"Ας έρθει ό,τι είναι να 'ρθει"...!

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

1
Ότι μια μέρα θα δαγκάσεις μες στο νέο λεμόνι
και θ' αποδεσμεύσεις
τεράστιες ποσότητες ήλιου από μέσα του.

2
Ότι όλα τα ρεύματα των θαλασσών
άξαφνα φωτισμένα θα σε δείξουν
ν' ανεβάζεις τη θύελλα στο ηθικό επίπεδο.

3
Ότι και μες στο θάνατό σου πάλι θα 'σαι
σαν το νερό στον ήλιο
που γίνεται ψυχρό από ένστικτο.

4
Ότι θα κατηχηθείς απ' τα πουλιά
κι ένα φύλλωμα λέξεων θα σε ντύσει
ελληνικά να μοιάζεις αήττητη.

5
Ότι μια σταλαγματιά θ' αποκορυφωθεί
ανεπαίσθητα στα τσίνορα σου
πέρ' απ' τον πόνο και μετά πολύ το δάκρυ.

6
Ότι όλη του κόσμου η απονιά θα γίνει πέτρα
ηγεμονικά να καθίσεις
μ' ένα πουλί πειθήνιο στην παλάμη σου.

7
Ότι μόνη σου τέλος θ' αρμοστείς
αργά στο μεγαλείο
της ανατολής και του ηλιοβασιλέματος.

 

                                      Από το "Μαρία Νεφέλη" του Οδυσσέα Ελύτη

 

Με τούτο το μέρος από το θαυμάσιο έργο του πολυαγαπημένου μας δημιουργού καλωσορίζω τη νέα χρονιά αντί ευχών. Ας το λάβει ο καθένας όπως μιλά στην ψυχή του! Δεν ξέρω για ποιο λόγο το επέλεξα, όμως, μάλλον, κάτι έχει να δώσει για τον νέο κύκλο του χρόνου...

 

 

 @  Και όπως μας λένε τα παραπάνω τραγούδια "μια νέα μέρα έχει έρθει" και "ας έρθει ό,τι είναι να 'ρθει"!

 

Ένα νέο έτος με λυτρωτικές νίκες για τον καθένα χωριστά 
και την ανθρωπότητα επίσης!

 

Είναι κι αυτές γιορτινές αναμνήσεις...

Με αφορμή το Δρώμενο του Γιάννη από το "Ηδύποτον" ενεργοποιήθηκε σε όλους η ροή των αναμνήσεων για Χριστούγεννα που προηγήθηκαν στον χρόνο και ίσως μάς στιγμάτισαν με κάποιο τρόπο, ακόμα κι αν δε θέλουμε να το ομολογήσουμε ούτε στον εαυτό μας. Μας έχει πάρει η ζωή παραμάζωμα με τόσα που συμβαίνουν απανωτά και δίχως ανάσα... 

Έτσι, λοιπόν, γύρισα κι εγώ τον χρόνο λίγο πίσω και έπειτα ακόμη πιο πίσω...Έπαιξαν στο μυαλό μου έντονα σαν σκηνές κινηματογραφικής ταινίας δύο διαφορετικές καταστάσεις που έζησα. Σίγουρα δεν έχουν το ίδιο ειδικό βάρος, καθώς η δεύτερη που θα αναφέρω δε συγκρίνεται με την πρώτη, όμως αφέθηκα στη ροή του νου και στάθηκα σε εκείνες που μου ήρθαν πρώτες. Και μάλλον δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να πάει πολύ πίσω στον χρόνο, γιατί εκεί υπάρχουν αναμνήσεις από απώλεια που δε χωνεύεται όσα χρόνια κι αν περάσουν - πονούν αφόρητα όσο κι αν έχει συμφιλιωθεί κανείς μαζί τους. 

Η πρώτη ανάμνηση ήρθε απρόσμενα το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων μετά τα κουδουνίσματα των παιδιών για τα κάλαντα. Γύρισα αυτόματα σ' εκείνα τα πρώτα τραγικά Χριστούγεννα του εγκλεισμού λόγω της πανδημίας. Τότε τα κάλαντα είχαν απαγορευτεί δια ροπάλου! Όμως, την ελεύθερη ψυχή των παιδιών και τον πηγαίο αυθορμητισμό τους δύσκολα τον φυλακίζει κανείς. Απόδειξη αυτού ήταν ό,τι συνέβη εκείνη την σκοτεινή παραμονή. Αφού τελειώσαμε το περίφημο τηλεμάθημα την προπαραμονή και είπαμε εξ αποστάσεως τα κάλαντα και ακούσαμε αντίστοιχα από όλη την Ελλάδα, ευχηθήκαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μετά τις διακοπές των εορτών. Πίστευα κι εγώ ότι θα έμεναν εκεί τα πράγματα με αρκετή θλίψη και ένα κενό μέσα μου..., κάτι το οποίο είχαν αισθανθεί και οι μαθητές. Αιφνίδια την επόμενη μέρα χτύπησε πρωί πρωί το κουδούνι! Είχαν έρθει αρκετοί από την ομάδα της τάξης να τα πουν δια ζώσης, όπως έκαναν τα προηγούμενα χρόνια, σπάζοντας τα δεσμά του πιθαναγκασμού για κλείσιμο εντός των τοίχων και των ψυχών παράλληλα! Τα είπανε έξω στον δρόμο και μάλιστα ψιθυριστά, μην τυχόν και τους ακούσει κανένας γείτονας και τους "καρφώσει"... Κάλαντα ψιθυριστά! Το ζήσαμε κι αυτό!

Η δεύτερη ανάμνηση προήλθε μέσα από μια συζήτηση που είχα και είναι ιδιαίτερα επώδυνη, καθώς σχετίζεται με την απώλεια του πατέρα μου. Φυσικά και δεν περίμενα αυτό για να τον θυμηθώ, όμως αυτή την φορά αναβίωσα νοερά όλες εκείνες τις δύσκολες μέρες, ίσως και με κάθε λεπτομέρεια. Πέρασαν πάνω από δέκα χρόνια και μάλιστα σαν αστραπή! Ήταν προπαραμονή Χριστουγέννων που μόλις είχε εισαχθεί εκτάκτως στο νοσοκομείο και από εκεί κι έπειτα ξεκίνησε ο μαραθώνιος της εναγώνιας προσμονής για την επιστροφή του στο σπίτι. Τα πράγματα δεν έγιναν όπως όλοι επιθυμούσαμε και αναμέναμε από τα λεγόμενα των γιατρών, διότι η ανατροπή έγινε απρόσμενα με την είσοδό του στην εντατική. Έπειτα από ενάμιση μήνα έφυγε από κοντά μας και δυστυχώς όχι από την πάθηση για την οποία εισήχθη (και δεν ήταν προχωρημένης ηλικίας). Εκείνες οι γιορτινές μέρες δεν ξεχνιούνται ποτέ και αφήνουν σε κάθε επαναφορά τους στη μνήμη μια γλυκιά θλίψη, καθώς έτυχε να ζήσω πολύ όμορφες στιγμές ταυτόχρονα με όσες έφεραν αγωνία, μεγάλη στενοχώρια και πόνο. 

Από εκεί κι έπειτα ακολούθησαν τόσα άλλα δύσκολα, τα οποία δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έρθουν, μα έβαλα φραγή στις "κλήσεις" του νου και τις άφησα "αναπάντητες", γιατί αποφάσισα ότι θα απολαύσω όλες τις καλές στιγμές που συμβαίνουν και θα πλάσω επίσης τέτοιες για όλους μας.

Στη ζωή δεν είναι όλα ονειρικά όπως τα παρουσίασα στην ιστορία σε τέσσερις πράξεις με το περίφημο κουραμπιεδάκι, λόγω του κλίματος των εορτών - και μακάρι να ήταν έτσι για όλο τον κόσμο. Υπάρχουν βεβαίως και τέτοιες στιγμές, οι οποίες είναι αληθινός θησαυρός, όμως δεν είναι ο κανόνας. Οφείλουμε να τιμούμε με την καρδιά μας όσα όμορφα μάς φέρνει η διαδρομή μας σε τούτη τη γη και να στεκόμαστε με θάρρος και δύναμη στις αντιξοότητες και τις αιφνίδιες και λυπηρές καταστάσεις που δυστυχώς είναι ουκ ολίγες...

 

 @ Η επιλογή του τραγουδιού έγινε στη μνήμη του ξεχωριστού καλλιτέχνη που έφυγε από τη ζωή τις προηγούμενες μέρες! 

Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις - Δ΄

Και έφτασε η ώρα της τελευταίας πράξης του Δρώμενου, στην οποία ολοκληρώνεται η εικόνα της σύντομης (μα χρονικά μακράς) ιστορίας κι έρχεται στο φως ο μικρός της θησαυρός στα πλαίσια της πιο λαμπρής και αγαπησιάρικης γιορτής του χρόνου.

Για τη σύνδεση όλων των πράξεων μια βόλτα στις προηγούμενες ίσως θα ήταν χρήσιμη:  Πρώτη Πράξη - Δεύτερη Πράξη - Τρίτη Πράξη

Τέταρτη Πράξη

Αυτές τις γιορτινές ημέρες ο ωκεανός έγινε ο δρόμος που τους έφερε κοντά κι ας ήταν ο ίδιος που τους χώρισε. Όμως τώρα όλα ήταν αλλιώς. Ο καθένας τους νίκησε μέσα του το δικό του "τέρας" και αποκαλύφθηκε όλη η ομορφιά της ψυχής, της ισχυρής μεταξύ τους έλξης και της δυνατής αγάπης. Μιας αγάπης που όχι μόνο άντεξε στο πέρασμα του χρόνου και στην απόσταση, μα έγινε βαθύτερη και αναντικατάστατη. Ήρθε επιτέλους η μαγική στιγμή που το πολύτιμο κουραμπιεδάκι θα μοιραζόταν στα δύο. Δόθηκε η υπόσχεση πως σε όλες τις επόμενες γιορτές τα κουραμπιεδάκια θα τα έφτιαχναν πάντα παρέα και θα τα πρόσφεραν και σε άλλους για το καλό!

Ας μη ξεχνάμε ότι ο κουραμπιές έναντι του - ωραιότατου επίσης - μελομακάρονου έχει μια κάποια νίκη, καθώς ήταν το κατεξοχήν γλυκό γιορτής (δινόταν αρχικά σε γάμους και βαφτίσεις). Συμβολίζει το μοίρασμα της αγάπης και της χαράς, αρκεί να είναι αφράτη και εύθρυπτη μπουκιά που λιώνει στο στόμα δίνοντας μοναδική απόλαυση. Και όσο πιο πολλή η άχνη τόσο πιο μεγάλη είναι η χαρά λένε... Έτσι δεν είναι όμως και οι σχέσεις των ανθρώπων που συμβαίνουν μια φορά στη ζωή;

 

 

 @  Κι αυτό ήταν το τέταρτο και τελευταίο μέρος της συμμετοχής μου στο Δρώμενο του Γιάννη από το "Ηδύποτον" με τίτλο:

 Χριστούγεννα σε Τέσσερις Πράξεις

Όμορφα Χριστούγεννα για όλους!

Και ας  αποθέσουμε για λίγο όλα τα βάσανα και τις έγνοιες στην αεράτη άχνη των μικρών κουραμπιέδων!

Μια σκόνη είναι όλα, που την παίρνει ο άνεμος...

 

Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις - Γ΄

Στο τρίτο μέρος του δρώμενου χωρίς ιδιαίτερη εισαγωγή και εξηγήσεις πάμε να δούμε τους ήρωες της μικρής ιστορίας ποια συνέχεια έχουν...

Και για τη σύνδεση των τριών πράξεων μπορεί να κάνει ο αναγνώστης μια βόλτα στην "Πρώτη Πράξη" εδώ και στη "Δεύτερη Πράξη" εδώ . 

 

Τρίτη Πράξη 

Το περίφημο και άτυχο κουραμπιεδάκι ήταν να δοθεί στη μοιραία συνάντηση του αποχωρισμού, ως μοίρασμα ψυχής από τα γυναικεία χέρια λόγω των εορτών, όμως δε δόθηκε ποτέ, γιατί έμοιαζε τότε σα να μην είχε κανένα νόημα τελικά.

Μα.. ένα μήνυμα έσπασε αιφνίδια τη σιωπή χρόνων. Και η κατάσταση πέρασε στα αντρικά χέρια…, συνειδητοποιώντας και οι δύο πλευρές με έκπληξη και συγκίνηση, πως, ναι, γίνονται και «θαύματα» κι ας χρειάζεται κανείς να διασχίσει ακόμη κι έναν ωκεανό, σαν το κολιμπρί *, το μικρότερο πουλί στον κόσμο, που όταν πάρει την απόφαση δε λογαριάζει εμπόδια και κόπο…

Το κουραμπιεδάκι δεν είχε μόνο ελπίδα πια αλλά βεβαιότητα!

* Λένε ότι «το κολιμπρί συμβολίζει την ψυχή που όταν έρχεται η ώρα του να μεταναστεύσει από τον βορρά στον νότο δεν σκέφτεται τον δρόμο που έχει να διανύσει χιλιόμετρα, ορμάει με όλη του τη δύναμη και δεν χάνει τον προσανατολισμό του, η δίψα του για το ταξίδι είναι μεγάλη και δεν σκέφτεται αν έχει τροφή για το δρόμο. Αντιπροσωπεύει την ψυχή του ανθρώπου, γιατί έτσι και ο άνθρωπος έχει μέσα του τη δίψα για το ταξίδι της ζωής».

@  Κι αυτό ήταν το τρίτο μέρος της συμμετοχής μου στο Δρώμενο του Γιάννη από το "Ηδύποτον" με τίτλο:

 

Χριστούγεννα σε Τέσσερις Πράξεις

 

Χριστούγεννα σε τέσσερις πράξεις - Β΄

Δεύτερη εβδομάδα του Δεκέμβρη και περνάμε στη "Δεύτερη Πράξη" του δρώμενου που διοργάνωσε ο φίλος Γιάννης, όπου παίρνω μέρος με μια αλλιώτικη συμμετοχή θα έλεγα. Πληροφορίες θα βρει κανείς στην ανάρτηση της "Πρώτης Πράξης" (κλικ παρακάτω). Θα πρόσθετα μόνο μία διευκρίνιση. Οι τέσσερις πράξεις που επέλεξα να παρουσιάσω αποτελούν μια μικρή ενιαία μυθοπλασία, η οποία εξελίσσεται σε τέσσερα μέρη με βάση τη δομή του δρώμενου. Η μουσική έχει σχέση (με κάποιον τρόπο) με το κάθε μέρος και είναι σαν να εξιστορεί όσα δε γράφονται. Και... το κουραμπιεδάκι έχει τη σημασία του , κυριολεκτική και μεταφορική...!

Η "Πρώτη Πράξη" εδώ...

Και πάμε για την επόμενη!

Δεύτερη Πράξη 

Τα χρόνια πέρασαν και κάθε φορά που πλησίαζαν τα Χριστούγεννα η βασανιστική ανάμνηση αυτού του «μαζί» που έλεγαν τότε μα και του αποχωρισμού ταυτόχρονα τρυπούσε την καρδιά σαν αγκάθι τριαντάφυλλου, καθώς ποτέ δεν ξέχασαν ο ένας τον άλλο. Απλά εκείνες τις μέρες η ελπίδα και η προσμονή γιγαντώνονταν - κι ας γνώριζαν πολύ καλά ότι θαύματα δε γίνονται. Ένας ολόκληρος ωκεανός τους χώρισε - κυριολεκτικά και μεταφορικά - και αυτό φάνταζε για πάντα. Άραγε θα μπορούσαν ποτέ να μοιραστούν αυτό το κουραμπιεδάκι που έχασαν…

 

 

 

@  Κι αυτό ήταν το δεύτερος μέρος της συμμετοχής μου στο Δρώμενο του Γιάννη από το "Ηδύποτον" με τίτλο:

Χριστούγεννα σε Τέσσερις Πράξεις