Τελικά, αυτή η "νύχτα" ήρθε κι έμεινε!

"Μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι" και "αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη"! Κάπως έτσι μοιάζει να είναι η κατάσταση εδώ και πολλά χρόνια για την ελληνική πραγματικότητα. Σοφοί και προφητικοί οι στίχοι αυτοί του μουσικού κομματιού "Αυτή η νύχτα μένει" του Σταμάτη Κραουνάκη, το οποίο κυκλοφόρησε το 1999 και συνόδευσε επιτυχώς την ομότιτλη κινηματογραφική ταινία του 2000 σε σκηνοθεσία του Νίκου Παναγιωτόπουλου και σενάριο του Θάνου Αλεξανδρή. Και η βραβευμένη αυτή προσπάθεια βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο του ίδιου του Θάνου Αλεξανδρή.

Η ανάρτηση ετούτη προέκυψε από την επαφή που είχα πρόσφατα σε παρέα, όπου συζητήθηκε το γνωστό σε πολλούς βιβλίο του Αλεξανδρή, έτσι ήρθε και η ιδέα να αναφερθώ εδώ με όσους συνειρμούς έκανα στη συνέχεια. Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι δεν έχω διαβάσει ούτε το βιβλίο ούτε έχω δει την ταινία μα ούτε και την τηλεοπτική σειρά! Μόνο το τραγούδι γνώριζα και μου άρεσε πάντα. Θα πει κανείς τι δουλειά έχω τότε να καταπιαστώ... Και η απάντηση έρχεται μάλλον εντελώς παιδική... "Έτσι!".

Προφανώς, πολλοί αναγνώστες του ιστολόγιου ίσως έχουν περισσότερη γνώση από εμένα επάνω στο θέμα, όμως θα κάνω μία σύντομη υπενθύμιση όσον αφορά στο βιβλίο και το περιεχόμενό του, προσθέτοντας μικρά πικρά σχόλια δικά μου για τους χώρους αυτούς και τον κόσμο τους.

Αναφέρεται σε έναν κόσμο ο οποίος παρέμενε για χρόνια στο σκοτάδι, εκείνον που υπήρξε στα λεγόμενα "σκυλάδικα" της ελληνικής επαρχίας κατά τις δεκαετίες του 1980 και 1990. Πρόκειται για ένα οδοιπορικό σε μια Ελλάδα των παρασκηνίων και του αθέατου, σε πόλεις όπως η Λάρισα, η Τρίπολη, η Δράμα, οι Σέρρες και άλλες, όπου το σπάσιμο των πιάτων, τα πανέρια λουλουδιών και το άνοιγμα της σαμπάνιας πήγαινε σύννεφο. Πρωταγωνιστές σε αυτό το πανηγύρι ήταν οι σταρλίτσες και πιο λαϊκά "σκυλούδες", που ονειρεύονταν να γίνουν πραγματικές φίρμες, οι ιδιοκτήτες των μπουζουκομάγαζων που ήταν χωμένοι σε διάφορα σκοτεινά μονοπάτια, οι μουσικοί που είχαν έναν τρόπο να βγάζουν το ψωμί τους, οι θαμώνες που έτρεφαν καταλλήλως τους χώρους αυτούς, τα γκαρσόνια που κι εκείνα είχαν το μερίδιό τους στο "παζάρι" και φυσικά οι γνωστοί "προστάτες", που... μόνο προστασία δεν πρόσφεραν!

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που πήρα από τον Έηαη 😉, το βιβλίο αναδεικνύει την βαθιά ανθρώπινη πλευρά όλων αυτών των προσώπων, καθώς τα προσεγγίζει με τρυφερότητα, σεβασμό και νοσταλγία. κοιτώντας τι συνέβαινε κάτω από τα βαριά μακιγιάζ και τα φτηνά γκλίτερ. Αφού τα λαμπερά όνειρα διαψεύδονταν, ερχόταν στο φως η σκληρότητα του επαγγέλματος με τις καταχρήσεις παντός είδους να κάνουν θραύση και να επέρχεται η εξάντληση και το κυνήγι του μεροκάματου. Στην ουσία είναι μια κοινωνική καταγραφή της Ελλάδας της περιόδου της ευμάρειας, που ο κόσμος διασκέδαζε και ξόδευε ασύστολα.

Κι αυτή η Ελλάδα του τότε, που ζούσε το παραμύθι της και ο κόσμος της σπαταλούσε χρήματα που τις περισσότερες φορές δεν είχε βγάλει με τον ιδρώτα του, αλλά "τρώγοντας" επιδοτήσεις δίχως καμία ντροπή, παρέμεινε στο βαθύ της σκοτάδι! "Κατασπάραξε" τον ίδιο της τον εαυτό και υποθήκευσε το μέλλον της με τον πιο άγριο τρόπο. Δυστυχώς, όσοι τα έζησαν όλα αυτά τα "ωραία", αμφιβάλλω αν σήμερα, έπειτα από όσα καταστροφικά έχουν συμβεί σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, έχουν καταλάβει σε ποιο βαθμό είχαν επίσης ευθύνη!

Λυπάμαι αν χάλασα την εικόνα που θέλει να περάσει το βιβλίο, η ταινία και η σειρά, όμως η πραγματικότητα μάς μαρτυρά μια αλήθεια που δεν κρύβεται όσο κι αν θέλουμε να ωραιοποιήσουμε κάποιες καταστάσεις ή να τις δούμε απλά ρομαντικά ή με μια μικρή δόση νοσταλγίας. Ο συγγραφέας δημιούργησε ένα έργο αυτοβιογραφικό, οπότε έχει το δίκιο του. Γι' αυτό και το βιβλίο θα το πάρω, ενώ για την ταινία και τη σειρά δεν υπόσχομαι και δε με πολυνοιάζει.

Προς το παρόν κρατώ το εμβληματικό μουσικό κομμάτι με τους ιδιαίτερους στίχους, τη γλυκιά μελωδία του και την ερωτική του πλευρά. Ακολουθεί με την ερμηνεία της Παπίου και εν συνεχεία του δημιουργού του...

 

 

 

Πίστη και αφοσίωση αναζητούνται...

Σε μια εποχή που πολλά από όσα θεωρούσαμε ήδη κατακτημένα - έπειτα από αγώνες (ενίοτε αιματηρούς), επίμονες και επίπονες διεκδικήσεις ακόμη και των αυτονόητων - καταρρέουν το ένα μετά το άλλο άλλοτε με θρασείς μεθόδους κι άλλοτε με ύπουλες, οι λέξεις πίστη και αφοσίωση έρχονται στο προσκήνιο με έναν σχεδόν εκκωφαντικό τρόπο.

Εκεί που χάνονται τα ουσιώδη απαιτείται η πρόταξη ενός ιερού σκοπού, αυτού της διατήρησης όσων σώζονται ακόμη, μα και η αποκατάσταση εκείνων που ήδη είναι σε τροχιά εξαφάνισης. Ένας τέτοιος σκοπός γίνεται να επιτευχθεί μόνο επιδεικνύοντας πίστη και αφοσίωση σ' αυτόν, όσο κι αν φαντάζει όνειρο μακρινό ή και άπιαστο. Το πολύτιμο δίδυμο (πίστη και αφοσίωση) αποτελούν τα θεμέλια κάθε επιτυχίας. Για να φτάσει κανείς εκεί πρέπει να υπάρχει ξεκάθαρο όραμα, στιβαρή πειθαρχία και φυσικά ψυχική αντοχή. Το κίνητρο θα πρέπει να είναι ισχυρό, ώστε να μπορεί να υπομείνει τις στιγμές αμφιβολίας από τον ίδιο ή τους άλλους όταν τα αποτελέσματα αργούν ή να στέκεται όρθιος και να συνεχίζει απτόητος μπροστά στις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει, αλλά και να αντιστέκεται σε οποιουσδήποτε περισπασμούς που πιθανόν θα τον απομακρύνουν από την πορεία του.

Είναι όπως σε μια ερωτική σχέση που μετατρέπεται σταδιακά σε βαθιά και ανθεκτική αγάπη. Δίχως την πίστη και την αφοσίωση δεν είναι δυνατό να φτάσει σε ένα τέτοιο επίπεδο. Να μπορούν και τα δύο μέρη να αισθάνονται ασφαλή, απόλυτη οικειότητα, να μη φοβούνται να είναι ο εαυτός τους, να μοιάζει το πολυπόθητο "μαζί" σαν το νερό που πίνει κανείς καθημερινά, να παραμερίζεται ο εγωισμός χάριν της σπουδαιότητας της σχέσης. 

Συμπληρώνω τα παραπάνω και κλείνω με εύστοχες σκέψεις...

"Πίστη είναι να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα." (Μάρτιν Λούθερ Κινγκ)

"Η πίστη είναι ένα πουλί που διαισθάνεται το φως όταν η αυγή είναι ακόμα σκοτεινή."(Ταγκόρ)

"Χωρίς πίστη είναι αυτός που λέει αντίο όταν ο δρόμος γίνεται σκοτεινός." (Τόλκιν)

"Πίστη και αμφιβολία πάνε χέρι-χέρι, είναι συμπληρωματικές. Όποιος δεν αμφιβάλλει ποτέ, δε θα πιστέψει πραγματικά." (Έσσε)

"Όπου μαίνεται η μάχη, εκεί αποδεικνύεται η αφοσίωση του στρατιώτη." (Λούθηρος)

 

@  Και... μουσική ατμοσφαιρική, για να καθαρίζει η σκέψη και να ηρεμεί η ψυχή, σημαντική βάση, για να υλοποιηθούν όσα αναφέρθηκαν στο κείμενο...

 

 

Μια συγκλονιστική μουσική εξομολόγηση

Εδώ και καιρό ήθελα να αναφερθώ σε ένα τραγούδι που άκουσα τυχαία στο ραδιόφωνο, ενώ είναι από αυτά που δεν επιλέγονται συχνά ή μάλλον δεν είχε συμβεί να το ακούσω προσωπικά από κάποιον σταθμό. Πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με το συγκεκριμένο πριν περίπου έναν χρόνο, όταν το έφερε εδώ αναγνώστης και γι' αυτό με εξέπληξε η ακρόασή του. Από όσα διάβασα στο διαδίκτυο, αναζητώντας περισσότερες πληροφορίες (όπως κάνω και για άλλα μουσικά κομμάτια που μου αρέσουν ή καλλιτέχνες) αρχικά δεν είχε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία, όμως στην πορεία τα πράγματα άλλαξαν...

Πρόκειται για το "Cause I Love You" του Lenny Williams (Αμερικανός τραγουδιστής και συνθέτης και από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους της Soul και της Rhythm & Blues μουσικής). Το τραγούδι επίσης, κυκλοφόρησε το 1975, αλλά γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία στην επανέκδοσή του το 1978 και σχεδόν θρυλική στην πορεία του στον χρόνο. Θεωρείται υπόδειγμα και κορυφαίο δείγμα της Rhythm & Blues μουσικής. Κι αυτό, λόγω του ακατέργαστου συναισθήματος (βγάζει αληθινό πάθος, ευαλωτότητα, πόνο), της φωνητικής δεξιοτεχνίας του καλλιτέχνη μα και την ενορχήστρωση που συνοδεύει ιδανικά, με αργό και ατμοσφαιρικό τρόπο,τα συναισθήματα του τραγουδιστή. 

Πέρα από το τεχνικό μέρος του μουσικού κομματιού, ας δούμε και το περιεχόμενο και το πώς γράφτηκε... Ο ίδιος ο καλλιτέχνης είχε αποκαλύψει σε συνέντευξή του ότι ήταν επηρεασμένος από προσωπικό του βίωμα, το οποίο τον οδήγησε να εκφραστεί μέσα από τη δημιουργία μουσικής. Το έγραψε, μάλιστα παρέα με έναν νεαρό μαραγκό που έκανε εργασίες στο σπίτι του, καθώς το προηγούμενο βράδυ είχε τσακωθεί άσχημα με τη κοπέλα του, ένιωθε βαθιά πληγωμένος και ήθελε να διοχετεύσει όλη την ερωτική απογοήτευση και τον φόβο της απώλειας μέσα σε στίχους. Και όπως αναφέρεται στους στίχους, δεν απαντούσε η κοπελιά στις κλήσεις του, βρήκε ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο έξω από το σπίτι της, χτύπησε την πόρτα αλλά κανείς δεν άνοιξε κι επέστρεψε κλαίγοντας στο δικό του. Έτσι, θεωρείται όχι απλά ένα ανάλαφρο μουσικό κομμάτι , μα μία από τις πιο συγκλονιστικές εξομολογήσεις στην ιστορία της μουσικής. Είναι ένα από τα πιο εμβληματικά, παθιασμένα και διαχρονικά κομμάτια της Rhythm & Blues και Soul μουσικής. 

Από την πρώτη ακρόασή του μου είχε φανεί εξαιρετικά ιδιαίτερο και μου είχε κάνει εντύπωση το νόημά του και πολύ περισσότερο η ερμηνεία του τραγουδιστή, την οποία βρήκα πολύ αυθεντική. Το ζει εκείνος μα και ο ακροατής! 

Κι εν συνεχεία έρχονται εύλογα μερικές σκέψεις... Αισθάνονται έτσι και εκφράζονται με τέτοιο τρόπο και σήμερα οι άντρες; Χλωμό...

Μάλιστα, θα πρόσθετα και κάτι ακόμη μέσα από ένα άλλο τραγούδι ( Impossible - Daniel Merriweather) και το σχόλιο του παρουσιαστή που άκουσα από έναν ραδιοφωνικό σταθμό πριν γράψω την ανάρτηση. Συμπλήρωσε το μουσικό κομμάτι, λέγοντας: "Άμα θέλει ο άντρας...", δηλαδή ότι όλα τα μπορεί και το αδύνατο που λέει ο τίτλος του τραγουδιού, γίνεται δυνατό. Μα, αν δεν αισθάνεται τόσο βαθιά όπως στο μουσικό κομμάτι του Lenny Williams που ανέφερα παραπάνω, τότε τίποτα δεν είναι δυνατό. 

Και... πάμε να ακούσουμε, λοιπόν, το ξεχωριστό τραγούδι του Lenny, που τόσα είπα γι' αυτό και μέχρι τώρα ακρόαση μηδέν!

"Common people", "ready to go" ?

Μια και τα θέματα για ιδιαίτερη συζήτηση δεν "τραβούν" (σαν το προηγούμενο) - και ίσως δίκιο έχουν - επανέρχομαι τουλάχιστον στο δικό μου πιο αγαπημένο θέμα, τη μουσική φυσικά!

Ακούγοντας, λοιπόν, τραγούδια με αρκετά δυναμικό ήχο σε ώρα φυσικής άσκησης, έχοντας μάλιστα τα ακουστικά στ' αυτιά (προς απομόνωση άλλων παρεμβολών), παίρνει κανείς αντίστοιχο ρυθμό δίχως να έχει λάβει ουσίες (φαρμακευτικές ή άλλες), για να ενισχυθεί η απόδοσή του. Εκτονώνεται το σώμα και ανακουφίζεται η ψυχή και το πνεύμα από κάθε φορτίο. Όταν δε η άσκηση γίνεται έξω στη φύση και όχι σε κλειστούς χώρους, τότε το αποτέλεσμα είναι ακόμη καλύτερο. 

Αν πάλι, θέλει κανείς να ηρεμήσει και να χαλαρώσει, προκειμένου, πολύ απλά, να ξεκουραστεί  διώχνοντας την ένταση της ημέρας, μπορεί αντίστοιχα να ακούσει μουσική κατάλληλη που υπάρχει σε πληθώρα και ποικιλία μεγάλη στο διαδίκτυο. Ίσως πάρει και έναν καλό υπνάκο, αν δυσκολεύεται να κοιμηθεί. Και φυσικά όλα αυτά δίχως φαρμακευτική ή άλλη υποστήριξη.

Και τώρα θα μαρτυρήσω ότι είχα γράψει ένα κατεβατό για θεραπείες, γιατρούς, φάρμακα και λοιπά σχετικά, όμως τα διέγραψα, επιλέγοντας να διατηρήσω την αρχική μου ιδέα και διάθεση εδώ. Ας μη χαλιόμαστε συνέχεια με αναρτήσεις που θα προβληματίσουν και θα βαρύνουν παραπάνω την ήδη επιβαρυμένη ατμόσφαιρα στην καθημερινότητά μας. Έτσι κι αλλιώς χαλιόμαστε με το στανιό από πάρα πολλά πράγματα.

Προτείνω τα δύο πρώτα που ανέφερα σχετικά με τη μουσική και τη συμβολή της - με επικουρικό τρόπο πάντα μα στην ουσία θεραπευτικό - στη βελτίωση της σωματικής, πνευματικής και ψυχικής μας κατάστασης. Προσωπικά προτιμώ - στη φάση που βρίσκομαι - την πρώτη πρόταση, διότι με βοηθά πολλαπλά και με ιδιαίτερα αποτελέσματα. Άσκηση έξω και μουσική στο... play! Για να είμαι ειλικρινής το έχω επιβάλλει στον εαυτό μου και έχει φτάσει να μου είναι εντελώς απαραίτητο. Μέσα σε όλα τα ζορίσματα και τις δυσκολίες προχωράμε δυναμικά με όποιο μέσο μπορεί ο καθένας.

Και κάτι τελευταίο, πιο παιχνιδιάρικο για ώρες ηρεμίας και μοιράσματος χαράς με αγαπημένη συντροφιά... Κατά την ακρόαση ενός ραδιοφωνικού σταθμού (που έχει από κοινού συμφωνηθεί) επιλέγει μία ο ένας και μία ο άλλος το μουσικό κομμάτι που ακολουθεί κάθε φορά, (πριν βγει στον αέρα) λέγοντας "αυτό δικό μου"... Το επιλεγμένο μουσικό κομμάτι ίσως έχει κάτι να πει στον καθένα. Κι αν είναι ζευγάρι εκείνοι που συμμετέχουν στο παιχνίδι, μπορούν να πουν σε τυχαία στιγμή "το επόμενο δικό μας". Είναι ευχάριστο και διασκεδαστικό για λίγες στιγμές έξω από την αγριότητα του κόσμου.

@ Ακολουθούν μουσικές επιλογές που μόνο για χαλάρωση δεν είναι...:)) Οι τέσσερις πρώτες είναι από τη βρετανική μουσική σκηνή (που αγαπώ ιδιαίτερα) και οι δύο τελευταίες είναι αμερικανιές :)

                                    Pulp - Common People

                                             Republica - Ready To Go

                                    Toploader - Dancing In The Moonlight

 

                                                    MIKA - Big Girl

                                  Sofi Tukker & Onerepublic - Tsounami

                                  The Koncks & Sofi Tukker - One On One
 

Η αυτοθυσία μήπως μπορεί να έχει όρια;

Ο χρόνος είναι αμείλικτος, κανέναν δε ρωτά, κανέναν δε λογαριάζει για το τι θα δώσει και τι θα πάρει στην πορεία του. Προχωρά και σαρώνει κι αν οι άνθρωποι σταθούν γενναία απέναντι του, ίσως κερδίσουν πολλά, ειδάλλως, "έπαιξαν κι ΄'έχασαν".

Υπάρχουν και οι άνθρωποι που στη διαδρομή τους μέσα στον χρόνο μπορεί να ξέρουν να απολαμβάνουν τη ζωή με όλα τα όμορφα μα και τα άσχημα που θα τους συναντήσουν και το κάνουν, όμως σε κάποια φάση επιλέγουν συνειδητά να θυσιάσουν τις δικές τους ανάγκες κι επιθυμίες προς όφελος άλλων.

Μάχονται στην πρώτη γραμμή δίχως άλλη σκέψη, προκειμένου να υπερασπιστούν όσους αγαπούν και χρειάζονται τη συνδρομή τους, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να βάλουν σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό τους. Στέκονται αγέρωχοι με υπομονή και δυναμισμό πλάι τους στις δύσκολες στιγμές παραμερίζοντας εγωισμούς, φόβους, κούραση και διαφωνίες. Όλα αυτά δε μετρούν εμπρός στο καθήκον και τους δυνατούς συναισθηματικούς δεσμούς που καλούν να σταθεί κανείς στο ύψος των περιστάσεων. 

Έρχεται όμως το ερώτημα για πόσο και μέχρι πότε θα υφίσταται η αυτοθυσιαστική στάση; 

Παλαιότερα οι άνθρωποι ήταν συνηθισμένο να θυσιάζουν ολόκληρη τη ζωή τους για την ευημερία και μόνο των άλλων, επειδή το επέβαλλαν οι κοινωνικές νόρμες με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Σήμερα κάτι τέτοιο δε θα έπρεπε να υπάρχει ούτε ως σκέψη.όσον αφορά στην κοινωνία, αλλά ο άνθρωπος να πορεύεται με όσα επιτάσσει η ηθική του και οι αξίες του.

Εκείνο που θεωρώ ότι απαιτεί τον απόλυτο σεβασμό από όλους είναι η αυτοθυσία που δείχνουν οι άνθρωποι, οι οποίοι φροντίζουν για χρόνια (ή για όσο υπάρχουν) μέλη της οικογένειάς τους, λόγω ασθένειας ή κάποιας σοβαρής ανεπάρκειας. Ένας αγώνας απαιτητικός, ένας δρόμος δύσβατος και το φορτίο αβάσταχτο με το ψυχικό ανάστημα υψηλό.

Και σ' αυτές τις περιπτώσεις το ερώτημα παραμένει ενεργό. Η αυτοθυσία θα έχει όρια; 

Ο χρόνος, όπως ανέφερα στην αρχή, δε διακόπτει την ανηλεή ροή του για τίποτα, οπότε οι άνθρωποι από μόνοι τους οφείλουν να σεβαστούν και τον εαυτό τους, να του προσφέρουν την αγάπη, τη φροντίδα που ίσως στερήθηκε, την ευγνωμοσύνη και τη δικαίωση που πιθανόν δεν έλαβε, την εκπλήρωση ονείρων που δεν τους δόθηκε ποτέ η ευκαιρία. 

Εν ολίγοις, οι άνθρωποι έχουν χρέος και καθήκον απέναντι και στον εαυτό τους κι όχι μόνο προς τους άλλους (οικογένεια, εργασία, φιλικό περιβάλλον).

 

                                                Pulp, Got To Have Love