Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Από πού να το πιάσει κανείς...; Βρωμάει!


Σήμερα δεν θα είμαι ευχάριστη και ίσως και σε επόμενες αναρτήσεις. Προετοιμάζω, ώστε αν κάποιος δεν το αντέχει, απλά προσπερνά και ίσως θα έχει δίκιο.
 
Διαβάζει κανείς τα νέα του παγκόσμιου τρελοχωριού και κουζουλένεται όλο και περισσότερο, όπως λένε και οι Κρητικοί (μ' αρέσει πολύ αυτή η λέξη, διότι αποδίδει άμεσα και με μουσικότητα την αίσθηση της τρέλας, όπως της πρέπει δηλαδή...)!

Και από πού να το πιάσει, αφού από παντού βρωμάει και έχει την υφή του οργανισμού σε αποσύνθεση;

Έχω πει διάφορα κατά καιρούς εδώ και σε σχόλιά μου αλλού για το πώς εξελίσσεται η κατάσταση γύρω μας χωρίς εμάς για εμάς... Δεν είναι κάποια πράγματα που δεν γνωρίζετε και πιθανόν έχετε ήδη ενημερωθεί και για όσα θα παραθέσω πιο κάτω, όμως θεωρώ ότι είναι υποχρέωσή μου να τα προβάλλω όταν πέφτουν στην αντίληψή μου ξανά και ξανά.

Για πόσα, αλήθεια, επιβάλλεται να ενημερώνουμε τα παιδιά και τους εφήβους; Πόσα; Θα κουζουλαθούν και θα σιχαθούν τον κόσμο, στον οποίο ήρθαν χωρίς να τα ρωτήσει κανείς!
Με πόσες ψυχικές αντοχές και αντίστοιχο ευρύ νου θα πρέπει να τα εφοδιάσουμε, για να σταθούν με ισορροπία σε όσα θα έρθουν επάνω τους χωρίς κανείς να τα λογιαριάζει; 
Σε άλλη περίπτωση θα εξελιχθούν σε μεταλλαγμένα τέρατα, προκειμένου να επιβιώσουν... 

Πάμε, λοιπόν, με ορισμένα άρθρα, που διάβασα και είναι μικρά παραδείγματα για όσα είπα πιο πριν. Μοιάζει με εργασία σπιτιού, αλλά όποιος έχει όρεξη και χρόνο προχωρά... Εξάλλου, εδώ θα βρίσκονται.



 
 
 

 
 
 

Πόσο σύγχρονο πια αυτό το τραγούδι του Βασίλη! Πιο σύγχρονο πεθαίνεις... 
Και ναι, σιχάθηκα να με αναγκάζουν να φοβάμαι και αρνούμαι να το κάνω!
 
 
 
 
Αμ για το παρακάτω, που αναφέρεται στον τόπο μας, τι να πει κανείς;


 
 
 

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

"Ηis hand has weakened at the moment of truth"
















"Το χέρι του αδύναμο την ώρα της αλήθειας"
στα ελληνικά ο στίχος του Sorrow των Pink Floyd...

Όταν ο λυγμός πνίγει την ελπίδα του ανθρώπου.
Όταν καταρρέει η ψυχή μπροστά στην αθλιότητα 
της συνείδησης.
Όταν πονά χωρίς γυρισμό, γιατί τώρα ξέρει...


Δεν υπάρχει έλεος για κανέναν και δεν θα υπάρξει.

"He's haunted by the memory of a lost paradise
in his youth or a dream, he can't be precise
he's chained forever to a world that's departed"
μεταφ.
(Τον στοιχειώνει η ανάμνηση ενός χαμένου παράδεισου
στα νιάτα του ή σ’ ένα όνειρο, δεν μπορεί να είναι ακριβής
είναι δεμένος για πάντα σ’ έναν κόσμο που έχει απέλθει)





"There's an unceasing wind that blows through this night
and there's dust in my eyes, that blinds my sight
and silence that speaks so much louder than words
of promises broken"
 μεταφ.
(Υπάρχει ένας ασταμάτητος άνεμος που φυσάει μες τη νύχτα
και έχω σκόνη στα μάτια μου που μου τυφλώνει την όραση
και σιωπή που μιλάει πιο δυνατά απ’ τις λέξεις
των υποσχέσεων που αθετήθηκαν)


Να σώσει κάτι από το μέλλον πασχίζει
 μ' ένα "ΓΙΑΤΙ" που θα μένει πάντα αναπάντητο
στην καρδιά του.

Και στο Λονδίνο (σίγουρα όχι μόνο) νέοι και νέες πληρώνουν με το κορμί τους το νοίκι μιας στέγης...


"The sweet smell of a great sorrow lies over the land"
μεταφ.
(Η γλυκιά μυρωδιά μιας μεγάλης λύπης κείτεται πάνω στη γη)



 



Στις προηγούμενες αναρτήσεις ευχηθήκαμε κάθε μέρα να 'ναι ειρήνης κι αγάπης και πως τ' όνειρο πάλι θα σώσει την αλήθεια...
Ε, και...!

 

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

"Τ' όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει"


Η σκέψη σε χίλιες μεριές και η άρνησή της έντονη να καθηλωθεί σε μια σειρά, να αποδώσει κάτι χρήσιμο μέσα από λέξεις και φράσεις που θα έχουν κάποιο νόημα.
Η ζωή είναι εκεί έξω και βουίζει στ' αυτιά μου σαν το μαγικό τραγούδι των Σειρήνων, ήχος γλυκός αλλά και μπερδεμένος. Ένας μαγνήτης που δύσκολα μπορεί κανείς να του αντισταθεί, οπότε  αποχωρώ για τις στιγμές αυτού του τραγουδιού όποιο κι αν είναι το τίμημα αυτής της έλξης.

Κι ας αφήσουμε "τ' όνειρο πάλι την αλήθεια να σώσει", αφού μερικές φορές μόνο εκείνο μπορεί να τη σώσει και όχι εμείς.

Αφήνω στίχους και μουσική ενός τραγουδοποιού, που δεν ακούω ιδιαίτερα, όμως ο ήπιος τρόπος που προσεγγίζει τη δημιουργία γλυκαίνει την ψυχή και μας κάνει για λίγο έφηβους.

Για να δούμε τι έχει να μας πει ο Αλκίνοος...

Και... απαντήστε με έναν στίχο κι εσείς...



"Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δε θα `ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι"




 "κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις
αφελείς τραγούδησε τες να χαρείς
μ'ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας"




" Έχω και μια πληγή,  
μια ανοιχτή ευχή στο χέρι μου 
να πίνεις κάθε αυγή, αστέρι μου."




"Όσα η αγάπη ονειρεύεται,
τα αφήνει όνειρα η ζωή.
Μα όποιος στ' αλήθεια ερωτεύεται
κάνει τον πόνο προσευχή,
βαρκούλα κάνει το φιλί
και ξενιτεύεται."




"Μα είναι τα χρόνια ένα δοχείο
ένα φθηνό ξενοδοχείο για δυο στιγμές."




Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Η κάθε μέρα να 'ναι ειρήνης κι αγάπης



"Ειρήνη, λοιπόν,
είναι ό,τι συνέλαβα μες απ’ την έκφραση
και μες απ’ την κίνηση της ζωής. Και Ειρήνη
είναι κάτι βαθύτερο απ’ αυτό που εννοούμε
όταν δεν γίνεται κάποτε πόλεμος.

Ειρήνη είναι όταν τ’ ανθρώπου η ψυχή
γίνεται έξω στο σύμπαν ήλιος. Κι ο ήλιος
ψυχή μες στον άνθρωπο
."




"Ο δρόμος της ανόδου, μού είχε αποκαλυφτεί. Σήμερα μπορώ να το υποστηρίζω με απόλυτη βεβαιότητα. Ένας είναι ο δρόμος ανόδου στη γη. Αυτός που οδηγεί προς τον άνθρωπο. Το υψηλότερο σημείο του κόσμου, είναι κείνο που μπορεί να διακρίνει κανείς τον άνθρωπο σαν υπέρτατη έννοια και το πρόβλημά του σαν το μέγιστο πρόβλημα. Από το πλησίασμα λοιπόν του ανθρώπου, από το πλησίασμα του προσώπου σου πάνω στο πρόσωπο του άλλου ανθρώπου, από το βύθισμα των δικών σου χαρακτηριστικών μέσα στα δικά του χαρακτηριστικά, από την αποκάλυψη που σού δίνει η βαθύτερη παρατήρηση , αρχίζει η αγάπη. Την κατανόηση λοιπόν του ανθρώπινου δράματος, χωρίς όρια μέσα στον κόσμο, αυτό είναι που ονομάζω αγάπη."




"Αγαπώντας κανείς έχει κιόλας κερδίσει την ατομική του δικαίωση. Αγαπώντας κανείς, έχει πάρει κιόλας μια θέση απέναντι στον πόλεμο. Έχει πάρει κιόλας μια θέση απέναντι στην τυραννία. Έχει πάρει κιόλας μια θέση απέναντι στην ανισότητα."

"Αυτό το αίσθημα της αγάπης, είναι σαν ένα κλίμα αθανασίας μέσα στον άνθρωπο. Περισσότερο από τη μουσική, από την ποίηση κι από την επιστήμη, νομίζεις πως ενώνει τα τέσσερα σημεία του σύμπαντος μέσα σου. Αγάπη σημαίνει πληρότητα. Μια πληρότητα που ξεχειλίζει την ιερότητά της και πολλές φορές αναβλύζει σε δάκρυα. Με τα δάκρυα λοιπόν αυτά που αναβλύζουν τα μάτια μας για την τύχη του κόσμου, πολύ δύσκολα θα μπορούσε να παραβληθεί κι αυτή ακόμα η πρώτη ανατολή των αστεριών στο στερέωμα. Ανατέλλουν κι αυτά από ένα βάθος μεγάλο και καθαρό. Ανατέλλουν και φωτίζουν την ελπίδα του κόσμου. Η συνείδηση είναι το βάθος του ανθρώπου. Η αγάπη είναι το πλάτος του."



Ο Νικηφόρος Βρεττάκος ύμνησε το φως, τον ήλιο, την αγάπη, την ειρήνη πολλές φορές στα ποιήματά του. Έγινε ειρηνιστής μέσα σε μια ανθρωπότητα βασανισμένη από πολέμους και αλληλοσπαραγμούς. Τα παραπάνω αποτελούν αποσπάσματα από το έργο του.


Μέσα από αυτά δίνω τις ευχές μου για τούτες τις ημέρες!