"Είσαι τ' όνειρό μου κι η απάτη μου..."

Ήρθα κι εγώ ν' αφήσω ένα "χειμωνιάτικο αποτύπωμα", τώρα μάλιστα, που είμαστε στη μέση της εποχής. Ένας χειμώνας που δεν έχει κατακλύσει μόνο την φύση, μα κι εκείνος που έχει μπαστακωθεί σε όλη την ανθρωπότητα με μια από τις πιο άγριες μορφές του. 

Πλέον μπορούμε να μιλάμε για "βαρυχειμωνιά" στις ψυχές πλήθος ανθρώπων, οι οποίοι λειτουργούν ορμώμενοι από τα πιο ποταπά κίνητρα, με αδιαφορία, επιπολαιότητα και ίσως βασανιστική ανοησία, δημιουργώντας ένα κενό, το οποίο χάσκει τραγικά και τρομακτικά ακάλυπτο.

Όσοι αντιστέκονται σε όλο αυτό έχουν "κλείσει τις κλειδαριές", για να προστατεύσουν όσα πολύτιμα έχουν μέσα τους από τον αδυσώπητο και σαρωτικό "χειμώνα".

Αρχικά, ήθελα να γράψω ελεύθερα και ίσως δίχως συγκεκριμένη χρονική και λογική σειρά, αλλά όπως μου έρχονταν στον νου, όλα εκείνα που θεωρώ ότι είναι υπεύθυνα για την κατάντια του κόσμου. Τελικά επέλεξα να το κάνω πάλι μέσω της μουσικής (τα ακουστικά στο άβατάρ μου δεν είναι τυχαία...).

Ένα τραγούδι που άκουσα έγινε ο καθοδηγητής της σκέψης μου, όμως με μια διαφορετική ματιά. Το θέμα του είναι η αφοσίωση ενός ανθρώπου σ' έναν άλλο μέσα από τα γνήσια συναισθήματα που νιώθει, το οποίο ως στάση έρχεται κόντρα στη συνήθη "ξεπέτα" του σήμερα, στα επιφανειακά συναισθήματα και την αβίαστη καλοπέραση. Κάποτε μια τέτοια αφοσίωση ήταν συχνή, ενώ στην εποχή μας είναι εξαίρεση και σχεδόν κανόνας τα ελαφριά, τα πολύ ελαφριά, να ξεμπερδεύουμε και να μην πολυζοριζόμαστε. 

Τώρα θα πείτε τι σχέση έχει το τραγούδι με την κατάσταση του παλαβωμένου και άνευ πυξίδας κόσμου μας, όπου είχα σκοπό να αναφερθώ; Αν προσεγγίσει κανείς τους στίχους του με μεταφορικό τρόπο, μπορεί να δει τις "κλειδαριές" που έχει κλείσει ο άνθρωπος, για να αφήσει έξω κάθε εισβολέα, ο οποίος "δειλά και ύπουλα γλιστρά και καθρέφτες δεν κοιτά". Μένοντας, παράλληλα, πιστός στις αξίες του, σε όσα ονειρεύεται για τον κόσμο που ζει και του στερούν άλλοτε με υποχθόνιο τρόπο κι άλλοτε με ωμή βία.

Διακόπτω τη ροή, λόγω του περιορισμού των λέξεων 😉και δίνω τη συνέχεια στον αναγνώστη, να περάσει στην ακρόαση του μουσικού κομματιού, μα με την μεταφορική ματιά που προείπα...

 

"Κλειδαριές" - Γιώργος Νταλάρας & Μπάμπης Στόκας
Μουσική: Γιώργος Σαμπάνης 
Στίχοι: Ελεάνα Βραχάλη 

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο Δρώμενο της "γειτονοπούλας" Αριστέας από το "Η ζωή είναι ωραία" και έχει ως τίτλο "Χειμωνιάτικα αποτυπώματα"...

"Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…"

Έπειτα από τις μέρες των εορτών, οι οποίες έχουν ως σημεία αναφοράς κυρίως την αγάπη, τη χαρά, την ελπίδα, τα οποία είναι πολύτιμα στη ζωή του ανθρώπου, σκέφτηκα να φέρω εδώ ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο της Βαμβουνάκη με τίτλο: "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης". Δεν το έχω διαβάσει, μα βρίσκοντας αυτό το μέρος του στο διαδίκτυο μού προκάλεσε το ενδιαφέρον να το πάρω, αλλά πρώτα θα το μοιραστώ με τους αναγνώστες του ιστολόγιου, μια και έχει να δώσει πολλά και από μόνο του.

Το συγκεκριμένο έργο της συγγραφέως αναφέρεται στο σημερινό ανικανοποίητο του ανθρώπου, στην αέναη αναζήτηση της αγάπης και της πλήρωσης των κενών της ψυχής μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις όλων των ειδών. 

 

Πάμε να το δούμε:

O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ’ αυτά που δεν έχεις αλλά απ’ αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ’ την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απωλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι’ αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: "Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…" 

 

Κι αυτά σε μια εποχή άγρια, όπου ο εγωισμός, ο ναρκισσισμός, η ανωριμότητα, ο κυνισμός και γενικά τα κατώτερα ένστικτα έχουν κυρίαρχο ρόλο σε ατομικό, κοινωνικό, πολιτικό επίπεδο και όπως βλέπουμε συμβαίνει παγκόσμια από τον απλό πολίτη μιας χώρας έως τον πιο ισχυρό αρχηγό κράτους.

 

@ Μουσική επιλογή ένα νέο όμορφο τραγούδι του Γιώργου Περρή, που όταν το άκουσα μου θύμισε ως προς τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί το τραγούδι της Μποφίλιου :  "Το όνομά μου / Εγώ μεγάλωνα για σένα".

 

Κατ’ επιταγήν της εποχής - 34ο Συμπόσιο

Μέσα στις απειλές του γενικευμένου πολέμου, μέσα στη ζαβή πραγματικότητα που βιώνει ο άνθρωπος, τον εγωισμό, την αποξένωση, το μίσος, τη διχόνοια, τον αλληλοσπαραγμό και πολλά άλλα φαιδρά και ψεύτικα, αποφάσισα να γράψω αυτό που ακολουθεί:

 

Κατ’ επιταγήν της εποχής

Θαύμα θα ’ταν η ειρηνική ένωση για του κόσμου τα πλάσματα

Μια γενναία Αρχή προσμένει η τραγική συμμόρφωση

Αναζητά επίπονα λαμπρή Υπέρβαση απ’ τα θλιβερά χαλάσματα

Δύσβατο βουνό φαντάζει η θεόρατη Μεταμόρφωση

Πάλεψε άνθρωπε, ν’ αγγίξεις νικηφόρα τα πιο ιερά κράματΑ!

 

Κι αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο γιορτινό Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας της μπλογκογειτονιάς από το "Η ζωή είναι ωραία", η οποία έχει το ακάθιστο και στα πιο δύσκολά της και γι' αυτό είναι αξιέπαινη!

 

@  Μουσική πολλή και νομίζω ιδιαίτερα ταιριαστή...

 

"Ας έρθει ό,τι είναι να 'ρθει"...!

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

1
Ότι μια μέρα θα δαγκάσεις μες στο νέο λεμόνι
και θ' αποδεσμεύσεις
τεράστιες ποσότητες ήλιου από μέσα του.

2
Ότι όλα τα ρεύματα των θαλασσών
άξαφνα φωτισμένα θα σε δείξουν
ν' ανεβάζεις τη θύελλα στο ηθικό επίπεδο.

3
Ότι και μες στο θάνατό σου πάλι θα 'σαι
σαν το νερό στον ήλιο
που γίνεται ψυχρό από ένστικτο.

4
Ότι θα κατηχηθείς απ' τα πουλιά
κι ένα φύλλωμα λέξεων θα σε ντύσει
ελληνικά να μοιάζεις αήττητη.

5
Ότι μια σταλαγματιά θ' αποκορυφωθεί
ανεπαίσθητα στα τσίνορα σου
πέρ' απ' τον πόνο και μετά πολύ το δάκρυ.

6
Ότι όλη του κόσμου η απονιά θα γίνει πέτρα
ηγεμονικά να καθίσεις
μ' ένα πουλί πειθήνιο στην παλάμη σου.

7
Ότι μόνη σου τέλος θ' αρμοστείς
αργά στο μεγαλείο
της ανατολής και του ηλιοβασιλέματος.

 

                                      Από το "Μαρία Νεφέλη" του Οδυσσέα Ελύτη

 

Με τούτο το μέρος από το θαυμάσιο έργο του πολυαγαπημένου μας δημιουργού καλωσορίζω τη νέα χρονιά αντί ευχών. Ας το λάβει ο καθένας όπως μιλά στην ψυχή του! Δεν ξέρω για ποιο λόγο το επέλεξα, όμως, μάλλον, κάτι έχει να δώσει για τον νέο κύκλο του χρόνου...

 

 

 @  Και όπως μας λένε τα παραπάνω τραγούδια "μια νέα μέρα έχει έρθει" και "ας έρθει ό,τι είναι να 'ρθει"!

 

Ένα νέο έτος με λυτρωτικές νίκες για τον καθένα χωριστά 
και την ανθρωπότητα επίσης!

 

Είναι κι αυτές γιορτινές αναμνήσεις...

Με αφορμή το Δρώμενο του Γιάννη από το "Ηδύποτον" ενεργοποιήθηκε σε όλους η ροή των αναμνήσεων για Χριστούγεννα που προηγήθηκαν στον χρόνο και ίσως μάς στιγμάτισαν με κάποιο τρόπο, ακόμα κι αν δε θέλουμε να το ομολογήσουμε ούτε στον εαυτό μας. Μας έχει πάρει η ζωή παραμάζωμα με τόσα που συμβαίνουν απανωτά και δίχως ανάσα... 

Έτσι, λοιπόν, γύρισα κι εγώ τον χρόνο λίγο πίσω και έπειτα ακόμη πιο πίσω...Έπαιξαν στο μυαλό μου έντονα σαν σκηνές κινηματογραφικής ταινίας δύο διαφορετικές καταστάσεις που έζησα. Σίγουρα δεν έχουν το ίδιο ειδικό βάρος, καθώς η δεύτερη που θα αναφέρω δε συγκρίνεται με την πρώτη, όμως αφέθηκα στη ροή του νου και στάθηκα σε εκείνες που μου ήρθαν πρώτες. Και μάλλον δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να πάει πολύ πίσω στον χρόνο, γιατί εκεί υπάρχουν αναμνήσεις από απώλεια που δε χωνεύεται όσα χρόνια κι αν περάσουν - πονούν αφόρητα όσο κι αν έχει συμφιλιωθεί κανείς μαζί τους. 

Η πρώτη ανάμνηση ήρθε απρόσμενα το πρωί της παραμονής των Χριστουγέννων μετά τα κουδουνίσματα των παιδιών για τα κάλαντα. Γύρισα αυτόματα σ' εκείνα τα πρώτα τραγικά Χριστούγεννα του εγκλεισμού λόγω της πανδημίας. Τότε τα κάλαντα είχαν απαγορευτεί δια ροπάλου! Όμως, την ελεύθερη ψυχή των παιδιών και τον πηγαίο αυθορμητισμό τους δύσκολα τον φυλακίζει κανείς. Απόδειξη αυτού ήταν ό,τι συνέβη εκείνη την σκοτεινή παραμονή. Αφού τελειώσαμε το περίφημο τηλεμάθημα την προπαραμονή και είπαμε εξ αποστάσεως τα κάλαντα και ακούσαμε αντίστοιχα από όλη την Ελλάδα, ευχηθήκαμε και ανανεώσαμε το ραντεβού μας για μετά τις διακοπές των εορτών. Πίστευα κι εγώ ότι θα έμεναν εκεί τα πράγματα με αρκετή θλίψη και ένα κενό μέσα μου..., κάτι το οποίο είχαν αισθανθεί και οι μαθητές. Αιφνίδια την επόμενη μέρα χτύπησε πρωί πρωί το κουδούνι! Είχαν έρθει αρκετοί από την ομάδα της τάξης να τα πουν δια ζώσης, όπως έκαναν τα προηγούμενα χρόνια, σπάζοντας τα δεσμά του πιθαναγκασμού για κλείσιμο εντός των τοίχων και των ψυχών παράλληλα! Τα είπανε έξω στον δρόμο και μάλιστα ψιθυριστά, μην τυχόν και τους ακούσει κανένας γείτονας και τους "καρφώσει"... Κάλαντα ψιθυριστά! Το ζήσαμε κι αυτό!

Η δεύτερη ανάμνηση προήλθε μέσα από μια συζήτηση που είχα και είναι ιδιαίτερα επώδυνη, καθώς σχετίζεται με την απώλεια του πατέρα μου. Φυσικά και δεν περίμενα αυτό για να τον θυμηθώ, όμως αυτή την φορά αναβίωσα νοερά όλες εκείνες τις δύσκολες μέρες, ίσως και με κάθε λεπτομέρεια. Πέρασαν πάνω από δέκα χρόνια και μάλιστα σαν αστραπή! Ήταν προπαραμονή Χριστουγέννων που μόλις είχε εισαχθεί εκτάκτως στο νοσοκομείο και από εκεί κι έπειτα ξεκίνησε ο μαραθώνιος της εναγώνιας προσμονής για την επιστροφή του στο σπίτι. Τα πράγματα δεν έγιναν όπως όλοι επιθυμούσαμε και αναμέναμε από τα λεγόμενα των γιατρών, διότι η ανατροπή έγινε απρόσμενα με την είσοδό του στην εντατική. Έπειτα από ενάμιση μήνα έφυγε από κοντά μας και δυστυχώς όχι από την πάθηση για την οποία εισήχθη (και δεν ήταν προχωρημένης ηλικίας). Εκείνες οι γιορτινές μέρες δεν ξεχνιούνται ποτέ και αφήνουν σε κάθε επαναφορά τους στη μνήμη μια γλυκιά θλίψη, καθώς έτυχε να ζήσω πολύ όμορφες στιγμές ταυτόχρονα με όσες έφεραν αγωνία, μεγάλη στενοχώρια και πόνο. 

Από εκεί κι έπειτα ακολούθησαν τόσα άλλα δύσκολα, τα οποία δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έρθουν, μα έβαλα φραγή στις "κλήσεις" του νου και τις άφησα "αναπάντητες", γιατί αποφάσισα ότι θα απολαύσω όλες τις καλές στιγμές που συμβαίνουν και θα πλάσω επίσης τέτοιες για όλους μας.

Στη ζωή δεν είναι όλα ονειρικά όπως τα παρουσίασα στην ιστορία σε τέσσερις πράξεις με το περίφημο κουραμπιεδάκι, λόγω του κλίματος των εορτών - και μακάρι να ήταν έτσι για όλο τον κόσμο. Υπάρχουν βεβαίως και τέτοιες στιγμές, οι οποίες είναι αληθινός θησαυρός, όμως δεν είναι ο κανόνας. Οφείλουμε να τιμούμε με την καρδιά μας όσα όμορφα μάς φέρνει η διαδρομή μας σε τούτη τη γη και να στεκόμαστε με θάρρος και δύναμη στις αντιξοότητες και τις αιφνίδιες και λυπηρές καταστάσεις που δυστυχώς είναι ουκ ολίγες...

 

 @ Η επιλογή του τραγουδιού έγινε στη μνήμη του ξεχωριστού καλλιτέχνη που έφυγε από τη ζωή τις προηγούμενες μέρες!