Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Μικρές πλεύσεις - αποδράσεις με στίχους


Από ένα τραγούδι ξεκίνησε ετούτη η πλεύση, που αρχικά δεν γνώριζα που θα με βγάλει. Είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να παίρνεις μια διαδρομή ακολουθώντας τα σημάδια των καιρών και των αστερισμών δίχως πυξίδα, δίχως χάρτη. Είναι όμορφο και ίσως απελευθερωτικό να αφήνεσαι στη ροή του νερού, όπου το αποτέλεσμα σού είναι άγνωστο, κάποιες φορές μπορεί να φαντάζει τρομακτικό και άλλες ερεθιστικό για την φαντασία.
Εξάλλου, το ταξίδι είναι αυτό που θα προσφέρει τα πλούτη. Ο προορισμός είναι αυτός που προκαλεί πάντα τον απόπλου. Αν είναι γνωστός, δημιουργεί προσδοκίες και συχνά απογοητεύσεις. Αν είναι άγνωστος, δίνει την αίσθηση της ελευθερίας και την εμπειρία της περιπέτειας.  
Όλα είναι θέμα επιλογής.

Ένα κολληματάκι έχω πάθει με τις αμπελοφιλοσοφίες τώρα τελευταία, μια και δεν προκάμω για πολλά παραπάνω μέσα στην αέναη κίνηση που βρίσκομαι και θα βρίσκομαι για καιρό ακόμα...

Επί του θέματος...
Βρήκα τις προηγούμενες μέρες ένα φετινό τραγούδι του "γνωστού - άγνωστου" Βασίλη, που δεν το είχα προσέξει και μου άρεσε πολύ. Μια προσπάθεια αρκετά διαφορετική από εκείνες που μας έχει δώσει μέχρι τώρα. Το παρουσιάζω στο τέλος, αφού με αφορμή αυτό το μουσικό κομμάτι μπήκα στο σκαρί για ταξίδια και διαδρομές που μου άνοιξαν άλλα παλαιότερα αγαπημένα τραγούδια του. 


Το ταξίδι πάντως ξεκινά με τρικυμία και απαιτείται ψυχραιμία...

"Τρέχω μες στην εθνική σου,
πάνω στη διπλή γραμμή σου ακροβατώ." 




Όποιος αντέξει, συνεχίζει...

"Χάρτινα άσματα,
ροκ αποσπάσματα,
απεγνωσμένες φωνές.
Βράδια ανόητα..."




Αν έχει ανάγκη και την αλήθεια, λαμβάνει τα μέτρα του...

"Κι έτσι για πάντα θα σαλπάρω,
στην πλάτη του δικού σου ανέμου,
σα να 'σουν όρκος θα σε πάρω,
που δε θα πάταγα ποτέ μου."




Ας μην περιμένουμε, αλλά να γίνουμε αυτό που περιμένουμε...  
"Τα θαύµατα που πίστεψες
Δεν βγάζουνε χειµώνα
Κι αυτά που ακόµα πολεµάς
Θα ζήσουν έναν αιώνα" 



Μήπως είναι καιρός να βγούμε στη θάλασσα και να μην δένουμε πια καράβια στα σύννεφα; 


 

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Ο τοίχος ένα ανοιχτό βιβλίο - μέρος 2ο

Το βιβλίο του τοίχου έχει κι άλλα να μας αφηγηθεί, που αν δεν μας αφήσουν αδιάφορους, ίσως μιλήσουν στον νου ή την ψυχή μας ή μπορεί μόνο να μας κάνουν να χαμογελάσουμε. Ε, κάτι είναι κι αυτό.
Καμιά φορά όμως ένα τέτοιο μήνυμα εγγράφεται με εγχάρακτη γραφή δίνοντάς μας το έναυσμα για μια μακρύτερη διαδρομή μέσα μας, σαν κάτι που δεν είχαμε σκεφτεί ποτέ κι έρχεται έξαφνα να μας συναντήσει για να μας αφυπνίσει.
Δεν πιστεύω στην τύχη, οπότε αυτό συμβαίνει όταν εμείς είμαστε έτοιμοι να το δεχτούμε ή το έχουμε ανάγκη για την εξέλιξή μας κι ας μη γίνεται συνειδητά. Λένε ότι συνήθως έλκουμε όσα θα μας αλλάξουν την ζωή και πιθανόν αληθεύει, μια και τα πάντα είναι ενέργεια, η οποία διαρκώς παίρνει άλλες μορφές.
Ας αφήσω τις αμπελοφιλοσοφίες και πάμε να δούμε τη συνέχεια...

 Από το βιβλίο του τοίχου - μέρος 2ο





 













Κρατώ το τελευταίο, που μάλλον έχει να μου πει περισσότερα και φεύγω! 
Ραντεβού σε μια επόμενη συνάντηση...








Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Ο τοίχος ένα ανοιχτό βιβλίο - μέρος 1ο

Πάντα μου άρεσε να διαβάζω όσα γράφουν οι τοίχοι κι εκεί κανείς μπορεί να συναντήσει σε λίγα λόγια συμπυκνωμένη πολλή σοφία. Στους τοίχους της Αθήνας έχουν κυριολεκτικά αποτυπωθεί οι ψυχές των ανθρώπων, όπως σ' ένα βιβλίο εκατοντάδων σελίδων.
Ένα βιβλίο που αφηγείται τα παλαιά, σημειώνει τα τρέχοντα και προβλέπει τα μελλούμενα!
Σε μια γραφική, υπέροχη για μένα, επαρχιακή πόλη, έχει γίνει συνήθεια πια να γράφει στον τοίχο κάποιος κάτι που θέλει να μοιραστεί και κάποιος άλλος να περνά και να του απαντά ή να συμπληρώνει. 
Έτσι, φτάνουμε να λέμε ότι οι τοίχοι πέρα του ότι έχουν αυτιά, έχουν και φωνή. Ένας ολοζώντανος διάλογος μέσα στη σιωπή! 

Επέλεξα μερικές φράσεις από τους τοίχους και τους μοιράζομαι κι εγώ εδώ για στοχασμό ή γέλιο. Επειδή καταλαμβάνουν μεγάλο χώρο, θα υπάρξουν δύο μέρη - αναρτήσεις.
Ο καθένας είναι ελεύθερος να σταθεί όπου του αρέσει περισσότερο ή και πουθενά... 

Από το βιβλίο του τοίχου - μέρος 1ο




















Η συνέχεια στο επόμενο μέρος...
Μέχρι τότε μην ξεχνάει το βλέμμα να στέκεται πού και πού σε κάποιον τοίχο φωνακλά!







Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Πώς φτάνει κανείς στην καλοσύνη;



Προτού γνωρίσεις τι σημαίνει καλοσύνη
θα πρέπει να γνωρίσεις την απώλεια,
να νιώσεις τι σημαίνει να διαλύεται το μέλλον
το ίδιο ξαφνικά μ’ αλάτι σ’ ένα νεροζούμι.
Και ό,τι κράτησες στο χέρι σου,
όλα όσα μέτρησες και διέσωσες προσεχτικά,
όλα θα πρέπει να τα χάσεις για να μάθεις
πόσο έρημα μπορούν να είναι τα τοπία
που διαμεσολαβούν ανάμεσα σε τόπους καλοσύνης.
Πόσες ώρες χρειάζεται να ταξιδεύεις πιστεύοντας ότι αυτό το λεωφορείο δεν θα σταματήσει ποτέ, ενώ οι επιβάτες του θα συνεχίσουνε να τρων κοτόπουλο και καλαμπόκι καθώς θα χαζεύουν από τα παράθυρά τους για μιαν ολόκληρη αιωνιότητα.
Προτού γνωρίσεις την τρυφερή βαρύτητα της καλοσύνης
θα πρέπει να σταθείς εκεί που κείτεται ο Ινδιάνος νεκρός με το λευκό του πόντσο στην άκρη του δρόμου.
Ν’ αναγνωρίσεις πως θα μπορούσες να ‘σουνα εσύ στη θέση του, πως και αυτός ήταν επίσης κάποιος ταξιδεύοντας νύχτα και δίχως να ξέρει προς τα πού και πώς έχοντας μόνο μιαν απλή ανάσα να τον κρατά στη ζωή.
Προτού γνωρίσεις την καλοσύνη ως τη βαθύτερη ποιότητα εντός σου θα πρέπει να γνωρίσεις πως η οδύνη βρίσκεται κι αυτή στο ίδιο βάθος.
Θα πρέπει να ξυπνάς παρέα με τη θλίψη.
Θα πρέπει να μιλάς ωσότου η φωνή σου μ’ όλες τις λύπες στολιστεί νήμα το νήμα μέχρι να ιδεις τι ένδυμα φορείς.
Διότι είν’ μόνον η καλοσύνη που έχει πλέον νόημα,
μόνον η καλοσύνη που σε βοηθά να δέσεις των παπουτσιών σου τα κορδόνια επιτρέποντάς σου να διαβαίνεις την ημέρα και να χαζεύεις καρβέλια ψωμί,
μόνον η καλοσύνη που γυρνά το κεφάλι της
ανάμεσα στα πλήθη αυτού του κόσμου
για να σου πει ήμουν εγώ αυτή που αναζητούσες,
και έπειτα να σε ακολουθεί παντού
όπως το πράττει η σκιά σου ή ένας φίλος.



                                  Πηγή: Μυθοπλασίες και Αφηγήσεις





Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Από το "φευγιό" στην αυτοϊκανοποίηση


Κυριακή, λίγο πριν το μεσημέρι, ένας μικρός διάλογος στο μίνι μάρκετ της γειτονιάς δημιουργεί ξανά σκέψεις και προβληματισμό για την φάση που περνά η ελληνική κοινωνία. Τι ανταλλάξαμε με την ιδιοκτήτρια:
- Καλημέρα, πώς πάμε; τη ρωτώ ως συνήθως.
- Καλά, εσείς; μου απαντά κάπως στενοχωρημένα.
- Το κατά δύναμη. Πολλή ησυχία έχει σήμερα. Δεν έχει κίνηση; 
(Άλλες Κυριακές παρόμοια ώρα περιμένεις στην ουρά για να πάρεις καπνό - δεν εννοώ να το κόψω το ρημάδι...)
- Μπα, πού να έχει. Τριήμερο και έχουν φύγει όλοι.
- Ναι, έχετε δίκιο, φέτος παρατήρησα ότι στις γιορτές και στα τριήμερα άδειαζε ο τόπος, όπως παλιά, πριν την κρίση.
- Εγώ ένα δεν κατάλαβα ποτέ! Πώς γίνεται να χρωστάς έστω και 10 ευρώ, που λέει ο λόγος, και να φεύγεις να χαλάσεις άλλα τόσα για το κέφι σου, αδιαφορώντας για τα υπόλοιπα που τα στερείς σίγουρα σε κάποιους άλλους.
- Αν σκέφτονταν οι περισσότεροι όπως εσείς, δεν θα φτάναμε σ' αυτά τα χάλια, τουλάχιστον δε θα δίναμε από μόνοι μας τις λαβές να πατήσουν εκεί οι επιτήδειοι με ευκολία τα σχέδιά τους.
- Από έναν λαό που έπαιρνε διακοποδάνεια τι να περιμένει κανείς; Απλά την πληρώνουμε όλοι οι υπόλοιποι.
- Όλα είναι ένα σύστημα, οπότε δε γλιτώνει κανείς. Καλή συνέχεια!
Εδώ έληξε η σύντομη συζήτηση, αφήνοντας την αίσθηση του μετέωρου, της θλίψης, της ανημπόριας μπροστά σε κάτι που δε σχεδίασες, που ίσως τελικά δεν μπορούσες ούτε μπορείς να ελέγξεις, αλλά υφίστασαι και θα υποστείς, άγνωστο για πόσο, τις συνέπειές του.

Πώς να ελέγξει άλλωστε ο καθένας τι πράττει ο διπλανός του στην καθημερινότητά του; Όταν ο άνθρωπος αποδεχτεί ότι δεν είναι δυνατό να έχει τον έλεγχο σε πολλά πράγματα γύρω του - παρά μόνο στον εαυτό του, κι αυτό συχνά αμφίβολο - ίσως γίνει πιο σοφός διευρύνοντας έτσι τους ορίζοντες των επιλογών του για δράση.
Φυσικά όλο το παραπάνω προβληματίζει για τους συμπολίτες μας που έμαθαν να ζουν - και τους επιτράπηκε - σε βάρος των άλλων μέσα από την επιπολαιότητα και την ανευθυνότητά τους ή την πονηριά τους ακόμα. Αυτό το "στην υγειά του κορόιδου" στον λαιμό μάς κάθεται.
Δεν αναφέρεται, λοιπόν, σ' εκείνους που λειτουργούσαν πάντα ως εκεί που έφταναν τα πόδια τους, που μόνο αν είχαν περίσσευμα και δεν χρωστούσαν πουθενά, έφευγαν για ένα τριήμερο ή έκαναν διακοπές.
Ούτε όμως σε όσους εργάζονται και κοπιάζουν νυχθημερόν και αποφασίζουν μια φορά τον χρόνο να ξεφύγουν λίγο, για να αγαλλιάσει η ψυχή τους, δίνοντας από το υστέρημά τους γι' αυτό.
Θα ήταν αλαζονικό και ανόητο να μιλά κανείς για όσους μοχθούν και νοιάζονται, αλλά ταυτόχρονα διεκδικούν να παραμείνουν άνθρωποι.

Θα μου πείτε ότι τα έχουμε αναλύσει δεκάδες φορές όλα αυτά και άλλα πολλά κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας, όμως προέκυψε πάλι, αφού κάνει εντύπωση ειδικά το φετινό "φευγιό" του Έλληνα σε κάθε ευκαιρία που του δινόταν. Ναι, ίσως πρόκειται για άμυνα, το ισχυρό ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που ως εκ τούτου αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του λαού μας.


Συμβαίνουν όμως παράλληλα κι άλλα προκλητικά για την εποχή της κρίσης. Όπως αυτό που προβάλλει το παρακάτω άρθρο:


Το τελευταίο το φύλαξα ως kinder-έκπληξη. Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε... για το "φευγάτο" του ανθρώπου! Άσε που αν το πάρουμε μεταφορικά μπορεί να το θεωρήσουμε και ως το τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού...



Κάθε βλαμμένος από μία παπαριά να πει, πάει το 'χασε ο κόσμος όλος. Που το έχει χάσει δηλαδή...
Όχι, σταθείτε τώρα και φτιάξτε την εικόνα μιας σχολικής τάξης, όπου εκπαιδευτικός και μαθητές κάνουν στάση κατά τη διάρκεια του μαθήματος και δίνεται το σύνθημα της αυτοσυγκέντρωσης με βάση όσα λέει το άρθρο:
"Ωμμ! Τώρα, παιδιά, χαλαρώνουμε και τα χεράκια μας εκεί που ξέρουμε όλοι! Με το ένα, με το δύο , με το τρία... πιανόμαστε στον ίδιο ρυθμό"!
Μα θα τρελαθούμε τελείως πια! 




Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Καλοκαίρι εμύρισε και το ροδάνι εγύρισε


Αφού ξενυχτάω, που ξενυχτάω, λέω δεν γράφω και μια ανάρτηση...
Ετοιμαζόμουν για ακόμα δυο βαρύγδουπα, όμως είπα: "Μπάστα, όχι άλλο μαύρο στον μαυρογιαλούρο! Όχι άλλο κάρβουνο!"
Προς το παρόν...

Αφού καλοκαίρι εμύρισε και το ροδάνι εγύρισε, ας δώσουμε μια ευκαιρία σε μια εποχή που έχει κάτι λίγο από ανεμελιά να προσφέρει την ελπίδα για πιο λαμπερές στιγμές, κάπως κλεμμένες από το εκθαμπωτικό φως του ήλιου!
Το έχει ανάγκη σαν τροφή τούτη η έρμη η ψυχή...



"Σ’ αυτήν την κατήφεια δε χωρούσα να ζω στους άλλους να βρίζω τα δικά μου τα χάλια η αλήθεια μου έγινε θηλιά στο λαιμό και η αγάπη γύρω απ’ την καρδιά μου τανάλια. Ας σβήσει απ’ το στήθος μου αυτή η σκιά όσα ο καιρός είναι να φέρει θα φέρει."

"Στο τέλος όλες οι υπόγειες στοές βγάζουν σ' ένα φωτεινό καλοκαίρι."




"Το σίγουρο είν' ότι δεν υπάρχει σιγουριά
Στο δρόμο αυτόν δεν υπάρχουν ταμπέλες και βέλη 
Μονάχα ουρανός και αέρας και μοναξιά 
Κι αυτό που η καρδιά μου συνέχεια κι ακούραστα θέλει."

"Θα φτάσω κάποτε εκεί, θα έρθει ο καιρός
να σου τραγουδήσω, να γίνουμε φως."



Καλή συνέχεια να έχουμε!


 

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Είμαστε χαμένοι - καμένοι από χέρι...


Ένα θέμα που δεν χρειάζεται καν λόγια, αφού η εικόνα έρχεται να πει ολοκληρωμένα και σοκαριστικά όσα η γλώσσα συχνά δεν προφταίνει να μεταφέρει στον εγκέφαλο.
Εξάλλου, βρισκόμαστε στην εποχή της εικόνας με όλη τη σημασία της λέξης (δυστυχώς)!
Έχω αναφερθεί και πάλι εδώ για το θέμα της αποχαύνωσης μέσω της χρήσης των κινητών αλλά και γενικά των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ύστερα από παρατηρήσεις που είχα κάνει σε δημόσιους χώρους και όχι μόνο. Όμως τώρα ας δούμε τη σκληρή και ανόητη πραγματικότητα σ' ένα βίντεο του μουσικού Moby με τα κινούμενα σχέδια του Steve Cutts, ο οποίος είχε φτιάξει το γνωστό κινούμενο σχέδιο, με τίτλο "Man", που είχα προβάλει παλιότερα εδώ. 




   Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά που είδατε;  
 Είμαστε χαμένοι - καμένοι ή βλαμμένοι;
   Γιατί επιτρέπουμε αυτή τη βλάβη;  
 (το πρώτο πληθυντικό αφορά στην ανθρωπότητα)

Είναι σαν ασθένεια που εξαπλώνεται ραγδαία και η οποία απαιτεί πάνω απ' όλα πρόληψη και ταυτόχρονα θεραπεία!



Η λύση;

Ίσως...
Σφαιρική και σε βάθος ενημέρωση σε παιδιά και εφήβους, προβολή (με θελκτική για εκείνα μέθοδο, όπως η βιωματική) κι άλλων τρόπων επικοινωνίας, ενημέρωσης, ψυχαγωγίας και κοινωνικών επαφών, υγιή παραδείγματα προς μίμηση (τα πρότυπα είναι δυνατά) - ξεκινώντας από τη δική μας στάση ως γονείς ή εκπαιδευτικοί, όχι στην δαιμονοποίηση του μέσου, ναι στην απομυθοποίησή του, ναι στη λογική και με μέτρο χρήση του και...