Battle for the sun... but only with you!

Ασπρόμαυρη η εποχή με αρκετό γκρίζο απλωμένο σαν χοντροϋφασμένο σεντόνι σε όλη την πλάση, η οποία ενάντια σε τούτο το βαρίδι παλεύει να φορέσει την πολύχρωμη και ευωδιαστή φορεσιά της, αγωνίζεται να φέρει τη χαρά σε όλα τα πλάσματά της , όπως άλλωστε ήταν πάντα ο σκοπός της. Ο ρόλος της συνδέεται απόλυτα με εκείνον του αφυπνιστή, που σκορπά απλόχερα γύρω του το γενναίο ξύπνημα και την καθολική αναζωογόνηση.

Εγώ πάντως ήρθα εδώ να τη βοηθήσω με κάποιο τρόπο ελαφρώς παράξενο, μα ούτως ή άλλως σε καιρούς παράξενους ζούμε και παντελώς στρεβλούς...! Γι' αυτό μην απορήσετε για το μοίρασμα λεκτικών χαστουκιών που θα ακολουθήσουν στη συνέχεια, καθώς δια μέσου αυτών θα επιδιώξω να ενεργοποιήσω ορισμένα πνευματικά ξυπνήματα απόλυτα αναγκαία... Πολύ θα ήθελα να είναι πραγματικά και σβουριχτά ετούτα τα χαστούκια, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσαν να καταλάβουν πολλοί ότι η ανθρωπότητα έχει βρεθεί σε αδιέξοδο και πρέπει να πάρει άλλη ρότα! Όμως δεν είμαι τόσο βίαιος άνθρωπος, οπότε αρκούμαι να τα δώσω μέσω των λέξεων...

Δανείζομαι τους τίτλους των τραγουδιών που έπονται και τους χρησιμοποιώ ως έναυσμα... Όλα είναι του βρετανικού ροκ μουσικού συγκροτήματος Placebo.

Passive Aggressive είναι ο τίτλος του πρώτου μουσικού κομματιού. Σημαίνει "παθητικά επιθετικός", όπου θα έλεγα να σταματήσουμε να λειτουργούμε κάπως έτσι, αφού το μόνο που καταφέρνουμε είναι η πρόκληση κακού στον εαυτό μας. Είναι ένας τρόπος καθαρά αυτοκαταστροφικός, δίχως κανένα ανατρεπτικό - μα χρήσιμο - αποτέλεσμα στην κατάσταση που βιώνουμε. Επιτρέπουμε την εκροή δηλητήριου εσωτερικά μας και προς τους άλλους (ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου κι εκεί εξαντλείται η όποια αντίδραση...)! Ενεργητικά επιθετικοί, λοιπόν, οφείλουμε να γίνουμε - με την καλή έννοια το επιθετικοί - αν θέλουμε να επιστρέψει η φύση στην καθορισμένη πορεία της, βοηθώντας την να απαλλαγεί από το βαρύ γκρίζο σεντόνι που την επισκιάζει.

Without You I'm Nothing  είναι ο τίτλος του δεύτερου (στο οποίο οι Placebo έχουν συνεργαστεί επιτυχώς με τον David Bowie). Σημαίνει ότι "χωρίς εσένα είμαι ένα τίποτα". Ας αναλογιστούμε επιτέλους την αποκλειστικά ατομική πορεία σε τι τέλμα μάς έχει φέρει και να επανεκτιμήσουμε την κοινή πορεία με τους άλλους για έναν σημαίνων σκοπό που μάς ενώνει! Ας το μεταφέρουμε αυτό στον διπλανό μας ως αναντίρρητη ανάγκη, προκειμένου να έχουμε δύναμη, πειθώ και αποτελεσματικότητα! Μην ξεχνάμε τη λαϊκή ρήση "ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη" κι ας μη μας αρέσει να το ακούμε, καθώς είναι μια αδιάψευστη αλήθεια!

Battle For The Sun είναι ο τελευταίος τίτλος που μεταφράζεται ως "μάχη για τον ήλιο". Έτσι, με ενεργητική επιθετικότητα ή πιο σωστά με ενεργητική αποφασιστικότητα και δυναμισμό ας προχωρήσουμε παρέα μ' εκείνον (και όποιους άλλους) που καλέσαμε δίπλα μας (έπειτα από τη συνειδητή εξομολόγηση της αναγκαίας παρουσίας του στη ζωή μας), για να δώσουμε την περίφημη μάχη για τον ήλιο, που χρειάζεται απαρέγκλιτα η ανθρωπότητα για την επιβίωσή της! Φυσικά, τη βαθιά και καθοριστική μάχη πρώτα πρέπει να τη δώσουμε με τον εαυτό μας ο καθένας, ώστε να νιώσουμε στο πετσί μας ότι δε χωρά ουδεμία υποχώρηση στην όποια αδυναμία μας ως άνθρωποι, που πιθανά θα έβλαπτε την κοινή προσπάθεια!

Αυτά τα ολίγα κι ας μοιάζουν τετριμμένα και ίσως γραφικά!

 

 

 

 

@ Και αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο ανοιξιάτικο δρώμενο της αγαπημένης μας Αριστέας με τίτλο "Ξυπνήματα" !

 

Μερικές σκηνές καθημερινής ηλιθιότητας

Έπειτα από τις αρχαίες βωμολοχίες της προηγούμενης ανάρτησης ήρθα να συνεχίσω εδώ με μερικές σκηνές καθημερινής ηλιθιότητας, όπως αναφέρει και ο τίτλος, οι οποίες μπορούν άνετα να προκαλέσουν τον οποιοδήποτε να ξεστομίσει βρισιές όλων των ειδών. Είναι στιγμές που κανείς χάνει την ψυχραιμία του ακόμα κι αν είναι συνήθως υπομονετικός, ευγενικός και ψύχραιμος άνθρωπος.

Σκηνή πρώτη

Πρωινή ώρα (αρκετά νωρίς) πηγαίνοντας στην εργασία σου στέκεσαι σε στοπ σε κάποιον εσωτερικό δρόμο της πόλης, τον οποίο διασχίζεις καθημερινά και συμβαίνει το αδιανόητο... Το φορτηγό που στέκεται μπροστά σου ξεκινά να περάσει το στοπ για να συνεχίσει απέναντι, όμως το μετανιώνει δίχως εμφανή λόγο και κάνει όπισθεν μάλιστα με φόρα χωρίς να ελέγξει καν. Εσύ έχεις παραμείνει στη θέση σου (όπως όφειλες, για να ελέγξεις πριν προχωρήσεις) και δεν προλαβαίνεις να αντιδράσεις, φυσικά δεχόμενος μια γενναία σπρωξιά, για να τη θυμάσαι! Και... "γιατί ήσουν πίσω του", θα σε ρωτήσει ο οδηγός του φορτηγού!  Από τη μια είναι να γελάς κι από την άλλη να βρίζεις! Δυστυχώς η ζημιά ήταν μεγάλη και υψηλό το κόστος, αλλά, ευτυχώς, ο οδηγός κατανόησε άμεσα την ηλιθιότητα που έκανε, είχε ασφάλεια και έληξε ήπια η κατάσταση. Βέβαια, εσύ πληρώνεις την όλη ταλαιπωρία της επισκευής και των χρημάτων που θα προκαταβάλεις...

Σκηνή δεύτερη

Απογευματινή ώρα Σαββάτου βρίσκεσαι σε λεωφορείο γραμμής που εξυπηρετεί την περιοχή σου και κινείσαι σε γνωστή λεωφόρο και μάλιστα σε πολύ κεντρικό σημείο συμβαίνει ένα ακόμη απίστευτο συμβάν.  Στη στάση της πλατείας έρχεται ένας άνδρας στο παράθυρο και βρίζει ασύστολα έναν επιβάτη, ο οποίος κάθεται στα μπροστινά καθίσματα κοντά στον οδηγό. Ως συνεπιβάτης εκπλήσσεσαι στιγμιαία, αλλά δε δίνεις πολλή σημασία, γιατί βλέπεις ότι ο άλλος επιβάτης δεν ασχολείται (εξάλλου υπάρχουν αρκετοί διαταραγμένοι γύρω μας). Στο επόμενο όμως φανάρι, ένα μικρό κλειστό φορτηγάκι κάνει όπισθεν και κολλά σχεδόν πάνω στο λεωφορείο διακόπτοντας την κυκλοφορία. Από αυτό κατεβαίνει ένα ζευγάρι. Η γυναίκα πλησιάζει στο παράθυρο του οδηγού και κάτι του λέει για τις πινακίδες του οχήματος του, για να τον απασχολήσει και ο άντρας της πηγαίνει ξανά στο παράθυρο του γνωστού επιβάτη και του ζητά επίμονα να κατέβει κάτω... Δε θα πολυλογήσω, καθώς δεν υπάρχει λόγος. Αυτό συνεχίστηκε για κάμποση ώρα, ενώ το λεωφορείο ήταν πλήρες (μέχρι σκασμού) από κόσμο. Ζητάς από τον οδηγό να καλέσει την αστυνομία, για να παρέμβει και ότι είναι ανήκουστο να κρατούνται "όμηροι" μιας  παλαβής κατάστασης τόσοι άνθρωποι κι εκείνος να στέκεται σαν χαζός και να μη ξέρει τι να κάνει... Από το πλήθος του κόσμου αντιδρούν ακόμη δύο άτομα και οι υπόλοιποι "μούγκα"! Ένας από αυτούς (ψηλός μπρατσαράς) κατέβηκε να διαπραγματευτεί με το ζευγάρι, μήπως και ομαλοποιηθεί η κατάσταση... Αφού η "ομηρία" είχε συνέχεια, κατεβαίνεις και πας με τα πόδια έως τον κοντινότερο σταθμό του μετρό αναθεματίζοντας για την ηλιθιότητα που βιώνεις (από τους εμπλεκόμενους και τον οδηγό), την απραξία του κόσμου μα και τη δική σου ίσως ατολμία να καλέσεις την αστυνομία και να αναφέρεις το περιστατικό! Μα στην Ελλάδα ζεις και θα βρεθείς εσύ μπλεγμένος κι όχι αυτοί που το προκάλεσαν...

Σκηνή τρίτη (πιο λάιτ;)

Κάνεις τον συνηθισμένο γρήγορο περίπατό σου σε ήσυχο μέρος της πόλης σου και βλέπεις στη διαδρομή μια νεαρή μητέρα  να σπρώχνει το καροτσάκι του παιδιού της κοιτώντας χωρίς διάλειμμα το κινητό της. Και λες τώρα θα πέσει σε κανένα εμπόδιο και δε θα το πάρει και είδηση...! Δεν κοίταξε απλά το κινητό της, γιατί κάποιος κάλεσε, αλλά ήταν χωμένη εκεί, στον κόσμο του τίποτα όπως και το μικρό της φάνταζε ένα τίποτα! Όταν η βόλτα γίνεται αγγαρεία κι όχι μοίρασμα και χαρά με το παιδί! Θυμώνεις, βρίζεις από μέσα σου (καθώς βλέπεις τα αποτελέσματα αυτής της νοοτροπίας στα παιδιά και όχι μόνο) και συνεχίζεις την πορεία σου πιο γρήγορα, κοιτώντας να ξεσπάσεις μέσω της ταχύτητας...

Τα συμπεράσματα δικά σας!

 

@ Μουσική άσχετη... μόνο ο τίτλος σχετικός!

 

Έχει άδικο να βωμολοχεί η άνοιξη;

Σαν να μπήκε η Άνοιξη φουριόζα με ό,τι μπορεί να φέρει στην αγκαλιά της, μα με όλα τα άγρια που συμβαίνουν στον κόσμο μας μόνο μαυροντυμένη εισέρχεται κι οργισμένη! Να βρίσει με τον χείριστο τρόπο θα 'θελε, όμως σκέφτηκε να το κάνει με πιο στυλάτο τρόπο καθ' ότι είναι μια ευγενική και ντελικάτη παρουσία ανάμεσα στη συντροφιά των εποχών του Γερο-Χρόνου!

Ο πιθηκαλώπηξ σύγχρονος άνθρωπος (;) ξαμολήθηκε για ακόμη μία φορά κι όποιον πάρει ο χάρος, αρκεί η τσέπη και η κοιλιά του να γεμίζει. Να φουσκώνει από ματαιοδοξία και ως γνήσιος ρωποπερπερήθρας να μπουκώνει τ' αυτιά του κοσμάκη με ψεύτικες δικαιολογίες-μπουρδολογίες! 

Για να το κάνουμε πιο παραστατικό θα λέγαμε ότι μοιάζει με κυνούρη που έχει βγει σε αναζήτηση  εναγώνια μιας ηδονοθήκης! Βέβαια, άλλοι (ντόπιοι) αρέσκονται στον ρόλο του γυναικοπίπη, κι αφού έχουν τα μέσα το ευχαριστιούνται να έχουν τον έλεγχο και να ασκούν εξουσία εύκολα και ανώδυνα για εκείνους...

Τούτοι οι ντόπιοι κύντεροι μετατρέπουν χωρίς ενδοιασμούς το μαύρο σε άσπρο, το άδικο σε δίκαιο με περικεφαλαία για να τη βγάλουν καθαρή παίρνοντας πάντα μαζί τους όλους τους αρχολίπαρους που έχουν γύρω τους πιστά προσκυνημένους!

Φτου, κόπρειοι του κόσμου ετούτου, λέρωσα το στόμα μου!  

 

@ Πηγές των βωμολοχιών των αρχαίων προγόνων μας (με τη σημασία τους): alfavita και Μηχανή του Χρόνου

 

 

"Μακάρι να 'τανε τα πάντα αλλιώς"...

Όλοι γνωρίζουμε ότι η τέχνη μέσα από όλες τις μορφές της έχει τη δύναμη μα και τα κατάλληλα εργαλεία να αποδώσει το βάθος των σκέψεων και πολύ περισσότερο των συναισθημάτων, που ο άνθρωπος δεν είναι σε θέση κάποιες στιγμές να εκφράσει με λόγια. Τούτο συμβαίνει όταν αυτά που μένουν ανείπωτα πληγώνουν. Όταν υπάρχει στην ψυχή "τραύμα" (συχνά συλλογικό κι όχι μόνο ατομικό), το οποίο δεν του είναι εύκολο να επεξεργαστεί. Τότε τον ρόλο του αναμεταδότη και εν μέρει λυτρωτή αναλαμβάνει η τέχνη και σε μεγάλο βαθμό η μουσική και το τραγούδι. Πόσοι καημοί, πόσος πόνος, αγωνία, ματαίωση μα και χαρά (για να μην είμαστε άδικοι) βρήκαν διέξοδο μέσα από αυτό το είδος της τέχνης σχεδόν από τα πρώτα βήματα του ανθρώπου στη γη!

Με αυτό το σκεπτικό επέλεξα δύο μουσικά κομμάτια που δεν έτυχε να αναρτήσω άλλη φορά και ίσως αποτελέσουν αφορμή για μία ακόμη συζήτηση εδώ. Ίσως απλά μάς κάνουν μία πικρή υπενθύμιση της στείρας κατάστασης που ζούμε και πολύ περισσότερο μάς βάλουν στη διαδικασία να αναρωτηθούμε γιατί τα πράγματα όχι μόνο δεν άλλαξαν μα έγιναν χειρότερα. Μήπως είναι καιρός να ψάξουμε άλλους τρόπους, αφού με τους ίδιους ή παρόμοιους το διαφορετικό ποτέ δε θα έρθει; Γίνεται να πηγαίνεις τυφλά προς το ντουβάρι που έχεις μπροστά σου και να πέφτεις διαρκώς επάνω του, πιστεύοντας πως θα το ρίξεις για να περάσεις ή θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας από την πορεία σου; Δε γίνεται ό,τι και να λέμε!

Το σίγουρο είναι ότι κανένας δε θα έπρεπε να βγάζει την ουρά του απέξω αποφεύγοντας την οποιαδήποτε προσωπική προσπάθεια και αποθέτοντας την ευθύνη πάντα σε κάποιους άλλους. Όλα ξεκινούν από τα πιο απλά και καθημερινά, τα οποία βλέπουμε και δεν αντιδρούμε έως τα μεγαλύτερα όπου εκεί είναι αναγκαία η συλλογική προσπάθεια, στην οποία τελικά επιβάλλεται η συμμετοχή μας (αν επιθυμούμε το ντουβάρι να πάψει να είναι εμπόδιο) με όποιο τρόπο φυσικά μπορεί ο καθένας. Ας σταματήσουμε να ασχολούμαστε μόνο με την πάρτη μας (την αυτοβελτίωσή της και πολλά άλλα), όπως άριστα μάς το εμφύτευσαν το παραμυθάκι στον εγκέφαλό μας (που ούτε αυτό κάνουμε σωστά) κι ας πάψουμε να φοβόμαστε ακόμα και τον φόβο, διότι, ναι, φυλάει τα έρμα, όμως σε υπερβολική δόση φέρνει απάθεια, πλήρη αδράνεια και εν τέλει τα έρμα θα μείνουν ως έχουν και θα καταλήξουν έρμαια...

"Δεν έχει αλλού, δεν έχει αλλιώς, μόνο εδώ"...! 

@  Τα τραγούδια θα πρέπει να τα ακούσει όποιος διαβάσει το κείμενο, καθώς οι στίχοι έχουν σχέση απόλυτη... 

Ραγίζει η καρδιά κι είναι χειμώνας...

Έφτασε η ώρα που θεωρητικά (μόνο) ολοκληρώνεται η περίοδος του χειμώνα, οπότε και οι ψυχές βρίσκονται στην προσμονή της επόμενης πιο ανθηρής και ευωδιαστής εποχής. 

Ας ετοιμαζόμαστε να τον αφήσουμε πίσω μας, διατηρώντας μέσα μας όσα έφερε μαζί του - όμορφα και άσχημα, καθώς όλα έχουν τη χρησιμότητά τους στην πορεία μας, όσο κι αν μας ζορίζει να αποδεχτούμε και να επεξεργαστούμε τα δύσκολα.

Αυτά τα δύσκολα και το πώς επιδρούν στην ψυχή μας θα μπορούσαμε εύκολα να τα παρομοιάσουμε με τον φυσικό χειμώνα. Γκριζάρει, παγώνει και πονά από το ψύχος ο εσωτερικός μας κόσμος, όπως τα φυτά την περίοδο αυτή του χρόνου, όπου σε κάποια πιο ευαίσθητα ραγίζουν οι βλαστοί και τα φύλλα τους και δεν αντέχουν. 

Αντίστοιχα, θα λέγαμε, ότι ραγίζει η καρδιά μας από καταστάσεις που βιώνουμε ή είμαστε θεατές τους μα και από συμπεριφορές των οποίων είμαστε αποδέκτες.

Σε ποιες περιπτώσεις ράγισε ή ραγίζει η καρδιά σας; 

 

Κι αφού ρωτώ, οφείλω να απαντήσω πρώτη...

Η ταλαίπωρη καρδιά ράγισε επανειλημμένα με την απώλεια αγαπημένων μου ανθρώπων είτε βιολογικά είτε συναισθηματικά, όπως ραγίζει και με κάθε τραγική απώλεια ανθρώπινων ζωών (που δεν έφταιξαν σε τίποτα). Όμως, ράγισε και ραγίζει κι έπειτα από πικρά λόγια κι άδικα ειπωμένα, καθώς πίσω απ' αυτά υπάρχουν τέτοιες σκέψεις από εκείνους που τα ξεστομίζουν, όπως και από συμπεριφορές που θεωρώ ότι δεν τις αξίζω ως άνθρωπος. Έδωσα μερικά ενδεικτικά παραδείγματα (που φυσικά τα συγκεκριμένα ισχύουν για όλους μας) από πολλά διαφορετικά που θα μπορούσα να αναφέρω.

 

@ Το τραγούδι που ακολουθεί κάποτε το είχα αξιοποιήσει σε ανάρτηση (δε θυμάμαι καν σε ποια...), όμως μου πρόσφερε την έμπνευση για τούτο το θέμα, οπότε το επανέλαβα!

 

Κι αυτή ήταν η τρίτη και τελευταία συμμετοχή μου στο Δρώμενο της γλυκιάς μας Αριστέας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...