθώς το προηγούμενο βράδυ είχε τσακωθεί άσχημα με τη κοπέλα του, ένιωθε βαθιά πληγωμένος και ήθελε να διοχετεύσει όλη την ερωτική απογοήτευση και τον φόβο της απώλειας μέσα σε στίχους. Και όπως αναφέρεται στους στίχους, δεν απαντούσε η κοπελιά στις κλήσεις του, βρήκε ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο έξω από το σπίτι της, χτύπησε την πόρτα αλλά κανείς δεν άνοιξε κι επέστρεψε κλαίγοντας στο δικό του. Έτσι, θεωρείται όχι απλά ένα ανάλαφρο μουσικό κομμάτι , μα μία από τις πιο συγκλονιστικές εξομολογήσεις στην ιστορία της μουσικής. Είναι ένα από τα πιο εμβληματικά, παθιασμένα και διαχρονικά κομμάτια της Rhythm & Blues και Soul μουσικής. 

Από την πρώτη ακρόασή του μου είχε φανεί εξαιρετικά ιδιαίτερο και μου είχε κάνει εντύπωση το νόημά του και πολύ περισσότερο η ερμηνεία του τραγουδιστή, την οποία βρήκα πολύ αυθεντική. Το ζει εκείνος μα και ο ακροατής! 

Κι εν συνεχεία έρχονται εύλογα μερικές σκέψεις... Αισθάνονται έτσι και εκφράζονται με τέτοιο τρόπο και σήμερα οι άντρες; Χλωμό...

Μάλιστα, θα πρόσθετα και κάτι ακόμη μέσα από ένα άλλο τραγούδι ( Impossible - Daniel Merriweather) και το σχόλιο του παρουσιαστή που άκουσα από έναν ραδιοφωνικό σταθμό πριν γράψω την ανάρτηση. Συμπλήρωσε το μουσικό κομμάτι, λέγοντας: "Άμα θέλει ο άντρας...", δηλαδή ότι ότι όλα τα μπορεί και το αδύνατο που λέει ο τίτλος του τραγουδιού, γίνεται δυνατό. Μα, αν δεν αισθάνεται τόσο βαθιά όπως στο μουσικό κομμάτι του Lenny Williams που ανέφερα παραπάνω, τότε τίποτα δεν είναι δυνατό. 

Και... πάμε να ακούσουμε, λοιπόν, το ξεχωριστό τραγούδι του Lenny, που τόσα είπα γι' αυτό και μέχρι τώρα ακρόαση μηδέν!

"Common people", "ready to go" ?

Μια και τα θέματα για ιδιαίτερη συζήτηση δεν "τραβούν" (σαν το προηγούμενο) - και ίσως δίκιο έχουν - επανέρχομαι τουλάχιστον στο δικό μου πιο αγαπημένο θέμα, τη μουσική φυσικά!

Ακούγοντας, λοιπόν, τραγούδια με αρκετά δυναμικό ήχο σε ώρα φυσικής άσκησης, έχοντας μάλιστα τα ακουστικά στ' αυτιά (προς απομόνωση άλλων παρεμβολών), παίρνει κανείς αντίστοιχο ρυθμό δίχως να έχει λάβει ουσίες (φαρμακευτικές ή άλλες), για να ενισχυθεί η απόδοσή του. Εκτονώνεται το σώμα και ανακουφίζεται η ψυχή και το πνεύμα από κάθε φορτίο. Όταν δε η άσκηση γίνεται έξω στη φύση και όχι σε κλειστούς χώρους, τότε το αποτέλεσμα είναι ακόμη καλύτερο. 

Αν πάλι, θέλει κανείς να ηρεμήσει και να χαλαρώσει, προκειμένου, πολύ απλά, να ξεκουραστεί  διώχνοντας την ένταση της ημέρας, μπορεί αντίστοιχα να ακούσει μουσική κατάλληλη που υπάρχει σε πληθώρα και ποικιλία μεγάλη στο διαδίκτυο. Ίσως πάρει και έναν καλό υπνάκο, αν δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Και φυσικά όλα αυτά δίχως φαρμακευτική ή άλλη υποστήριξη.

Και τώρα θα μαρτυρήσω ότι είχα γράψει ένα κατεβατό για θεραπείες, γιατρούς, φάρμακα και λοιπά σχετικά, όμως τα διέγραψα, επιλέγοντας να διατηρήσω την αρχική μου ιδέα και διάθεση εδώ. Ας μη χαλιόμαστε συνέχεια με αναρτήσεις που θα προβληματίσουν και θα βαρύνουν παραπάνω την ήδη επιβαρυμένη ατμόσφαιρα στην καθημερινότητά μας. Έτσι κι αλλιώς χαλιόμαστε με το στανιό από πάρα πολλά πράγματα.

Προτείνω τα δύο πρώτα που ανέφερα σχετικά με τη μουσική και τη συμβολή της - με επικουρικό τρόπο πάντα μα στην ουσία θεραπευτικό - στη βελτίωση της σωματικής, πνευματικής και ψυχικής μας κατάστασης. Προσωπικά προτιμώ - στη φάση που βρίσκομαι - την πρώτη πρόταση, διότι με βοηθά πολλαπλά και με ιδιαίτερα αποτελέσματα. Άσκηση έξω και μουσική στο... play! Για να είμαι ειλικρινής το έχω επιβάλλει στον εαυτό μου και έχει φτάσει να μου είναι εντελώς απαραίτητο. Μέσα σε όλα τα ζορίσματα και τις δυσκολίες προχωράμε δυναμικά με όποιο μέσο μπορεί ο καθένας.

Και κάτι τελευταίο, πιο παιχνιδιάρικο για ώρες ηρεμίας και μοιράσματος χαράς με αγαπημένη συντροφιά... Κατά την ακρόαση ενός ραδιοφωνικού σταθμού (που έχει από κοινού συμφωνηθεί) επιλέγει μία ο ένας και μία ο άλλος το μουσικό κομμάτι που ακολουθεί κάθε φορά, (πριν βγει στον αέρα) λέγοντας "αυτό δικό μου"... Το επιλεγμένο μουσικό κομμάτι ίσως έχει κάτι να πει στον καθένα. Κι αν είναι ζευγάρι εκείνοι που συμμετέχουν στο παιχνίδι, μπορούν να πουν σε τυχαία στιγμή "το επόμενο δικό μας". Είναι ευχάριστο και διασκεδαστικό για λίγες στιγμές έξω από την αγριότητα του κόσμου.

@ Ακολουθούν μουσικές επιλογές που μόνο για χαλάρωση δεν είναι...:)) Οι τέσσερις πρώτες είναι από τη βρετανική μουσική σκηνή (που αγαπώ ιδιαίτερα) και οι δύο τελευταίες είναι αμερικανιές :)

                                    Pulp - Common People

                                             Republica - Ready To Go

                                    Toploader - Dancing In The Moonlight

 

                                                    MIKA - Big Girl

                                  Sofi Tukker & Onerepublic - Tsounami

                                  The Koncks & Sofi Tukker - One On One
 

Η αυτοθυσία μήπως μπορεί να έχει όρια;

Ο χρόνος είναι αμείλικτος, κανέναν δε ρωτά, κανέναν δε λογαριάζει για το τι θα δώσει και τι θα πάρει στην πορεία του. Προχωρά και σαρώνει κι αν οι άνθρωποι σταθούν γενναία απέναντι του, ίσως κερδίσουν πολλά, ειδάλλως, "έπαιξαν κι ΄'έχασαν".

Υπάρχουν και οι άνθρωποι που στη διαδρομή τους μέσα στον χρόνο μπορεί να ξέρουν να απολαμβάνουν τη ζωή με όλα τα όμορφα μα και τα άσχημα που θα τους συναντήσουν και το κάνουν, όμως σε κάποια φάση επιλέγουν συνειδητά να θυσιάσουν τις δικές τους ανάγκες κι επιθυμίες προς όφελος άλλων.

Μάχονται στην πρώτη γραμμή δίχως άλλη σκέψη, προκειμένου να υπερασπιστούν όσους αγαπούν και χρειάζονται τη συνδρομή τους, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να βάλουν σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό τους. Στέκονται αγέρωχοι με υπομονή και δυναμισμό πλάι τους στις δύσκολες στιγμές παραμερίζοντας εγωισμούς, φόβους, κούραση και διαφωνίες. Όλα αυτά δε μετρούν εμπρός στο καθήκον και τους δυνατούς συναισθηματικούς δεσμούς που καλούν να σταθεί κανείς στο ύψος των περιστάσεων. 

Έρχεται όμως το ερώτημα για πόσο και μέχρι πότε θα υφίσταται η αυτοθυσιαστική στάση; 

Παλαιότερα οι άνθρωποι ήταν συνηθισμένο να θυσιάζουν ολόκληρη τη ζωή τους για την ευημερία και μόνο των άλλων, επειδή το επέβαλλαν οι κοινωνικές νόρμες με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Σήμερα κάτι τέτοιο δε θα έπρεπε να υπάρχει ούτε ως σκέψη.όσον αφορά στην κοινωνία, αλλά ο άνθρωπος να πορεύεται με όσα επιτάσσει η ηθική του και οι αξίες του.

Εκείνο που θεωρώ ότι απαιτεί τον απόλυτο σεβασμό από όλους είναι η αυτοθυσία που δείχνουν οι άνθρωποι, οι οποίοι φροντίζουν για χρόνια (ή για όσο υπάρχουν) μέλη της οικογένειάς τους, λόγω ασθένειας ή κάποιας σοβαρής ανεπάρκειας. Ένας αγώνας απαιτητικός, ένας δρόμος δύσβατος και το φορτίο αβάσταχτο με το ψυχικό ανάστημα υψηλό.

Και σ' αυτές τις περιπτώσεις το ερώτημα παραμένει ενεργό. Η αυτοθυσία θα έχει όρια; 

Ο χρόνος, όπως ανέφερα στην αρχή, δε διακόπτει την ανηλεή ροή του για τίποτα, οπότε οι άνθρωποι από μόνοι τους οφείλουν να σεβαστούν και τον εαυτό τους, να του προσφέρουν την αγάπη, τη φροντίδα που ίσως στερήθηκε, την ευγνωμοσύνη και τη δικαίωση που πιθανόν δεν έλαβε, την εκπλήρωση ονείρων που δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία. 

Εν ολίγοις, οι άνθρωποι έχουν χρέος και καθήκον απέναντι και στον εαυτό τους κι όχι μόνο προς τους άλλους (οικογένεια, εργασία, φιλικό περιβάλλον).

 

                                                Pulp, Got To Have Love
 

Η καλύτερη ώρα δεν είναι το διάλειμμα;

Και... ήρθε η ώρα για ένα μουσικό διάλειμμα! Μα, θα πει κανείς, ότι όλο μουσική έχω εδώ μέσα και μιλώ και πάλι για τέτοιου είδους διάλειμμα...  Αλήθεια, διάλειμμα από τι; 

Διάλειμμα από την εσωτερική διαταραχή που υπάρχει διάχυτη γύρω μας στους ανθρώπους, η οποία φυσικά και δε μένει μόνο εντός μα εξωτερικεύεται με τρόπους άγαρμπους ή παράλογους! Διάλειμμα επίσης από την καταπίεση δίχως έλεος και σταματημό από παντού! Διάλειμμα από την χωρίς φρένα αυτοκαταστροφική πορεία αυτού του θεότρελου και παραδομένου κόσμου! Διάλειμμα από την κατήφεια, όταν εκεί που νομίζεις ότι τα πράγματα πάνε κατ' ευχήν (λες επιτέλους κάποια στιγμή) "παφ" παίρνεις μια σφαλιάρα να 'ναι όλη δική σου (είτε προσωπικά είτε κοινωνικά), για να μην ξεχνιέσαι και χαίρεσαι λίγο παραπάνω. Ας μη λησμονούμε ότι οι έχοντες εξουσία θέλουν με το στανιό να δείχνεις χαρούμενος μα κατά βάθος να βρίσκεσαι σε κατάσταση διαρκούς ανησυχίας, θλίψης και ανημπόριας, ώστε να βρίσκουν γόνιμο έδαφος να γίνονται οι δουλίτσες τους!

Ναι, από όλα τα παραπάνω αναζητείται ένα διάλειμμα, μήπως και σωθεί η ψυχή και βρει τη δύναμη να διεκδικήσει με σοφία και χωρίς κανένα δισταγμό όσα της στερούν...

@  Διάλειμμα, λοιπόν, με πολλή μουσική και φυσικά με ποικιλία στο "μενού" για να έχει κι ενδιαφέρον η ακρόαση...

 

                              Bruce Springsteen, Cover Me

 

                                      The Stranglers, No Mercy 

 

                                      Kings Of Leon, Use Somebody

 

                                        Damiano David, The First Time

 

                                              Queen, Under Pressure

 

                                     Oasis, Stop, Crying Your Heart Out
 

"Από την πόλη του φωτός με αγάπη" !

Με τούτη την ανάρτηση κάνω μια προσπάθεια να μας εισάγω στο γλυκό φθινοπωράκι, το οποίο οδεύει δροσερά και ήπια προς το παρόν...! 

Φέρνω και πάλι λίγη "τροφή" του πνεύματος μα και μουσική (αυτή την φορά) από το Παρίσι (την πόλη του φωτός, όπως της είχε βγει κάποτε τ' όνομα, για σήμερα δεν ξέρω...)! Η "τροφή" θα σερβιριστεί από τον γνωστό Γάλλο φιλόσοφο, λογοτέχνη, κριτικό και πολιτικό ακτιβιστή Ζαν-Πωλ Σαρτρ και τα μουσικά κομμάτια από την Melody Gardot,

Έλα, παλιέ μου φιλόσοφε, για πες, μήπως και κάτι μας μείνει...

"Μόνο αυτός που δεν τραβάει κουπί έχει χρόνο να ταρακουνήσει τη βάρκα."

"Είναι πάντα εύκολο να υπακούει αυτός που ονειρεύεται να διοικήσει."

"Μια αγάπη, μια καριέρα, μια επανάσταση.Τόσα πράγματα που αρχίζει κανείς αγνοώντας την έξοδο." 

"Μια χαμένη μάχη είναι η μάχη που νομίζεις ότι έχασες." 

"Από τη στιγμή που η ελευθερία ρίξει τη φωτεινή της δέσμη στην καρδιά ενός ανθρώπου, οι θεοί είναι ανίσχυροι απέναντί του."

 

Melody, επέλεξα το πρώτο σου κομμάτι με τίτλο "From Paris With Love" (Από το Παρίσι με αγάπη), για να θυμίσω την ενότητα που ένιωσε η ανθρωπότητα μπροστά στην κοινή απειλή της κοντινής (μα και τόσο μακρινής) πανδημίας του Covid - 19 μα και της τραγικότητας που της επιβλήθηκε. Δημιούργησες αυτό το τραγούδι σε συνεργασία με μια παγκόσμια ψηφιακή ορχήστρα μουσικών που βρίσκονταν σε καραντίνα προσφέροντας τα έσοδα από την κυκλοφορία του για την οικονομική ενίσχυση των καλλιτεχνών που είχαν πληγεί. Κι όλα αυτά γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, κορίτσι μου, όσα συνέβησαν, αλλά και πόσα μας ενώνουν στους ανόητους καιρούς που ζούμε!

Και το δεύτερο κομμάτι σου είναι για την παρηγοριά στον "βαριά ασθενή", πολίτη του κόσμου που έχει τεράστια ανάγκη να ζήσει αυτό το "C'est magnifique" (το υπέροχο, όμορφο, καταπληκτικό) που λέει ο τίτλος του και δυστυχώς μόνο magnifique δεν είναι ο κόσμος στον οποίο ζει! Η φύση ίσως, η οποία κι αυτή κακοποιείται ασυστόλως από τους βλαμμένους που δεν αναγνωρίζουν την αξία της!