Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Χειμώνας, κρύο, καιρός για δύο...


Το φθινόπωρο μάς άφησε ημερολογιακά και ο χειμώνας μπαίνει επισήμως στις 22 Δεκεμβρίου με το χειμερινό ηλιοστάσιο, όμως εγώ θα τον προϋπαντήσω από τις πρώτες μέρες. Ως ανυπόμονο άτομο δεν θα κάτσω να περιμένω την επίσημη έναρξή του, αν και τότε θα είμαστε μια ανάσα από τις γιορτές των Χριστουγέννων, οπότε πάμε γι' άλλα...

Αποχαιρετώντας, λοιπόν, το φθινόπωρο με τις γλυκιές και μελαγχολικές του ανησυχίες και τις ελποδοφόρες χαρές, εισαγόμαστε στην πιο θερμή εποχή παρά τα πιο χαμηλά επίπεδα θερμοκρασίας όλης της χρονιάς. 
Κρύο και καιρός για δύο ή για ζεστές συντροφιές σε χουχουλιάρικη ατμόσφαιρα για όσους φυσικά είναι σε θέση να το απολαμβάνουν. Αν και στις πιο αντίξοες συνθήκες μια καλή παρέα θέρμαινε πάντα την ατμόσφαιρα και γλύκαινε την ανέχεια.
Μια εποχή εσωστρέφειας, περισυλλογής και προετοιμασίας για πιο δημιουργικές διαδρομές και σοβαρές αποφάσεις, που θα ανθίσουν και θα καρποφορήσουν στις επόμενες εποχές του έτους.

Ας την υποδεχτούμε από εδώ με δύο ποίηματα κλασικών μας ποιητών. Το ένα με την ενισχυμένη δόση χιούμορ του πολύ αγαπημένου μου Σουρή και το άλλο από τον ρομαντικό και μελαγχολικό Τέλλο Άγρα.

                                           Χειμώνας

Καλώς τα πρωτοβρόχια, καλώς τον τον χειμώνα
Με τις βροντές, το κρύο, το χιόνι, τη βροχή,
Θε να τραβούμε ύπνο, που θα πηγαίνει γόνα,
Χωρίς κοριός ή ψύλλος να μας ανησυχεί.
Αντίο, καλοκαίρι και σκόνη βρωμερή...
Πλακώνει ο χειμώνας με φόρεμα βαρύ.

Τι όμορφα που είναι να βρέχει, να χιονίζει,
Και συ εις το κρεβάτι κατακουκουλωμένος
Ν' ακούεις τον αέρα τον κρύο να σφυρίζει,
Και μάλιστα να είσαι κι απογυναικωμένος.
Ω! συγχωρήσατέ με, κυρίες ευγενείς,
Και την αδιαντροπιά μου δεν πέρασε κανείς.

Αλλά θαρρώ πως τούτο και σεις το λαχταράτε,
Κι αν το γλυκό σας στόμα ποτέ δεν το προφέρει,
Πιστεύω τον χειμώνα πως όλες αγαπάτε
Με πιο ζεστή αγάπη από το καλοκαίρι.
Μα μη, σεμνές κυρίες, εντρέπεσθε και τόσο,
Και τα χρηστά σας ήθη εγώ δεν θα λερώσω.

Πρέπει να λέμε κάτι για να περνά η ώρα,
Μας φθάνει τόση λίμα για την πολιτική.
Το μέλλον της πατρίδος πάει εμπρός, και τώρα
Ας κάμουμε κουβέντα διαφορετική.
Ας πούμε για το κρύο και άλλα εξυπνάδες,
Κι ας κάμουμε, κυρίες, και λίγους χωρατάδες.

Μας φθάνει πια η τόσο μεγάλη σοβαρότης,
Είναι καιρός να πούμε και λίγα χωρατά.
Ωσάν πουλί διαβαίνει η ομορφιά της νιότης,
Και τότε εις το στρώμα ο έρως δεν πετά.
Μας φθάνει του πολέμου το τόσο νταραβέρι,
Δεν έχουμε πια φόβο, τα πήραμε τα μέρη.

Δεν θα 'χουμε και πάλι καμιά επιστρατεία,
Κανείς δεν θα φοβάται να γίνει στρατιώτης,
Θα ησυχάσει ο Βλάχος και η διπλωματία,
Και θα 'ρθουμε στα νιάτα της λεβεντιάς της πρώτης.
Λίγο κρασί ή μπύρα, κανένα γλυκό μάτι,
καμία εσπερίδα, και έπειτα... κρεβάτι

Ψυχή μου τι ωραία!.. να! να! ακούω μπρος μου
Τους φίλους επιστράτους με νέα ρεδιγκότα
Στις Λαύρες τους να λένε "ψυχή μου, ήλιε, φως μου"
Ακέραιοι και σώοι κι αφράτοι καθώς πρώτα.
Εις το κορμί δεν έχει κανείς λαβωματιά,
Μα έχει λαύρα μέσα και φλόγα στη ματιά.

Πηδούν και τρέχουν όλοι γι' αγάπη διψασμένοι,
Και μες στη μυρωδάτη κοπέλας αγκαλιά
Τις ώρες του πολέμου θυμούνται οι καημένοι,
Και σβήνουν τη φωτιά τους με χάδια και φιλιά.
Τον πόλεμο, το κράνος, τον σάκο βλαστημούν,
Και δως του μ' ένα κι άλλο φουστάνι πολεμούν.

Ειρήνη κι ησυχία, με κάστανα, με μήλα,
Με τσάι, μ' εσπερίδες, με πιάνα, με χορούς...
Πιο γρήγορα, λεβέντη χειμώνα, κατρακύλα,
Και δεν θε να μας εύρεις σας πέρσι σοβαρούς.
Τουφέκι πια δεν έχει σε τούτο τον καιρό,
Μόνο κρασί, γυναίκα, μεθύσι και χορό. 

........................................................

Δεν θέμε πολεμάρχους να έχουμε κοντά μας,
Εμείς ζητούμε ανθρώπους ήσυχους και γλεντζέδες,
Να μη μας ξεκουφαίνουν με πόλεμο τ' αυτιά μας,
Και να μας λεν τραγούδια ειρήνης κι αμανέδες.
Εφέτος ησυχία, ύπνος βαρύς, γαλήνη,
Κι ο Μπούμπουλης, αν θέλει, πολεμικός ας μείνει.


                                                           Γεώργιος Σουρής 




 Σκοπός χαμένος

Σ΄εκείνες τις αστροφεγγιές
που προμηνούν καλοκαιριές
μα που τ΄αχείλι πάει να φρίξει,
και που όλη η ψύχρα απ΄τη βραδυά
γίνεται μέσα στην καρδιά
πίκρα και κάματος και πλήξη,

εγώ δεν έμοιασα ποτές
με τους πικρούς τραγουδιστές
που – κάθε βράδυ σα σχολάνε -
απ΄τα παράθυρα περνούν
– που άξαφνοι ανέμοι τα σφαλνούν -
και τραγουδούν, πολλοί, και πάνε…

Κάτω απ΄τον έντονο ουρανό,
τι μ΄έχει κάνει, να πονώ
κι ως τόσο να σωπαίνω, εμένα;
και να γυρεύω μοιρασιά
απ΄τη δική τους ζεστασιά
μες στα τραγούδια, εγώ, τα ξένα;

Δούλευα μέσα μου να πω
κ΄εγώ (ποιός ξέρει!) έναν σκοπό;
Αχ, κι΄όσο αν τρίβη κι΄αν μαζώνη
τα χέρια μου, όμως δε μπορεί
ακόμα η φούχτα σου να βρη
και την ψυχή μου, που κρυώνη…

                                     Τέλλος Άγρας 







Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Να γνωρίσει ο άνθρωπος τον εαυτό του


Εγράφη έπειτα από ανάγνωσιν περιγραφής της ζωγραφιάς
«Ο Οιδίπους και η Σφιγξ» του Γουστάβου Μορό.

Ο Οιδίπους

Επάνω του η Σφιγξ είναι πεσμένη
με δόντια και με νύχια τεντωμένα 
και μ’ όλην της ζωής την αγριάδα. 
Ο Οιδίπους έπεσε στην πρώτη ορμή της,
τον τρόμαξεν η πρώτη εμφάνισί της —  
τέτοια μορφή και τέτοιαν ομιλία  
δεν είχε φαντασθεί ποτέ έως τότε.  
Μα μόλο που ακουμπά τα δυο του πόδια 
το τέρας στου Οιδίποδος το στήθος,
συνήλθε εκείνος γρήγορα — και διόλου
τώρα δεν την φοβάται πια, γιατί έχει
την λύσιν έτοιμη και θα νικήσει. 
Κι όμως δεν χαίρεται γι’ αυτήν την νίκη. 
Το βλέμμα του μελαγχολία γεμάτο
την Σφίγγα δεν κοιτάζει, βλέπει πέρα
τον δρόμο τον στενό που πάει στας Θήβας, 
και που στον Κολωνό θ’ αποτελειώσει. 
Και καθαρά προαισθάνεται η ψυχή του 
που η Σφιγξ εκεί θα τον μιλήσει πάλι
με δυσκολότερα και πιο μεγάλα 
αινίγματα που απάντησι δεν έχουν.

                               Κωνσταντίνος Καβάφης 



«Τί  εστιν ό μίαν έχον φωνήν τετράπουν και δίπουν και τρίπουν γίνεται;»

 Αυτό ήταν το αίνιγμα που έβαζε η Σφίγγα σε όποιον περνούσε από τον δρόμο της. Όποιος δεν απαντούσε καταδικαζόταν σε θάνατο. Γκρεμιζόταν στα τάρταρα της ανυπαρξίας. Οι νεκροί πολλοί.
Το ίδιο ερώτημα τέθηκε και στον Οιδίποδα, που αποδεικνύεται σοφός και έχει την απάντηση. Η Σφίγγα μοιάζει σαν την εσωτερική φωνή του ανθρώπινου είδους, η οποία αναγκάζει τον άνδρα να αναρωτηθεί για την πορεία του στον κόσμο. Στην ουσία του επιβάλλει για πρώτη φορά να γνωρίσει τον εαυτό του.
Να δει επιτέλους ότι ο κύκλος της ζωής του είναι προδιαγεγραμμένος. Γέννηση, ακμή και πτώση. Να δεχτεί το αναπόφευκτο του θανάτου χωρίς τον φόβο. Έτσι μόνο θα μπορεί να βγει νικητής στον αγώνα της ύπαρξης. Να υπερβεί τον θάνατο ζώντας γενναία και με πάθος κάθε στιγμή της ζωής. Να απολαύσει τους χυμούς της, να ακολουθήσει τον δρόμο της αρετής αφήνοντας πίσω του ίχνη ορατά.

Ο Οιδίποδας δεν μπορούσε να χαρεί, όπως διαπιστώνει ο Καβάφης και το εκφράζει μέσα από τους στίχους του, γιατί κάθε ανακάλυψη φέρνει πόνο και γνώση. Αντιλαμβάνεται πια ποιος είναι και μέχρι πού έχει τη δυνατότητα να φτάσει, αλλά κι όταν χρειαστεί να την ξεπεράσει. 
Ο κόσμος θα αποκτήσει την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα δει τον εαυτό του κατάματα και θα ζήσει την ζωή με τόλμη, πέρα από ψευδαισθήσεις και κάλπικα όνειρα. Θα την ζήσει αληθινά, προσδίδοντάς της ουσιαστικό νόημα.







Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Λίγοι θησαυροί του Σαίξπηρ να θυμάμαι


Και ποιος δεν λάτρεψε τα έργα του από όσους ήρθαν σε επαφή μαζί τους! Μοναδικός, στην κορυφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας! 
Ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, σπουδαίος δραματουργός , ρομαντικός,  διεισδυτικός και με κατανόηση στην ανθρώπινη φύση, ικανότατος για την κωμωδία, το δράμα και την τραγωδία! 
Μεγαλειώδης, συναρπάζει το πνεύμα και την ψυχή!

Προσωπικά με γοητεύουν πάντα, περισσότερο, το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα", "Όνειρο θερινής νυκτός",  "Βασιλιάς Ληρ", το "Ημέρωμα της στρίγγλας" και "Μάκβεθ"!

Ας κρατήσουμε λίγους από τους θησαυρούς του:

"Να ζει κανείς ή να μη ζει; Ιδού η απορία."
Ας το απαντήσει ο καθένας προσωπικά. Για μένα, αφού υπάρχουμε πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή ως μοναδική, να ζούμε στο έπακρο ό,τι μας προσφέρεται ή δημιουργούμε.

"Άκουγε πολλούς, μίλα σε λίγους."  
Σοφό, για να μπορεί κανείς να προστατευτεί από τους κακοήθεις, ενώ παράλληλα αποκτάς καλύτερη γνώση όντας διαθέσιμος στους πολλούς.

"Θα σε προκαλούσα σε πνευματική μονομαχία, αλλά βλέπω ότι είσαι άοπλος."
Με τέτοιο λόγο έχεις αφοπλίσει τον αντίπαλο.

"Μίλα μου ψιθυριστά, αν μου μιλάς γι’ αγάπη."
Όσα μπορεί να πει ένα βλέμμα, δεν τα λένε εκατοντάδες λέξεις. Αλλιώς το ψιθυρίζεις απαλά, σαν παραμύθι, όπως ο Ρωμαίος στην Ιουλιέτα.


"Δεν αγαπούν όσοι δεν δείχνουν την αγάπη τους."
Άραγε, θα σε θυμάται κανείς για όσα κρατάς μέσα σου;
 
"Δεν υπάρχει τίποτε τόσο καλό ή τόσο κακό, η σκέψη το κάνει έτσι."
Έχει να κάνει με το πώς αντιμετωπίζουμε κάθε κατάσταση και ποια είναι η οπτική του καθενός γι' αυτή. Πρόβλημα ή ευκαιρία; 

"Η αλήθεια κάνει το διάβολο να κοκκινίζει.
 Η αλήθεια είναι σκληρή και όποιος επιβιώνει από αυτήν, μπορεί να αντέξει τα πάντα με την εσωτερική δύναμη που έχει αποκτήσει.

"Όταν το χρήμα προηγείται, όλες οι πόρτες ανοίγουν."
Σταθερό μέσα στους αιώνες και δυστυχώς δεν θ' αλλάξει ποτέ!

"Αν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, παίξε κι άλλο." 
Όπως η αγάπη γεμίζει την ψυχή, το ίδιο κάνει και η μουσική. Σε τούτον τον χώρο η μουσική επιτελεί αυτό τον βασικό σκοπό. Είναι ταυτισμένη με την ύπαρξή του!




@ Η τελευταία μουσική επιλογή είναι παράλληλα μια πρόταση από μένα. Από τον δίσκο Sinaxis σε μουσική του Παναγιώτη Λευθέρη (Catelouso) και ερμηνεία του συνόλου μεσαιωνικής μουσικής Lyrae Cantus. Η ποίηση είναι του Σοφοκλή Καλούτση.


Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Σαν τον τρελό του χωριού μήπως;


Μερικές φορές αισθάνεσαι σαν τον τρελό του χωριού,
τον διαφορετικό, τον ξένο. 
Αυτόν που δεν χωρά πουθενά.
Είναι από εκείνες τις φορές που η πορεία είναι μοναχική,
ακόμα κι αν είσαι ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους,
ακόμα κι αυτούς που σε αγαπάνε.
 Από παιδί τις θυμάσαι αυτές τις φορές.

Είναι  σαν τότε που η συναισθηματική εγγύτητα απουσιάζει,
δίνοντας τη θέση της στο πάγωμα μέσα σου.
Τότε που θα ήθελες ο άλλος να είναι ουσιαστικά παρών,
απόλυτα διαθέσιμος για σένα.
Χωρίς όρους, χωρίς εκπτώσεις.
Να μπορεί να έρθει χωρίς να το ζητήσεις, 
να αισθανθεί και να "δει" χωρίς κόπο.
Χωρίς να πεις λέξη.

Και ο τρελός του χωριού, αυτός ο διαφορετικός, ο ξένος, ασφυκτιά,κουράζεται να είναι ο τρελός,
 που όταν αντιλαμβάνεται ότι τον χρειάζονται,
προσφέρει πάντα με απλοχεριά κι είναι ουσιαστικά παρών.
Χωρίς όρους, χωρίς εκπτώσεις.
Είναι τρελός, είναι διαφορετικός, ξένος αλλά όχι βλάκας.
 
Η μοναχική πορεία συνεχίζεται σ' έναν δρόμο
θαμπό από την ομίχλη 
και από τα λαμπερά φώτα της πόλης.
 
Ίσως στο σταυροδρόμι που θα βρεθείς όποιον δρόμο κι αν διαλέξεις, κερδίζεις.
Συμβαίνει μερικές φορές αυτό.








Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Καιρός για ένα μουσικό διάλειμμα

Rafal Olbinski

Πολλά ειπώθηκαν τις τελευταίες μέρες, οπότε ήρθε η ώρα για κάτι που έχω καιρό να κάνω. Ένα μουσικό διάλειμμα, μέχρι να βρω τη διάθεση να ετοιμάσω εδώ όσα έχω στον νου μου.


"Ρώτα τον πόνο να σου πει πόσοι τον προκαλούνε
σαν τους δαγκώνει η σιωπή, τους τρώει το σκοτάδι
και όσοι πατούν στα γόνατα για ένα μόνο χάδι˙
την μοίρα όσοι λάτρεψαν κι όσοι μαζί της ζούνε."

Ένα τραγούδι του Δ. Μητσοτάκη που περιλαμβάνει τους παραπάνω στίχους και άλλους εκλεκτούς. Ένα τραγούδι από την φωνή της Μάρθας Φριντζήλα και το επέλεξα για έναν ακόμα λόγο... Λατρεύω τον ήχο από τις γκάιντες. Μιλά στην ψυχή μου όπως κι εκείνος του βιολιού.



Το επόμενο από τη Μ. Φαραντούρη και τη Λένα Πλάτωνος σε στίχους του Θεόδωρου Ποάλα για όλα τα "γιατί", που δεν έχουν απάντηση ή δεν θα θέλαμε να την ακούσουμε...



Καρυωτάκης και Ξυλούρης, σε μουσική του Λουκά Θάνου, με λίγα λόγια υμνούν πολλά...



Λοϊζος και Κωχ λένε το πιο γλυκό νανούρισμα - με τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, την πιο τρυφερή ευχή για όλα τα πλάσματα που αγαπάμε περισσότερο στην ζωή μας!



Ξαρχάκος και Μ. Δημητριάδη μας ταξιδεύουν νοσταλγικά   στο παρελθόν μ' ένα πολύ ερωτικό τραγούδι του Γιώργου Παπαστεφάνου.
Και... μας φωνάζουν με λίγο χιούμορ:
"Στάσου, μύγδαλα"



Και το μουσικό διάλειμμα κλείνουν οι παρακάτω στίχοι του Οδυσσέα Ιωάννου, που τους έκανε τραγούδι ο αγαπημένος Μίλτος:

Πριν απαντήσεις να ρωτάς
Και πριν μιλήσεις κάνε
Τα λόγια σου να τα φοράς
Όχι να σε φοράνε.

Ό,τι αγαπάς σ’ ακολουθεί πιάνει το βήμα σου
Κι ό,τι πιστεύεις σαν νερό παίρνει το σχήμα σου

Όσο κι αν θέλεις να πετάς
τα πόδια σου σε πάνε,
Τα όνειρα να τα μετράς
Να δεις αν σε χωράνε.




Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

Όταν ο βιασμός γίνεται "πορνοταινία"


Όταν όλα σήμερα μπορούν να πωλούνται και να αγοράζονται, ακόμα και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, όταν το έγκλημα όχι μόνο νομιμοποιείται - έστω άτυπα, αλλά φτάνει να αποτελεί εμπόρευμα της αγοράς, όταν για κάποιους ανθρώπους δεν υπάρχουν δικαιώματα αλλά μόνο βίαιη υποχρέωση και ταπείνωση, τότε γιατί ένας αληθινός βιασμός να μην μπορεί να πουληθεί ως πορνοταινία;

Αυτό έφτασε ως είδηση, από τις εκατοντάδες που κυκλοφορούν καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης από όλο τον κόσμο, στα αυτιά μου (καλύτερα στα μάτια μου) τις προηγούμενες μέρες. 
Η είδηση αφορά τους βιασμούς γυναικών στην Ινδία, τη βιντεοσκόπησή τους και την πώληση των ταινιών αυτών στο ανδρικό κοινό.

Το άρθρο εδώ:


Έτσι, απλά, από τους άνδρες για τους άνδρες!
Από εκείνους που θεωρούν ότι όλος ο κόσμος είναι δικός τους κι αυτοί κυρίαρχοι των πάντων! Μια γενναία τροφή για τα άγρια ένστικτά τους!
Ο άνθρωπος που αποτελεί ντροπή για το φύλο του και το είδος του, ο άνθρωπος που ξεπερνά και τα ζώα σε συμπεριφορές και πράξεις, καθώς εδώ δεν χωρά καμιά δικαιολογία για τη διαστροφή που έχει πλημμυρίσει τον άδειο εγκέφαλό του. Όπως ακόμα χειρότερα στην τραγική περίπτωση της παιδεραστίας (ασχολίαστο εντελώς...)!



Οι γυναίκες, όπως και τα παιδιά, δεν θα πάψουν ποτέ να είναι  τα εύκολα εξιλαστήρια θύματα της εγωιστικής, αλαζονικής και απάνθρωπης πλευράς του ανδρικού πληθυσμού.

Πόσο δύσκολο τελικά είναι να είσαι γυναίκα σ' έναν κόσμο που τον ορίζουν οι άνδρες;
Να είσαι ο κυματοθραύστης μπροστά σε οποιοδήποτε τσουνάμι;






Όπως λέει και το παραπάνω τραγούδι:
Κορίτσι, θα γίνεις σε λίγο γυναίκα και θα έχεις ανάγκη έναν άντρα...
΄Οχι όμως για να σε κακοποιεί με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά για να συνυπάρχεις μαζί του μέσα από τον σεβασμό και τη συντροφικότητα!

  

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Ο εγωιστής γίγαντας δεν θ' αλλάξει ποτέ


Η Αμερική πρωταγωνίστρια των τελευταίων ημερών.
Βγαίνει στη σκηνή ως ένας άλλος εγωιστής γίγαντας, σαν του Όσκαρ Ουάιλντ, που όμως δεν μπόρεσε ποτέ να ακολουθήσει την ευτυχή πορεία του γνωστού παραμυθιού, καθώς παρέμενε πάντα δεσμευμένη στο δικό της αχόρταγο μονοπάτι.
Συχνά καλυπτόταν πίσω από λεπτές, γεμάτες ενσυναίσθηση και δήθεν βαθιά αλληλεγγύη κινήσεις προς τους πιο αδύναμους, σαν αυτή που δείχνει πολύ εύστοχα η παραπάνω εικόνα. Σίγουρα έδωσε ευκαιρίες, λειτούργησε ως σωτήρας για πολλούς, έκανε τη δημοκρατία και την ελευθερία σύνθημά της, αλλά... όλα αυτά τα ακολουθούσε δυστυχώς κάποιο βαρύ αντίτιμο.
Τώρα πια, είναι πολύ πιθανό ότι θα προβάλλει όλο τον εγωισμό της υψώνοντας τείχη, δείχνοντας παράλληλα και εντελώς εξώφθαλμα τη σκληρότητα του τρομακτικού γίγαντα των παραμυθιών, παρασύροντας ίσως κοντά της κι άλλους, διόλου αθώους, γίγαντες..., αν οι υπόλοιποι αδρανήσουν.

Το γνωστό τραγούδι "The Sound of Silence" των  Simon and Garfunkel, γραμμένο μια άλλη εποχή μακρινή, ταιριάζει απόλυτα στο σημερινό πρόσωπο της Αμερικής και ακόμα καλύτερα στη φιγούρα του σημερινού κόσμου. Όχι, όμως με την εκτέλεση των δημιουργών του, την οποία θεωρώ πολύ απαλή για τα σύγχρονα δεδομένα
Άκουσα πολύ πρόσφατα μία νέα εκτέλεση του ίδιου μουσικού κομματιού από το ραδιόφωνο χωρίς να γνωρίζω τον τραγουδιστή. Πρόκειται για έναν καλλιτέχνη της μέταλ σκηνής, με την αντίστοιχη εμφάνιση, όμως αυτό δεν έχει καμία σημασία, καθώς η απόδοση του τραγουδιού είναι εκπληκτική για μένα. 
Γεμίζει ο χώρος από τη μουσική και την εξαιρετική μπάσα φωνή, που εκφράζει έναν σπαραγμό.

Και γιατί ο ήχος της σιωπής είναι μερικές φορές εκκωφαντικός...






Κλείνω με τα λόγια του δικού μας Καζαντζάκη...

«Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες, κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει».

«Η αιωνιότητα είναι ποιότητα, δεν είναι ποσότητα, αυτό είναι το μεγάλο, πολύ απλό μυστικό».

«Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος. Αντέχεις;»