Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Χειμώνας, κρύο, καιρός για δύο...


Το φθινόπωρο μάς άφησε ημερολογιακά και ο χειμώνας μπαίνει επισήμως στις 21 Δεκεμβρίου με το χειμερινό ηλιοστάσιο, όμως εγώ θα τον προϋπαντήσω από τις πρώτες μέρες. Ως ανυπόμονο άτομο δεν θα κάτσω να περιμένω την επίσημη έναρξή του, αν και τότε θα είμαστε μια ανάσα από τις γιορτές των Χριστουγέννων, οπότε πάμε γι' άλλα...

Αποχαιρετώντας, λοιπόν, το φθινόπωρο με τις γλυκιές και μελαγχολικές του ανησυχίες και τις ελποδοφόρες χαρές, εισαγόμαστε στην πιο θερμή εποχή παρά τα πιο χαμηλά επίπεδα θερμοκρασίας όλης της χρονιάς. 
Κρύο και καιρός για δύο ή για ζεστές συντροφιές σε χουχουλιάρικη ατμόσφαιρα για όσους φυσικά είναι σε θέση να το απολαμβάνουν. Αν και στις πιο αντίξοες συνθήκες μια καλή παρέα θέρμαινε πάντα την ατμόσφαιρα και γλύκαινε την ανέχεια.
Μια εποχή εσωστρέφειας, περισυλλογής και προετοιμασίας για πιο δημιουργικές διαδρομές και σοβαρές αποφάσεις, που θα ανθίσουν και θα καρποφορήσουν στις επόμενες εποχές του έτους.

Ας την υποδεχτούμε από εδώ με δύο ποίηματα κλασικών μας ποιητών. Το ένα με την ενισχυμένη δόση χιούμορ του πολύ αγαπημένου μου Σουρή και το άλλο από τον ρομαντικό και μελαγχολικό Τέλλο Άγρα.

                                           Χειμώνας

Καλώς τα πρωτοβρόχια, καλώς τον τον χειμώνα
Με τις βροντές, το κρύο, το χιόνι, τη βροχή,
Θε να τραβούμε ύπνο, που θα πηγαίνει γόνα,
Χωρίς κοριός ή ψύλλος να μας ανησυχεί.
Αντίο, καλοκαίρι και σκόνη βρωμερή...
Πλακώνει ο χειμώνας με φόρεμα βαρύ.

Τι όμορφα που είναι να βρέχει, να χιονίζει,
Και συ εις το κρεβάτι κατακουκουλωμένος
Ν' ακούεις τον αέρα τον κρύο να σφυρίζει,
Και μάλιστα να είσαι κι απογυναικωμένος.
Ω! συγχωρήσατέ με, κυρίες ευγενείς,
Και την αδιαντροπιά μου δεν πέρασε κανείς.

Αλλά θαρρώ πως τούτο και σεις το λαχταράτε,
Κι αν το γλυκό σας στόμα ποτέ δεν το προφέρει,
Πιστεύω τον χειμώνα πως όλες αγαπάτε
Με πιο ζεστή αγάπη από το καλοκαίρι.
Μα μη, σεμνές κυρίες, εντρέπεσθε και τόσο,
Και τα χρηστά σας ήθη εγώ δεν θα λερώσω.

Πρέπει να λέμε κάτι για να περνά η ώρα,
Μας φθάνει τόση λίμα για την πολιτική.
Το μέλλον της πατρίδος πάει εμπρός, και τώρα
Ας κάμουμε κουβέντα διαφορετική.
Ας πούμε για το κρύο και άλλα εξυπνάδες,
Κι ας κάμουμε, κυρίες, και λίγους χωρατάδες.

Μας φθάνει πια η τόσο μεγάλη σοβαρότης,
Είναι καιρός να πούμε και λίγα χωρατά.
Ωσάν πουλί διαβαίνει η ομορφιά της νιότης,
Και τότε εις το στρώμα ο έρως δεν πετά.
Μας φθάνει του πολέμου το τόσο νταραβέρι,
Δεν έχουμε πια φόβο, τα πήραμε τα μέρη.

Δεν θα 'χουμε και πάλι καμιά επιστρατεία,
Κανείς δεν θα φοβάται να γίνει στρατιώτης,
Θα ησυχάσει ο Βλάχος και η διπλωματία,
Και θα 'ρθουμε στα νιάτα της λεβεντιάς της πρώτης.
Λίγο κρασί ή μπύρα, κανένα γλυκό μάτι,
καμία εσπερίδα, και έπειτα... κρεβάτι

Ψυχή μου τι ωραία!.. να! να! ακούω μπρος μου
Τους φίλους επιστράτους με νέα ρεδιγκότα
Στις Λαύρες τους να λένε "ψυχή μου, ήλιε, φως μου"
Ακέραιοι και σώοι κι αφράτοι καθώς πρώτα.
Εις το κορμί δεν έχει κανείς λαβωματιά,
Μα έχει λαύρα μέσα και φλόγα στη ματιά.

Πηδούν και τρέχουν όλοι γι' αγάπη διψασμένοι,
Και μες στη μυρωδάτη κοπέλας αγκαλιά
Τις ώρες του πολέμου θυμούνται οι καημένοι,
Και σβήνουν τη φωτιά τους με χάδια και φιλιά.
Τον πόλεμο, το κράνος, τον σάκο βλαστημούν,
Και δως του μ' ένα κι άλλο φουστάνι πολεμούν.

Ειρήνη κι ησυχία, με κάστανα, με μήλα,
Με τσάι, μ' εσπερίδες, με πιάνα, με χορούς...
Πιο γρήγορα, λεβέντη χειμώνα, κατρακύλα,
Και δεν θε να μας εύρεις σας πέρσι σοβαρούς.
Τουφέκι πια δεν έχει σε τούτο τον καιρό,
Μόνο κρασί, γυναίκα, μεθύσι και χορό. 

........................................................

Δεν θέμε πολεμάρχους να έχουμε κοντά μας,
Εμείς ζητούμε ανθρώπους ήσυχους και γλεντζέδες,
Να μη μας ξεκουφαίνουν με πόλεμο τ' αυτιά μας,
Και να μας λεν τραγούδια ειρήνης κι αμανέδες.
Εφέτος ησυχία, ύπνος βαρύς, γαλήνη,
Κι ο Μπούμπουλης, αν θέλει, πολεμικός ας μείνει.


                                                           Γεώργιος Σουρής 




 Σκοπός χαμένος

Σ΄εκείνες τις αστροφεγγιές
που προμηνούν καλοκαιριές
μα που τ΄αχείλι πάει να φρίξει,
και που όλη η ψύχρα απ΄τη βραδυά
γίνεται μέσα στην καρδιά
πίκρα και κάματος και πλήξη,

εγώ δεν έμοιασα ποτές
με τους πικρούς τραγουδιστές
που – κάθε βράδυ σα σχολάνε -
απ΄τα παράθυρα περνούν
– που άξαφνοι ανέμοι τα σφαλνούν -
και τραγουδούν, πολλοί, και πάνε…

Κάτω απ΄τον έντονο ουρανό,
τι μ΄έχει κάνει, να πονώ
κι ως τόσο να σωπαίνω, εμένα;
και να γυρεύω μοιρασιά
απ΄τη δική τους ζεστασιά
μες στα τραγούδια, εγώ, τα ξένα;

Δούλευα μέσα μου να πω
κ΄εγώ (ποιός ξέρει!) έναν σκοπό;
Αχ, κι΄όσο αν τρίβη κι΄αν μαζώνη
τα χέρια μου, όμως δε μπορεί
ακόμα η φούχτα σου να βρη
και την ψυχή μου, που κρυώνη…

                                     Τέλλος Άγρας 







6 σχόλια:

  1. Καλό χειμώνα λοιπόν Γλαύκη μου. Να τον βιώσεις όμορφα, ζεστά, ανθρώπινα, όπως ακριβώς τον περιγράφεις.
    Καλή συνέχεια με φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με λίγες χαρές παραπάνω, καθώς δεν βλάπτουν ποτέ την υγεία...!
      Αντεύχομαι, Γιάννη μου!
      Καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  2. Καλό μήνα Γλαύκη μου.
    Εμένα δεν μου μπήκε καθόλου καλά, αλλά πού θα πάει...έχει η ζωή γυρίσματα!
    Φιλάκια πολλά♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάντα έχει η ζωή γυρίσματα κι εκεί είναι που τρίβουμε τα μάτια μας...
      Σε φιλώ κι εύχομαι αυτός ο μήνας που δεν μπήκε με όμορφο τρόπο να συνεχίσει με τα καλύτερα για σένα!

      Διαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. Επ, δεν σε αναγνώρισα βρε Αλεξάνδρα μου με το νέο αβαταράκι σου!
      Καλό μήνα και για σένα, κορίτσι μου!

      Διαγραφή

Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο να διαβάσεις τις σκέψεις μου.