Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Ιστορίες του Καφενέ: "Κυρία, σας αγαπάω!"


Το παρακάτω κείμενο είναι η συμμετοχή μου στις "Ιστορίες του Καφενέ", που διοργανώνει με επιτυχία για τρίτη φορά η...  μπουκλωτή μας φίλη Αριστέα από τον διαδικτυακό τόπο "η ζωή είναι ωραία"! Την ευχαριστούμε πολύ,  γιατί μάς βάζει σε πνευματική εγρήγορση και δημιουργικό οίστρο! Δεν καθόμαστε, λέμε...
Τις ιστορίες όλων των συμμετεχόντων στον τρίτο Καφενέ μπορείτε να τις βρείτε εδώ


 "Κυρία, σας αγαπάω!"

Ένας ήχος τηλεφώνου ήρθε να σπάσει την σιωπή τριών χρόνων. Από την άλλη πλευρά της γραμμής η νεανική, κι όχι αγορίστικη πια , φωνή ακούστηκε με θάρρος και άνεση: "Κυρία, καλησπέρα σας, είμαι ο Βασίλης. Πώς είστε;". Μετά από συνομιλία μισής ώρας ήρθε να δώσει ήχο ξανά σ' αυτή τη σιωπή μια συνάντηση που κανονίστηκε την επόμενη μέρα στο Café του πάρκου της γειτονιάς. 

Αν και ο χώρος ήταν οικείος και στους δύο, αισθάνονταν μια φυσική αμηχανία, διότι από τη μια ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχαν σε μια τέτοιου είδους έξοδο - δασκάλα με μαθητή - και από την άλλη είχαν τόσο πολύ καιρό να τα πουν. Ακόμα και την ώρα της παραγγελίας μπερδεύτηκαν, επειδή ήθελε οπωσδήποτε να την κεράσει.
 
Είχε ανάγκη να της μιλήσει, γιατί βρισκόταν σ' ένα μεταίχμιο. Έπρεπε να πάρει μια απόφαση για το μέλλον του και ήθελε τις δικές της ιδέες, καθώς βρισκόταν ανάμεσα στις δικές του επιθυμίες, στις προσδοκίες των γονιών του και κάποιες ελλείψεις σε γνωστικό επίπεδο, λόγω του "χαμένου" εκπαιδευτικού χρόνου, οι οποίες τού έθεταν αντικειμενικές δυσκολίες στην πορεία που επιθυμούσε ν' ακολουθήσει. Ήθελε ακόμα να της μεταφέρει τι είχε επιτύχει όλα τα προηγούμενα χρόνια, τις αλλαγές που απολάμβανε στην ζωή του. Ήθελε να της δείξει πόσο σημαντική ήταν η παρουσία της στα χρόνια που πέρασαν και πόση εμπιστοσύνη τής είχε. Ήθελε να μοιραστεί μαζί της τον ενθουσιασμό του για ένα σενάριο πολεμικής ταινίας που είχε γράψει και τον ενδιέφερε πολύ ν' ακούσει την γνώμη της. Να της πει για τις υπόλοιπες αγαπημένες του δραστηριότητες, για την απόφασή του ν' ασχοληθεί περισσότερο με την εξωτερική του εμφάνιση και την φροντίδα του σώματός του, ακόμα ότι είχε γίνει πρόεδρος του δεκαπενταμελούς όταν ήταν στο γυμνάσιο. Πολλά ετερόκλητα κι όλα μαζί!

Εκείνη τον άφηνε να μιλάει και τον παρακολουθούσε με πολλή προσοχή διακόπτοντάς τον κάποιες στιγμές για να προσθέσει ή να ρωτήσει κάτι ή να κάνει χιούμορ, ώστε να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα και να τον ενθαρρύνει, όπως έκανε από την πρώτη φορά που τον είδε...


Οχτώ χρόνια πριν, μπαίνοντας στον εσωτερικό κοινόχρηστο χώρο του σχολείου τις πρώτες μέρες της νέας σχολικής χρονιάς αντίκρισε μια μεγάλη ομάδα παιδιών να έχουν πέσει όλοι πάνω σ' έναν μαθητή και να τον ξυλοκοπούν. Αυτή η ομάδα ήταν οι νέοι της μαθητές τής τετάρτης τάξης και το παιδί που ξυλοφόρτωναν και χαρακτήριζαν "τρελό" ήταν ο Βασίλης!

Από αυτή την πρώτη σοκαριστική σκηνή μέχρι εκείνη της συνάντησης στο Café της γειτονιάς συνέβησαν τόσα πολλά που για τον Βασίλη δεν ήταν τίποτε ίδιο πια! Ο Βασίλης έπαψε πολύ σύντομα να είναι ο "τρελός" του χωριού ακόμα και κόντρα στη διάγνωση του ειδικού, η οποία αναφερόταν σε σοβαρή ψυχική διαταραχή. Η πορεία του έδειξε περισσότερο συναισθηματικής φύσεως διαταραχή. Είχε απόλυτη ανάγκη την αγάπη χωρίς όρια και την πλήρη αποδοχή. Κάποιος να τον καταλαβαίνει και ν' αντέχει την σιωπή του. Η ψυχή του είχε παγώσει και ο νους του ήταν σε σύγχυση, με αποτέλεσμα για ένα ολόκληρο χρόνο η φωνή του ίσα που ακουγόταν κάποιες στιγμές σαν ήχος αφύπνισης. Η μόνη του συμμετοχή με πάθος στα δρώμενα της σχολικής τάξης ήταν σε οργανωμένες δραστηριότητες που αφορούσαν στην συναισθηματική ανάπτυξη. Εκεί έκανε μια βαθιά βουτιά στη θάλασσα των συναισθημάτων, απ' όπου αναδυόταν λίγο περισσότερο αναζωογονημένος, λίγο πιο δυνατός, για να περπατά με πιο σταθερό βηματισμό.



Σταδιακά αυτό έγινε αντιληπτό και από τους συμμαθητές του, οι οποίοι όχι μόνο δεν του συμπεριφέρονταν βίαια και απαξιωτικά όπως πριν αλλά πλέον φιλικά και απόλυτα υποστηρικτικά. Όπως χαρακτηριστικά είχε πει ένας μαθητής - αρχικά φανατικός πολέμιος του - κατά τη διάρκεια μιας ομαδικής εργασίας, στην οποία συνεργαζόταν μαζί του: "Κυρία, τελικά ο Βασίλης είναι ψυχούλα!". 

Στα δύο χρόνια που ακολούθησαν άρχισε να επικοινωνεί σιγά-σιγά με όλους, να λέει "καλημέρα" το πρωί, να συνεργάζεται και να συμμετέχει στις περισσότερες δράσεις της ομάδας. Τότε ξεκίνησε και η ουσιαστική επικοινωνία με την δασκάλα του, αφού ήταν σε θέση πια να την εμπιστεύεται και να μπορεί να της εκμυστηρευτεί τις αγωνίες, τους φόβους που είχε και τους εφιάλτες που έβλεπε.

Όλη αυτή η αργή αλλά συστηματική προσπάθεια, που απαιτούσε φοβερή υπομονή κι επιμονή από την εκπαιδευτικό, τους συμμαθητές του, τον ίδιο και τους γονείς του, οδήγησε προς το τέλος της έκτης δημοτικού σε μία πρώτη συγκλονιστική στιγμή. Για πρώτη φορά στην μικρή ζωή του ο Βασίλης άρθρωσε το "σ' αγαπώ" σε λέξεις που ακούστηκαν δυνατά στον διάδρομο του σχολείου καθώς έτρεχε προς την αγκαλιά της μητέρας του! Αυτή η πράξη ήταν το επισφράγισμα της διαρκούς προσπάθειας ν' αποκατασταθεί η σχέση γονέων και παιδιού, το οποίο είχε απομακρυνθεί από εκείνους και είχε κλειστεί στον δικό του σιωπηλό κόσμο. Οι γονείς ήταν άνθρωποι μορφωμένοι, που όμως είχαν χάσει το παιχνίδι μέσα από τα χέρια τους, λόγω των μεταξύ τους διαφωνιών και άλλων προσωπικών θεμάτων. Η υποδειγματική και πολύ συχνή όμως συνεργασία τους με την εκπαιδευτικό κατέδειξε ότι υπήρχε πολύ καλή μαγιά, για ν' ανατραπεί το εφιαλτικό πλαίσιο στο οποίο είχε περιέλθει το παιδί τους.


Τα τραύματα της ψυχής του με τον καιρό επουλώνονταν. Εκεί στο Café τής μιλούσε και γι' αυτό. Πώς κατάφερε να ξεπεράσει τις φοβίες που είχε, μέσα από την βοήθεια κάποιου ειδικού, πώς αποκαταστάθηκε η σχέση του με τους γονείς του, ότι έγινε για εκείνους προτεραιότητα η δική του ευτυχία, ότι ήταν κοντά του οι φίλοι του, αλλά και ότι διαχώριζε την θέση του απέναντι στις επιλογές τους με βάση τις δικές του, που ήταν εντελώς διαφορετικές, χωρίς να τον ενοχλεί καθόλου αυτό.

Όσο περνούσε η ώρα, η αμηχανία είχε υποχωρήσει και τη θέση της είχε πάρει η φυσική επαφή, η χαλαρότητα και η οικεία επικοινωνία. Έδειχνε τόσο σίγουρος για όσα μοιραζόταν μαζί της. Το πρόσωπό του ήταν ήρεμο καθώς εξέφραζε τις απόψεις του με αυτοπεποίθηση, με μικρά μόνο διαλείμματα ανησυχίας και ίχνη νευρικότητας όσο αντάλλασσαν σκέψεις για τις δυνατές διαδρομές που θα μπορούσε ν' ακολουθήσει για το μέλλον του.

Εκείνη, καθ' όλη τη διάρκεια της συνομιλίας τους, αισθανόταν τεράστια χαρά και μεγάλη περηφάνια γι' αυτά που της εξομολογούνταν, ώστε ήθελε να σηκωθεί να τον πάρει αγκαλιά και να του δώσει δυο σβουριχτά φιλιά, αλλά επέλεξε το "σεμνάαα", μια και θα τον έφερνε σε δύσκολη θέση. Η κοινωνία μας παρεξηγεί πολλά και κρατά  αλυσοδεμένους τους ανθρώπους μέσα στις τυπικότητες, που πνίγουν τα συναισθήματα, όπως της συγκίνησης και της χαράς.

Έτσι αλυσοδεμένη ένιωθε και η ίδια μέσα της όσο δεν τολμούσε να του πει πόσο την είχε στιγματίσει και είχε χαραχτεί βαθιά στην μνήμη και την καρδιά της μια δεύτερη συγκλονιστική σκηνή μαζί του, της οποίας ήταν μάρτυρας και πρωταγωνίστρια. Μια σκηνή που κανένας εκπαιδευτικός δεν θα την ξεχνούσε ποτέ! Μετά από αυτό μπορεί να ζήσει και μ' έναν απειροελάχιστο μισθό, καθώς αυτή η πληρωμή συγκρίνεται μόνο με ενός μεγιστάνα. 
Ο Βασίλης ήταν ήδη στην πρώτη γυμνασίου, όταν κατεβαίνοντας, ένα μεσημέρι μετά το σχόλασμα, τον δρόμο του σχολείου μαζί με την παρέα του, την είδε να περνά δίπλα του μέσα σ' ένα αυτοκίνητο. Την χαιρέτησαν όλα τα παιδιά κι εκείνη ανταπέδωσε μ' ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά, κι όλα αυτά σε δευτερόλεπτα και εν κινήσει. Δεν πίστευε με τίποτα αυτό που είδε στην συνέχεια, ούτε και η συνάδελφός της που οδηγούσε. Τον Βασίλη να τρέχει πίσω τους, αψηφώντας τι θα πουν οι συνομίληκοί του, και να της φωνάζει: "Κυρία, σας αγαπάω!".

Ένας κόμπος είχε σταθεί στο λαιμό της και το φανάρι έγινε πράσινο...

Ήταν πια αργά κι έπρεπε ν' αφήσουν το Café. Ανανέωσαν το ραντεβού τους, διατηρώντας μέσα τους όλη τη γλυκύτητα αυτής της συνάντησης. Το κέρασμα η "κυρία" δεν το γλίτωσε τελικά... ήταν φίλη του πια!



Αφιερωμένο σ' ένα από τα παιδιά μου, εκείνα της "καρδιάς".


Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Παλαιότερες ιστορίες του Καφενέ

Η εικόνα είναι επιλογή της φίλης Πέτρας και συνοδεύει την πρώτη ιστορία



Συνεχίζω την παρουσίαση παλαιότερων κειμένων μου αυτή την φορά με τις δύο συμμετοχές που είχα στις Ιστορίες του Καφενέ, που διοργανώνει κατά καιρούς η φίλη Αριστέα, μετά από ιδέα της Μαρίας Κανελλάκη. Πραγματικά διαβάσαμε πολλές όμορφες ιστορίες από όλους τους συμμετέχοντες και τις οποίες θα βρείτε στο "σπιτάκι" της Αριστέας!
Η πρώτη ιστορία φιλοξενήθηκε από την φιλενάδα Πέτρα στον "Πιο πιστό φίλο του σκύλου" και η δεύτερη από την ίδια την διοργανώτρια, τη γλυκιά Αριστέα στο "Η ζωή είναι ωραία". 
Για να έχει περισσότερο ενδιαφέρον για όσους ξαναδιαβάζουν τις ιστορίες, αν σχολιάσετε, μπορείτε να επιλέξετε ποια σας άρεσε περισσότερο και ν' αναφέρετε γιατί.
@ Πατώντας πάνω στους τίτλους των ιστοριών θα μπορείτε να διαβάσετε τα σχόλια των αναγνωστών τότε.

Στην επόμενη ανάρτηση θα έχω την νέα ιστορία του καφενέ, η οποία θα είναι η συμμετοχή μου στον τρίτο γύρο αυτού του διαδικτυακού δρώμενου και κινείται σ' ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο.



Εκείνη τη βραδιά το καφενείο ήταν ασφυκτικά γεμάτο, μέσα κι έξω. Ζευγάρια, μικρές και μεγάλες συντροφιές επιδίδονταν άλλοτε σε ήπιες, άλλοτε σε έντονες συζητήσεις ή παρατεταμένες σιωπές. Οι τυχαίες μουσικές επιλογές, κάπου - κάπου ευχάριστες ή απόλυτα εκνευριστικές, έρχονταν να καλύψουν το πολύβουο μελίσσι ή τα κενά που άφηναν οι αμήχανες επαφές των θαμώνων.
Αρχικά ανησύχησαν πως δε θα έβρισκαν κάπου να καθίσουν, καθώς ο χρόνος που είχαν στη διάθεσή τους ήταν τόσο λίγος για τα τόσα πολλά που είχαν να πουν. Σύντομα εντόπισαν, χωμένο σε μια γωνιά, το μοναδικό ελεύθερο, μαρμάρινο τραπεζάκι. Στριμώχτηκαν όπως – όπως σ’ αυτή τη μικρή αγκαλιά του καφενείου, μα αυτό δεν είχε και πολλή σημασία. Σίγουρα θα προτιμούσαν ένα πιο ήσυχο περιβάλλον με απαλή μουσική και πιο γλυκό φωτισμό, αλλά κι αυτά ήταν ένα είδος πολυτέλειας για τους δυο τους.
Αφού σχολίασαν αστειευόμενοι για την τυχαία επιλογή τους, χαμογέλασαν, βυθίζοντας ο ένας το βλέμμα του στα μάτια του άλλου. Αυτούς τους καθρέφτες που λένε μόνο αλήθειες. Μέσα τους διαγράφονταν, σ’ έναν ατέλειωτο, ρομαντικό χορό, η απορία, η χαρά, η επιθυμία, η αγωνία, η λαχτάρα, η μελαγχολία… πόσα ακόμα!
Ένα συνέδριο ήταν η αφορμή της γνωριμίας τους. Είχαν καθίσει δίπλα – δίπλα κι εκεί αυθόρμητα σχολίασαν όσα άκουσαν, μοιράστηκαν κοινές εμπειρίες, αντάλλαξαν απόψεις και ιδέες, διαπίστωσαν πόσα κοινά είχαν. Σαν να γνωρίζονταν πάντα. Έτσι απλά και με χιούμορ!
Έμεναν σε διαφορετικές πόλεις, οπότε η επικοινωνία τους διατηρήθηκε από απόσταση πια. Μια επικοινωνία χαράς, που άγγιξε βαθιά και τους δύο. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο και μαζί έπλαθαν τον κόσμο όλο. Ένας έρωτας γεννήθηκε ανέλπιστα, παράλογα, σαν την καλοκαιρινή βροχή. Λυτρωτικός μα και απίστευτα βασανιστικός!
Δεν ήταν μόνοι…
Ένας έρωτας από τα βάθη της ψυχής και τα σκοτάδια της, που εξέπεμπε όμως παράδοξα τόσο φως! Ήξεραν από την αρχή ότι δε θα οδηγούσε πουθενά. Είχαν δει το τέλος κι αυτό πονούσε ήδη αφόρητα.
Έπεισαν τους εαυτούς τους, φόρεσαν τις μάσκες τους και υποδύθηκαν για καιρό τους φίλους, για να μη χάσουν ο ένας τον άλλο.
Με τη μεταμφίεση αυτή κάθονταν αντικριστά, έπειτα από πολύ καιρό, σε τούτο το θορυβώδες, για ’κείνους, καφενείο. Πόσα είχαν να μοιραστούν ακόμα, πόσες πνιχτές σιωπές, υγρά βλέμματα μετέωρα έξω από τα παράθυρα του καφενείου … του χαμένου χρόνου. Η ώρα γλίστρησε από τα δάχτυλά τους σαν το νερό. Ποτέ δε θα τους έφτανε εξάλλου!
Έτσι, χαμένοι και οι δυο στις σκέψεις τους, άφησαν διακριτικά τη γωνιά που φιλοξένησε για λίγο και για πάντα τη συντροφιά τους. Περπάτησαν σιωπηλοί διασχίζοντας το κοντινότερο πάρκο του αποχαιρετισμού.
Εκείνη του χάρισε ένα αγαπημένο της στυλό, κάτι δικό της, για να τη θυμάται. Θα είχε πολλά να σημειώσει σε άλλα συνέδρια, στα οποία θα συμμετείχε χωρίς την παρέα της. Εκείνος της χάρισε τα τρυφερά φιλιά του, κάτι δικό του, για να το έχει μαζί της όπου κι αν βρισκόταν. Χωρίς τις μάσκες τους μέσα σ’ αυτή τη ζεστή αγκαλιά χώρεσαν όλες τις στιγμές που θα ήθελαν να ζήσουν. Ήξεραν πια ότι οι ψυχές τους ήταν πέρα και πάνω από αυτό.
Έμεινε να την κοιτά για τελευταία φορά ασάλευτος, βουβός, καθώς χανόταν στο μισοσκόταδο η βιαστική φιγούρα της από τα μάτια του…

Εκείνη τον ρώτησε:



 Κι εκείνος της αποκρίθηκε: 

Ήταν τα τα πρώτα τραγούδια που αφιέρωσαν ο ένας στον άλλο και αυτά μαρτυρούσαν, όπως πάντα, την αλήθεια.








Επιστροφή στην παλιά νησιωτική πόλη, που από την πρώτη στιγμή την έκανε να χάνει την φυσική πυξίδα της, να γυρίζει στα σοκάκια χωρίς να μπορεί να προσανατολιστεί, να αισθάνεται σαν βαρκούλα που την παρασύρει ο άνεμος. Μόνο τούτος ο τόπος της προκαλούσε τόση σύγχυση. Ήταν αστείο αλλά συνάμα κι ενοχλητικό. Την πρώτη φορά που πάτησε το πόδι της στα δρομάκια της γλυκιάς πολιτείας η φίλη της την μάζευε κάθε λίγο και λιγάκι ωθώντας την στο σωστό δρόμο κι έλεγε αστειευόμενη «Μα καλά, τι έχεις πάθει; Από ’δω, χαζοπούλι!».

Τώρα περπατούσε μονάχη παρέα με τη σκιά της και τον εκνευριστικό θόρυβο που έκαναν οι ρόδες της βαλίτσας της πάνω στο λιθόστρωτο. Είχε βαλθεί να ταράξει τα όνειρα των κατοίκων μιας πόλης που κοιμόταν. Ήθελε φαίνεται να μεταδώσει τη δική της ανησυχία και αταξία στους ανυποψίαστους πελάτες του Μορφέα… Δεν την ένοιαζε καθόλου, κατά βάθος το διασκέδαζε κιόλας!


Φτάνοντας στον προορισμό της επιτέλους, μετά την μικρή Οδύσσεια στα έρημα δρομάκια, άφησε τα πράγματά της , περιποιήθηκε τα μαλλιά της, δροσίστηκε με φρέσκο νερό και συντροφιά με το άρωμά της, που αναγεννούσε ψυχή και σώμα, έφυγε, λίγο αγχωμένη μην τυχόν χαθεί και πάλι, για το αγαπημένο της στέκι.
Εκείνη την ώρα ήταν το μόνο σημείο της γραφικής πόλης που έσφυζε από ζωή. «Το Καφενείο», έτσι ήταν το όνομα του μαγαζιού, αποτελούσε μια γλυκιά αγκαλιά για άτομα κάθε ηλικίας. Η διακόσμησή του λιτή και νεανική, με λίγα παραδοσιακά στοιχεία, τα οποία χρωμάτιζαν τρυφερά την ατμόσφαιρα, ενώ τα τραπεζάκια του ξεχύνονταν κι έκαναν κατάληψη στο φασαριόζικο σοκάκι. Μια τέτοια μοσχομυριστή κι ανέφελη βραδιά όλοι κάθονταν έξω, για ν’ απολαύσουν με όλες τους τις αισθήσεις τη μαγεία της.
Κάθισε, λοιπόν, κι εκείνη σ’ ένα από τα τραπεζάκια που ακουμπούσαν δανεικά στον τοίχο του αντικρινού σπιτιού. Της άρεσε να κάθεται εκεί έχοντας οπτική επαφή με την καλόγουστη πρόσοψη του καφενέ, αλλά και όλου του δρόμου με τα θορυβώδη μαγαζιά και τις υπέροχες βουκαμβίλιες. Πότε πότε σήκωνε το βλέμμα της στον νυχτερινό ουρανό κι αφηνόταν στο ταξίδι των αστεριών. Ποτέ δεν κατάλαβε πώς κατάφερνε να απομονώνεται στο δικό της ταξίδι, ακόμα κι από τα μικρά της χρόνια, μέσα σε τόσο κόσμο! Εδώ βοηθούσε ακόμα πιο πολύ η καλοεπιλεγμένη μουσική και το γλυκόπιοτο οινόπνευμα του τόπου – η ώρα δε σήκωνε καφέ.


Έτσι πέρασε εύκολα σ’ εκείνη τη βραδιά, όπου σε παρόμοια ώρα κι εποχή, στο ίδιο τραπεζάκι είχε εξομολογηθεί στη φίλη της πόσο πόνο της προκαλούσε το ότι είχε φτάσει στην πηγή, αλλά δεν μπορούσε να πιει νερό… «Φαίνεται πως ίσως η ζωή δεν μας χωράει όλους!», είχε ψιθυρίσει.
Η ζωή γι’ αυτήν ήταν αυτό το νερό, που τώρα πια είχε απομείνει η σκιά του να πλανάται μέρα νύχτα γύρω της , να την κάνει να χάνει τον προσανατολισμό της, σαν τούτη την πόλη. Μια πόλη ταυτισμένη με αυτή τη σκιά… Τη σκιά μιας αγάπης που έληξε άδοξα. Το νερό της πηγής ακολουθούσε την φυσική ροή, γιατί αυτό είχε μάθει από τη μάνα γη. Πώς να παρεκκλίνει; Όγκοι πετρωμάτων θεόρατοι υψώνονταν εξαρχής μπροστά του! Δεν ήταν ποτάμι ν’ ανοίξει με τα ορμητικά νερά του τη δική του κοίτη παρασύροντας ό,τι του στεκόταν ως εμπόδιο. Η πηγή για να γίνει ποτάμι χρειάζεται να κάνει μεγάλη διαδρομή…
Δεν  θα μάθουμε ποτέ πόσα χάνουμε εστιάζοντας μόνο στην Ιθάκη, προσπερνώντας αδιάφορα τη διαδρομή ή αντιμετωπίζοντάς την ως αγγαρεία ή ακόμα με το φόβο!


Είχαν περάσει ήδη δύο χρόνια από τότε και τούτη τη νύχτα είχε πάει μόνη κοντά στην πηγή και πάλι, για ν’ αγγίξει ξανά το δέρμα της λίγη από την αύρα της δροσιά της. Τώρα δεν είχε σημασία για ποιο λόγο είχε έρθει το τέλος, αλλά γιατί δεν έβρισκε τη δύναμη ν’ απαγκιστρωθεί, να κάνει το ένα βήμα παραπέρα. Είχε επιλέξει τη μοναξιά. Είχε μάθει να είναι μόνη με τόσο κόσμο… Ήξερε ότι είναι η μοναξιά που αισθάνεται κανείς ακόμα και με τους δικούς του ανθρώπους, τους φίλους, τις συντροφιές. Εξάλλου, η πορεία του ανθρώπου είναι εν τέλει μοναχική. Το είχε διαπιστώσει από πολύ νωρίς, για να μην την τρομάζει πια. Οι μόνοι που μπορούν να μας γνωρίζουν καλά είμαστε εμείς οι ίδιοι κι εμείς αποφασίζουμε ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσουμε κάθε φορά στη ζωή μας. Είχε αφεθεί, λοιπόν, στη ροή των πραγμάτων. Δε σκεφτόταν τόσο, όσο βίωνε. Είχε ανάγκη να ζήσει κάθε σταγόνα από αυτή την πηγή!


Υπήρχαν στιγμές που στο ταξίδι της έπιανε λιμάνι κάθε φορά που κάποιο τρανταχτό γέλιο ή ζωηρή συζήτηση από τη διπλανή συντροφιά δεν ήταν δυνατόν να περάσουν απαρατήρητα. Α, ναι, κι όταν περνούσε κάποιος από μπροστά της, που τύχαινε να έχει χαρακτηριστικά όμοια μ’ εκείνου. Άθελά της τον έψαχνε παντού μέσα στο πλήθος… Είναι όπως στο πένθος, όπου στα πρώτα στάδιά του, όποιος έχει χάσει κάποιον δικό του, αισθάνεται ότι συναντά μπροστά του αυτόν που χάθηκε στις μορφές άλλων που μπορεί να του μοιάζουν.
Και πάλι χανόταν στον ωκεανό των άτακτων σκέψεων και των δυνατών συναισθημάτων. Ξαναβίωνε νοερά, μέσα στην ομίχλη πια, όλα όσα είχε ζήσει παραδομένη στο κρυστάλλινο νερό της πηγής της, με τις αισθήσεις να ξυπνούν και πάλι από την χλωρή ευωδιά του, το απαλό χάδι του, που έκανε το κορμί της ν’ αναριγά, τη γλυκιά χαρά και ταραχή που την πλημμύριζε σε κάθε συναπάντημά τους από τον βαρύ κι αισθαντικό ήχο της φωνής του. Κάποια στιγμή ένιωσε να της κόβεται η ανάσα, η καρδιά της να χτυπά αδιάκοπα, τρελά! Κύματα γιγάντια σηκώθηκαν στην απέραντη θάλασσά της κι εκείνη μόνη ως άλλος περιπλανώμενος Οδυσσέας δεν εγκατέλειπε την άνιση πάλη με τις δυνάμεις της φύσης. Ελευθέρωσε τον εαυτό της να τα αισθανθεί όλα από την αρχή, την τρυφερότητα, τη γλυκύτητα, το πάθος, την αγωνία, την απόρριψη, τη βαθιά θλίψη… Τα ζούσε όπως τότε, μονορούφι, δίχως αύριο!


Τούτο το ταξίδι της τέλειωσε στο λιμάνι του καφενείου με την πληρωμή του λογαριασμού… Έφυγε πολύ αργά, αφήνοντας τις άλλες παρέες να διασκεδάζουν μες στην αληθινή ή προσποιητή ευθυμία τους, δίνοντας ραντεβού για τον πρωινό καφέ.


Περπατώντας χωρίς βιάση , αλλά πάντα προσέχοντας μην ξαναχαθεί, φούντωνε μέσα της η επιθυμία να ξυπνήσει την πόλη… οι σκιές να γίνουν φως, ήλιος, που φέρει πάντα μέσα του την ελπίδα, την ίδια την ζωή!


Δεν μετάνιωνε για τίποτα, μια και είχε αντιληφθεί πια πως όποιος τολμά να φανερώσει όσα αισθάνεται η καρδιά του και δίνεται χωρίς όπλα στην αγάπη, τότε στέκεται με περηφάνια κι αξιοπρέπεια μπροστά στους εκτελεστές του. Είχε επιλέξει, λοιπόν, να ζήσει μέσα από το θάνατο.




Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Ο λυρικός οίστρος των "αριθμών" και η ευτυχία...


Ο παραπάνω τίτλος συνδυάζει μέρη από τους τίτλους δύο κειμένων που παραθέτω στη συνέχεια. Σερβίρεται εδώ και πάλι "κονσέρβα" - συνέχεια των φιλοξενιών και συνεργασιών που είχα, η οποία περιλαμβάνει τις δύο συνεργασίες με τους άνδρες φίλους της "μπλογκογειτονιάς", τον Μαζεστίξ από το τοίχο-τοίχο... και τον Πέτρο Ακυβέρνητο! Πού να το φαντάζονταν ποτέ ότι θα συναντιούνταν σε μια κοινή ανάρτηση... 
Για εξοικονόμηση χώρου και χρόνου ομαδοποιώ τα περισσότερα κείμενα σε ζεύγη, οπότε σκέφτηκα των ανδρών να μπουν παρέα... καντίλες θα βγάλουν!

 Ευχαριστώ θερμότατα και τους δύο για τις υπέροχες συνεργασίες που είχα μαζί τους!

 

Ο λυρικός οίστρος των "αριθμών"

(Γράφει η φίλη Γλαύκη. Σχολιάζει παρακάτω ο Μαζεστίξ.)
«Λυρικός οίστρος»! Αυτή η φράση μου έμεινε, τις τελευταίες ημέρες αναλύοντας ένα κείμενο του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου με τους μαθητές μου.
Ένας τέτοιος οίστρος θα έπρεπε να διακατέχει όσους κρατούν στα χέρια τους την τύχη της παιδείας και όχι ο εκδικητικός οίστρος…!
Γιατί μόνο με εκδίκηση μοιάζει ο ακρωτηριασμός του μέλλοντος των παιδιών, με ψαλίδισμα των φτερών των νεοσσών ή ακόμα χειρότερα με δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία τους επιτρέπεται μόνο ν’ αναπνέουν…!!

Γι’ αυτούς είναι απλοί, φυσικοί αριθμοί, όπως όλοι μας, σαν τους αιχμάλωτους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης με τα νούμερα κολλημένα στην πλάτη…

Υποκρίνονται το νοιάξιμο, τη φροντίδα, το «νέο σχολείο»… για το καλό τους!!
Μόνο «νέο» δεν μπορεί να είναι ένα τέτοιο σχολείο…
Άσκηση σεισμού και μέτρα για μαθητές και δασκάλους στοιβαγμένους σ’ αίθουσες 3 χ 3…

Προσωπικό, το οποίο αλλού ήταν να πάει, αλλού βρέθηκε κι ακόμα δεν ξέρει την επομένη που θα πατάει! Σαν ένα λεωφορείο όπου άλλος μπαίνει, άλλος βγαίνει κι άλλος χάνει τη στάση!!


Μαθήματα στεγνά, δίχως έμπνευση, δίχως φαντασία! Οι πόρτες και τα παράθυρα στενά κι απ’ έξω όλα σκοτεινά…
Το παιχνίδι και η χαρά σκιάζονται και φεύγουν μπροστά στην υποχρέωση!

Κρίμα, οι μέθοδοι πολλές και οι θεωρίες άλλες τόσες, όμως υποτάσσονται κι αυτές στην υποχρέωση, χάνοντας έτσι το δρόμο της αγάπης!

Κι ο γονιός δε στέκεται πάντα αρωγός. Τον νοιάζει ο βαθμός, άλλος ένας αριθμός, φυσικός ή δεκαδικός! Για άλλη μια φορά το παιδί λογαριάζεται ως αιχμάλωτος!!
Αιχμάλωτος, που όλο και πιότερο ασφυκτιά, αναζητώντας τρόπο να σπάσει τα δεσμά!!


Πόση χαρά, όμως, κι ελπίδα με κατακλύζει συναντώντας καθημερινά μάτια λαμπερά, που υπόσχονται πολλά…!
Φως διαχέεται παντού απολυμαίνοντας, μέρα με τη μέρα, κάθε χώρο από τα απόβλητα!!
Περιμένοντας, λοιπόν, να τα πιάσει εκείνα ο «λυρικός οίστρος»…

Τότε είναι που θα σκιαχτούν ΟΛΟΙ !!!


Τι λες, Μαζεστίξ;
Είναι έτσι;
Ή σφάλλω θλιβερά;

Γλαύκη, η σχέση σχολείου-παιδιών βρίσκεται σε διαρκή αναλογία με τη σχέση κοινωνίας-πολίτη.

Παλιότερα, που η κοινωνία ήταν σκληρή και αυστηρή, μονοδιάστατη και φτωχή, τα σχολεία ήταν αναλόγως φτωχά, αυστηρά και αυταρχικά, μονόπλευρα και τιμωρητικά.

Κι όμως, κάπου ανέτειλλε ένας μικρός ήλιος που φώτιζε τα ξυπόλητα παιδιά που ήθελαν να προοδεύσουν, να δημιουργήσουν, να μάθουν, να ξεφύγουν, να αναπτυχθούν.
Έτσι και οι πολίτες της τότε κοινωνίας. Μέσα στα χίλια στραβά που είχε η τότε κοινωνία, οι πολίτες μπορούσαν και συχνά έβρισκαν τους τρόπους για να ξεφύγουν και να δημιουργήσουν κάτι αξιόλογο. Κάτι που θα τους γέμιζε την ώρα που θα γύριζαν το μεσημέρι στο σπίτι με μισή φρατζόλα ψωμί στη μασχάλη κι ένα χαμόγελο ως τα αυτιά που θα κάλυπτε τα ταλαιπωρημένα τους μάγουλα.

Σήμερα, σε μια κοινωνία φυσικά πολύ πιο φιλελεύθερη, όπου το παιδί έχει κάθε είδους δικαίωμα και προστατεύεται από χίλιες μεριές, το σχολείο μοιάζει να συρρικνώνει τους ορίζοντες των παιδιών τελικά. Σα να υψώνει τοίχους γύρω τους.

Δεν υπάρχει πια ξύλο, βέργα, τράβηγμα αυτιού μέχρι… αποκολλήσεως, ούτε και τιμωρίες.
Μα το σχολείο μοιάζει να είναι πια πολύ πιο βασανιστικό για το παιδί!
Και μάλλον και για το γονιό του. Σαν μια θλιβερή υποχρέωση.
Και το σχολείο συκοφαντημένο, απαξιωμένο, δεν είναι πια έρωτας, μα κατάντησε μια… «τυπική διαδικασία», που τραγουδούσε κι ο Τερζής!
(σ.σ. όπως κι ο έρωτας, έτσι και το σχολείο "θέλει ψυχή και φαντασία"...)
Δεν είναι μόνο το κράτος που το απαξιώνει.
Είμαστε κι εμείς.

Εκεί που κάποτε το καμάρι του σογιού ήταν ο δάσκαλος ή ο γιατρός, σήμερα είναι ο μπάτσος κι ο στρατιωτικός.
Γιατί «εκεί έχει δουλειά σήμερα! Όχι που μου γίνονται όλοι γιατροί και δικηγόροι και ψωμολυσσάνε! Τέτοιον να πάρεις κόρη μου! Τα γράμματα δεν τρώγονται! Τα μισθά τρώγονται…»
Στην κοινωνία που ο μπάτσος ζυγίζει πιο πολύ απ’ το δικηγόρο, δεν μπορείς να περιμένεις σχολείο με δημιουργικότητα και φαντασία.
Έτσι κάπως είναι και η κοινωνία μας. Έχουμε τόσα και τόσα δικαιώματα, δε μας χτυπάει κανείς, δε μας φυλακίζει, δε μας εξορίζει κανείς.
Κι όμως είμαστε πολύ πιο φοβισμένοι, πολύ πιο αποκλεισμένοι, πολύ πιο παγιδευμένοι μέσα σε τοίχους, παρόλο που η ΕΑΤ-ΕΣΑ είναι πια μακρινό παρελθόν.
 

Τελικά ίσως να μη φταίνε απλά και μόνο τα εκπαιδευτικά συστήματα.
Ίσως υπάρχει μια μυστική αλήθεια στον κόσμο αυτό, που ίσως σας την έχω ξαναπεί.
Μια αλήθεια οξύμωρη.
Πως αν δέσεις τον άνθρωπο με αλυσίδες, αυτός θα δώσει τον αγώνα της ζωής του για να ελευθερωθεί.
Αν όμως δώσεις στον άνθρωπο ελευθερία, τότε αυτός τρέξει να κρυφτεί και να αλυσοδεθεί. Θα αναζητήσει την ασφάλεια.
Έτσι, κι αν μεγαλώσεις το παιδί σπάζοντάς του τις αλυσίδες, τότε αυτό θα τρέξει πίσω στα φουστάνια της μαμάς του να κρυφτεί.

Αλλά αν το μεγαλώσεις με μια αίσθηση «αλυσόδεσης», τότε (κι αφού πρώτα διακριτικά του δείξεις πού να ψάξει για τα κλειδιά) αυτό θα κάνει το παν για να ελευθερωθεί, για να ελευθερώσει το νου του, το πνεύμα του, το σώμα του, την ψυχή του, την καρδιά του.

Ας προχωρήσουμε λοιπόν σ’ αυτό το «γενναῖον ψεῦδος» που έλεγε και ο Πλάτωνας.
Ας υποκριθούμε όλοι μαζί στα παιδιά πως τα αλυσοδένουμε, για να τα αναγκάσουμε να αγωνιστούν για να ανατρέψουν αυτά τα ίδια τον αριθμόκοσμο που τους ορίσαμε (και μας ορίσανε) να ζήσουν.






Επειδή τα παιδιά είναι ευτυχία σε τούτο τον κόσμο, ας δούμε παρακάτω πώς προσπαθήσαμε με τον Πέτρο να ορίσουμε την ευτυχία!

Κόντρα στην αίσθηση της εποχής, τι είναι ευτυχία; 


Με χαρά αποδέχτηκα την πρόκληση της Γλαύκης σε έναν πολύ ενδιαφέροντα διάλογο. Θέμα της μεταξύ μας συζήτησης είναι η ευτυχία και πως αυτή ορίζεται.
Στο τέλος της συζήτησης η Γλαύκη θέτει το ίδιο ερώτημα προς όλους.
 

Γλαύκη
Ευ + τύχη. «Καλή τύχη» δηλαδή. Να σου πηγαίνουν τα πράγματα κατ’ ευχήν. Όσα σχεδιάζεις να σου βγαίνουν. Αυτή μάλλον είναι η ευτυχία.
Όπως είχε πει κάποτε ένας φίλος «όταν δεν έχω απάντηση για κάτι και φτάνω σε αδιέξοδο, αρχίζω και ‘σπάω’ τις λέξεις». Έτσι, λοιπόν, έγινε, και τώρα «σπάω» κι εγώ τις λέξεις μπροστά στο αδιέξοδο!
Είναι όμως έτσι;
«Αν ξέραμε τι μας κάνει ευτυχισμένους, θα ήταν εύκολο να το πετύχουμε. Αλλά η ευτυχία είναι η μεγάλη νίκη. Και ποιος ξέρει τον σωστό τρόπο για τη νίκη;
Σωστός τρόπος είναι αυτός που τελικά νίκησε. Και η ευτυχία μόνο στο τέλος κρίνεται. Μηδένα προ του τέλους μακάριζε…» συνέχισε ο φίλος.
Είχε δίκιο;
Πώς θα όριζες, εσύ Πέτρο, την ευτυχία;




Πέτρος
Ευτυχία δεν είναι να μην έχεις προβλήματα, αλλά το να μη δυσκολεύεσαι να βρεις τη λύση τους.
Ευτυχία είναι να έχεις συνειδητοποιήσει ότι είσαι ένα ελάχιστο τίποτα σε ένα απέραντο πολύ.
Ευτυχία είναι να σε αγαπάει αληθινά έστω και ένας. Όταν σε αγαπούν περισσότεροι είσαι στον παράδεισο.
Ευτυχία είναι όταν σφιχταγκαλιάσεις το νεογέννητο παιδί σου, να καταλάβεις τι έκανες.
Ευτυχία είναι να την μοιράζεις και ας μην την έχεις.
Ευτυχία είναι όταν ξέρεις να μετατρέπεις τα λάθη σε εμπόδια, τα εμπόδια σε εμπειρίες, τις εμπειρίες σε ζωή.
Ευτυχία είναι όταν οι αγαπημένοι σου δεν αντέχουν στιγμή μακριά σου.
Ευτυχία είναι να νομίζεις ότι ζεις μέσα σε όνειρο και όταν ξυπνάς να είναι πάλι εκεί.
Ευτυχία είναι όταν κλαις και γελάς μαζί. Δυνατά.
Ευτυχία είναι να είσαι πηγή ευτυχίας.

Η ευτυχία ορίζεται από τον Ηρόδοτο στον περίφημο διάλογο του Κροίσου με τον Σόλωνα για τον “ολβιώτατο” (ευτυχέστερο) των ανθρώπων. Σύμφωνα με τον Σόλωνα, ευτυχισμένος είναι αυτός που στη ζωή του δεν είχε κουσούρια, δεν γνώρισε ασθένειες και συμφορές, απέκτησε καλά παιδιά και είχε καλά στερνά: “Μηδένα προ του τέλους μακάριζε” είχε πει ο Σόλων στον αποσβολωμένο Κροίσο.

Θεωρώ ότι η πιο πάνω αντίληψη αφορά τα δεδομένα εκείνης της εποχής, χιλιάδες χρόνια πίσω από τη σύγχρονη δική μας. Αν ζούσε σήμερα ο Ηρόδοτος ίσως να μην θεωρούσε τον Τέλλο τον Αθηναίο ως τον ευτυχέστερο των ανθρώπων, επειδή έζησε σε πόλη που ευημερούσε, είχε παιδιά εξαίρετα στο σώμα και την ψυχή, παιδιά που απέκτησαν δικά τους και που έζησαν όλα και την καλή αυτή ζωή ήρθε να την σφραγίσει ένας λαμπρός θάνατος, ο θάνατος στη μάχη.
Δεν είναι απαραίτητο να είναι κάποιος ευτυχισμένος στις μέρες μας όταν είναι και η πόλη του αυτάρκης, ούτε χρειάζεται πια να επιβεβαιωθεί η ευτυχία του πολεμώντας και πεθαίνοντας για την πατρίδα. Πιστεύω ότι η ευτυχία είναι ξεχωριστές στιγμές που αθροίζονται και δημιουργούν το σύνολο.
Αν μου ζητήσεις να κάνω ένα “ξεκαθάρισμα” και να ορίσω την ευτυχία με μόνο ένα από όσα σου προανέφερα, θα περιοριζόμουν στο: Ευτυχία είναι να την μοιράζεις και ας μην την έχεις.
Η υπέρτατη ευτυχία για τον άνθρωπο είναι να μετατρέπει το δικό του σκοτάδι σε φως για όλους. 
 


Γλαύκη
Πέτρο, παίρνω ξανά την σκυτάλη από σένα με την τελευταία φράση σου «Η υπέρτατη ευτυχία για τον άνθρωπο είναι να μετατρέπει το δικό του σκοτάδι σε φως για όλους». Φαντάζομαι ότι εννοείς «σκοτάδι» τις δύσκολες στιγμές που ζει κάποιος, αλλά παρόλα αυτά έχει περίσσευμα από το σχεδόν τίποτα να προσφέρει χαρά και αισιοδοξία στους άλλους. Όποιος δεν είναι σε θέση να διακρίνει τις στιγμές στη ζωή του που θα του προσφέρουν την αίσθηση της ευτυχίας, τότε δεν έχει να δώσει τίποτε στους άλλους. Έχει επιτρέψει στον εαυτό του να «στραγγίσει» και μαζί του «στραγγίζουν» και οι γύρω του…
Θα πρόσθετα, λοιπόν, πως η ευτυχία δεν χαρίζεται. Κερδίζεται!
Αρκεί να έχεις «καθαρή ματιά» και να ξέρεις να αθροίζεις σωστά…
Καθώς είναι στιγμές χαράς, επιτυχίας (μικρής ή μεγάλης), προσφοράς, ομορφιάς, μοιράσματος με τους άλλους.
Καθρεφτίζεται στα πρόσωπα όσων σε αγαπούν, σε φροντίζουν, που μαζί τους αισθάνεσαι ασφάλεια, ζεστασιά κι εμπιστοσύνη.
Απολαμβάνεις όσα έχεις και δεν έχεις συνέχεια την αίσθηση του ανικανοποίητου. Ευχαριστιέσαι από τα μικρά πράγματα και δεν κρατάς την χαρά σου μόνο όταν έρθουν τα μεγάλα.
Όπως το πιο μικρό μες στην καθημερινότητα αλλά πολύτιμο, να χαμογελάς και οι άλλοι σου ανταποδίδουν με θέρμη.
Μην περιμένεις το τέλος να τη δεις, ίσως έτσι χάσεις το ραντεβού μαζί της…
 

Γλαύκη
Τι είναι ευτυχία, τελικά;
Είναι η μεγάλη νίκη και μόνο στο τέλος κρίνεται, όπως έλεγε εκείνος ο φίλος;
Ή όσα ειπώθηκαν παραπάνω;
Μήπως η αλήθεια είναι κάπου στη μέση;
Τι λέτε;



Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

"Αν δεν χρησιμοποιήσεις τα μάτια σου για να βλέπεις, τότε σύντομα θα τα χρησιμοποιήσεις για να κλάψεις"


Ο τίτλος είναι λόγια του Jean - Paul Sartre, που αγγίζουν την σημερινή κατάσταση με το παραπάνω. Αναδημοσιεύω παρακάτω ένα εξαιρετικό κείμενο κάποιου αναγνώστη, από εκείνους που φιλοξενεί καθημερινά ο Πιτσιρίκος. Ένα κείμενο που λέει με ήπιο τρόπο κάποιες αλήθειες που μπορεί και να πονάνε. Ειδικά όταν σε φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό σου στον καθρέφτη!


Η χώρα δεμένη ή …δεν μένει στο Ευρώ;

Φίλε πιτσιρίκο,
Είναι μερικές ρήσεις σπουδαίων ανθρώπων που σε κάνουν να ξεχνάς οποιοδήποτε άλλο λόγο σε κάνει να τους θεωρείς σπουδαίους. Αξίζουν να θεωρούνται σπουδαίοι μόνο και μόνο για αυτές τους τις κουβέντες. Παρακολουθώντας την κριτική από τα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ στη διαφαινόμενη συμφωνία στο Eurogroup της Παρασκευής ανάμεσα στην ελληνική αντιπροσωπεία και τους εκπροσώπους των πιστωτών της, θαρρείς και ο subcommandante Marcos πήρε τον Jean-Paul Sartre από το χέρι και ήρθαν και φώλιασαν στο μυαλό μου. 
Με ύφος εισαγγελικό και ηχόχρωμα που μόνο ο Γεωργιάδης δεν θα ζήλευε, σοβαροί και μη σύντροφοι σπεύδουν να καταγγείλουν την άτακτη υποχώρηση της κυβέρνησης μπροστά στους εκβιασμούς των δανειστών.
Στηλιτεύουν την δέσμευση των «ελληνικών αρχών να τιμήσουν τις οικονομικές υποχρεώσεις της χώρας» και την πρόθεσή της «να εργαστεί για την επίτευξη της βιωσιμότητας του χρέους».
Παράλληλα, αποδοκιμάζουν την συγκατάβασή της για κάποιου είδους πρωτογενή πλεονάσματα, ενώ κάποιοι μιλούν ακόμη και για «νέα Βάρκιζα».
Αυτοί που προεκλογικά κατηγορούσαν τον Τσίπρα ανδρεοπαπανδρεισμό, πλέον τον κατηγορούν ανοικτά πως μιμείται τον Σαμαρά του 2012.
Ποιος άραγε έχει δικαίωμα να τον ενοχλεί η κριτική; Οι όποιες βαριές κουβέντες αισθητικά και μόνο ενοχλούν αλλά η ένταση των στιγμών θα μπορούσε να τις δικαιολογήσει.
Αυτό που σε καμία περίπτωση δεν καταπίνεται ωστόσο είναι το άδικο της όλης προσέγγισης!
Τον λιθοβολούν ως προδομένοι σύντροφοί του αυτοί που τουλάχιστον από το 2012 και μετά απέρριπταν οποιαδήποτε ουσιαστική συζήτηση μαζί του.
Λες και ο Τσίπρας ως ηγέτης κάποιου επαναστατικού κόμματος, σε μια κοινωνία που η εργατική τάξη έχει στριμώξει τους κεφαλαιοκράτες, εξελέγη υποσχόμενος παριζιάνικες κομμούνες και τώρα υπογράφει δανειακές συμβάσεις με τους καπιταλιστές!
Όπως πολύ εύστοχα σημειώνει ο subcomandante Marcos, «θα πρέπει κανείς να είναι ιδιαίτερα ανεκτικός όταν μιλάει για τον εαυτό του στον καθρέπτη».
Δυστυχώς, η αριστερά δεν διακρίνεται για αυτή της την ανεκτικότητα!
Όχι σύντροφοι. Στο τετράμηνο μορατόριουμ με τους πιστωτές (γιατί περί αυτού πρόκειται), δεν οδηγηθήκαμε επειδή ο Τσίπρας «μας» πούλησε.
Αντίθετα, οδηγηθήκαμε εκεί επειδή «εμείς» ποτέ δεν τον «αγοράσαμε».
Την πρώτη φορά που κράτησε στα χέρια του εντολή σχηματισμού κυβέρνησης (και αυτό δεν ήταν στις 26 του Γενάρη αλλά 30 μήνες πριν) δεν έσπευσε να πάει στον Καμμένο!
Τον Μάιο του 2012, κάλεσε όλες τις οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς να συστρατευτούν για την συγκρότηση μιας κυβέρνησης «ειδικού σκοπού» με πέντε βασικούς άξονες:
– Άμεση ακύρωση εφαρμογής των μέτρων του μνημονίου και ειδικότερα περικοπών μισθών & συντάξεων
– Ακύρωση νόμων που καταργούν στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα (μετενέργεια)
– Προώθηση άμεσων αλλαγών στο πολιτικό σύστημα (αλλαγή εκλογικού νόμου, καθιέρωση απλής αναλογικής, κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, διοικητική μεταρρύθμιση)
– Δημόσιο έλεγχο στο τραπεζικό σύστημα
– Δημιουργία διεθνούς επιτροπής λογιστικού έλεγχου για να διερευνηθεί το επαχθές του ελληνικού χρέους
Είναι αλήθεια πως δεν έθετε το ζήτημα της ανατροπής του καπιταλισμού και της αποδέσμευσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση ή έστω από το Ευρώ.
Και; Πόσο πίσω δηλαδή θα πήγαινε την υπόθεση του αγώνα για την «αντικαπιταλιστική ανατροπή» μια κυβέρνηση που θα λάμβανε την λαϊκή εντολή να υλοποιήσει τα πέντε παραπάνω σημεία και μόνο; 


Προσωπικά, θεωρώ πως θα λειτουργούσε ιδιαιτέρως ενισχυτικά. Αρκεί απλά κανείς να αναλογιστεί το πόσο έχει ενισχυθεί ο πόλος εναντίωσης στο Ευρώ στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας τον τελευταίο μήνα.
Βέβαια ίσως κάνω λάθος. Δεν αρκεί ο παραπάνω συλλογισμός, χρειάζεται και η τόλμη της παραδοχής ενός τέτοιου συμπεράσματος!
Αυτή η ευκαιρία χάθηκε. Ο Σαμαράς κυβέρνησε για 2,5 περίπου χρόνια. Η ανεργία ξεπέρασε το 25% και κοιτά με αξιώσεις το 27%. Οι κάδοι των σκουπιδιών έχουν μετατραπεί σε δημοφιλείς τραπεζαρίες.
Οι 30ρηδες που δεν κατάφεραν να «δραπετεύσουν» στο εξωτερικό επέστρεψαν βίαια στα παιδικά τους δωμάτια, αλλά τουλάχιστον η αριστερά στην χώρα διατήρησε την ιδεολογική της καθαρότητα.
Τον Γενάρη, η ελληνική κοινωνία στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ με τον τρόπο που παλιά οι σύντροφοι του ΣΕΚ (τότε ΟΣΕ) ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ, δηλαδή χωρίς αυταπάτες.
Η ελπίδα για δραστική αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης ήταν αυτό που αποτέλεσε το κεντρικό ζητούμενο.
Τι και αν εγώ πιστεύω πως το καλύτερο μονοπάτι προς αυτή την κατεύθυνση είναι η ρήξη με τους πιστωτές;
Τι και αν εγώ θεωρώ πως η λυκοσυμμαχία που ακούει στο όνομα Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έπρεπε να είχε θέση στην ήπειρό μας;
Ο ελληνικός λαός, αυτός που μέχρι πρότινος κατανάλωνε μεθυσμένος από την μανία της εύκολης πίστωσης, αυτός που ξεδιάντροπα περιδιάβαινε τα βουλευτικά γραφεία για ένα μικρό ή μεγάλο ρουσφετάκι, τώρα κυρίαρχα πεινάει και «πεινάει»!
Αναμφίβολα, ο εφιάλτης της τελευταίας πενταετίας τον έχει κάνει να επανεξετάσει πολλές από τις προηγούμενες επιλογές του.
Μοιάζει λίγο με τον ΣΥΡΙΖΑ που το 1992 υπερψήφισε την συνθήκη του Μάαστριχτ και τώρα αγωνίζεται ενάντια στην πραγματικότητα που θεσπίστηκε από εκείνη.
«Αν δεν χρησιμοποιείς τα μάτια σου για να βλέπεις, τότε σύντομα θα τα χρησιμοποιήσεις για να κλάψεις» έλεγε ο Jean-Paul Sartre και μάλλον είχε δίκαιο.
Όμως, με το να στεκόμαστε απέναντι κουνώντας επιδεικτικά το δάκτυλο τι υπηρεσίες προσφέρουμε άραγε στο κατά τα άλλα εν δυνάμει επαναστατικό υποκείμενο;
Ο ρόλος της πολιτικής πρωτοπορίας δεν περιορίζεται στην έγκαιρη εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων.
Κυρίως, θα πρέπει να συμβάλει αποφασιστικά στην δραστική μείωση του χρόνου που απαιτείται προκειμένου η κοινωνία να τα κάνει δικά της.
Πράγματι, η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης συνδέεται άρρηκτα με την θηλιά του χρέους.
Προφανώς, αυτός ο πόλεμος θα έχει πολλές και σκληρές μάχες. Ούτε τώρα θα τελείωνε, ούτε με την λήξη της παράτασης της δανειακής σύμβασης θα ολοκληρωθεί.
Ο χρόνος που τρέχει και κυρίως ο επόμενος είναι χρονιές εξαιρετικά κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων σε όλη σχεδόν την ήπειρο.
Οι λαοί της Ευρώπης θα έχουν την ευκαιρία να παρέμβουν στις εξελίξεις και ο Τσίπρας την τελευταία δικαιολογία να αποφύγει την πλήρη ρήξη.
Σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου και σου εύχομαι ολόψυχα να μην μεγαλώσεις ποτέ!

Γεώργιος Τζαννετάτος
Διδακτορικός Φοιτητής Πολιτικών Επιστημών 


Ο πολίτης που κρατάει σε ισορροπία την λογική και το συναίσθημα, που μπορεί να υπερβεί το καθαρά προσωπικό του όφελος και βάζει σε προτεραιότητα το κοινό όφελος είναι εκείνος που θα καταφέρει να συμβάλλει αποτελεσματικά στην εξέλιξη του μέλλοντός του. Σε άλλη περίπτωση δεν έχει δικαίωμα να ζητά τα ρέστα από κανέναν. Όποιος δεν βάζει το χέρι στην φωτιά, δεν γνωρίζει τι πάει να πει κάψιμο! Και όπως έλεγε πάντα ο λαός "Έξω από τον χορό εύκολα πολλά λέγονται"! Το τελευταίο είναι προς όλους και εξουσιάζοντες και εξουσιαζόμενους. Γι' αυτό δεν θα πρέπει να μιλάμε για ήττα ή νίκη σε μία χρονική συγκυρία όπου όλα μάς βάζουν στην θέση του ακροβάτη κι εφόσον δεν επιλέγουμε την ελεύθερη πτώση.
Αντιλαμβάνομαι την αγωνία, που κοντεύει να μετατραπεί σε υστερία - το βλέπω καθημερινά γύρω μου - και την δικαιολογώ ως ένα σημείο, γιατί και η κυβέρνηση δίνει λαβές για κάτι τέτοιο μέσα από τις επιλογές της τελευταίας στιγμής, αλλά και γιατί είχαμε μάθει όλοι αλλιώς, βολεμένοι να μας πηγαίνουν. Όμως τώρα είναι επιτακτική ανάγκη να έρθουμε στο "Εμείς" του Μακρυγιάννη και ν' αφήσουμε κατά μέρος τις υστερίες και τις κακοπροαίρετες κριτικές σε αντίθεση με τις κριτικές που έχουν ως στόχο την βελτίωση των πραγμάτων και συνοδεύονται από ανάλογες δράσεις που θα βοηθήσουν την χώρα και δεν θα την οδηγήσουν στην ολική καταστροφή μέσα από τη διχόνοια και τη διάλυση. 
Θεωρώντας ως δεδομένο τα πολιτικά παιχνίδια που παίζονται και θα παίζονται πάντα στις πλάτες των λαών, ας αρπάζουμε τις ευκαιρίες όπως και όποτε μας δίνονται και να τις οδηγούμε όσο είναι δυνατόν εκεί που θέλουμε "Εμείς". Και επιμένω σ' αυτό, γιατί από τη μια ένας κούκος δεν φέρνει καμιά άνοιξη, κι από την άλλη μην ξεχνάμε ότι καθρεφτίζουμε στους άλλους αυτό που θα μας κάνουν...


Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Η συμμετοχή μας στο ευρωπαϊκό "καρναβάλι"... κι εκείνο των Αρχαίων Ελλήνων


 Τα τελευταία χρόνια αισθάνομαι ότι δεν με αφορά το καρναβάλι, όταν γύρω τρέχουν οι πολιτικές και κοινωνικές  εξελίξεις με ιλιγγιώδη ταχύτητα και στιγματίζουν ίσως ανεπανόρθωτα τις ζωές μας. Ειδικά φέτος ήταν σαν να μην υπήρξε καν αυτή η γιορτή, μόνο τα παιδιά έρχονταν να μου το θυμίζουν σχεδόν καθημερινά. Μετά τις χθεσινές εξελίξεις και την συμμετοχή μας στο ευρωπαϊκό "καρναβάλι" των ανελέητων διαπραγματεύσεων θέλησα να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στην καρδιά του καρναβαλιού ως γιορτής στην αρχαία Ελλάδα, για να ξορκίσω το κακό και να αφήσω ανοιχτά να περάσει η "άνοιξη" και η "καρποφορία"!
Όσο για το άλλο "καρναβάλι", εκείνο της πολιτικής, τίποτε δεν έχει τελειώσει για την χώρα μας. Ίσα που τώρα, μέσα από τις επίμονες προσπάθειές της - και σε τόσο σύντομο χρόνο -  απέναντι στην σκληρή και αμετακίνητη πολιτική των εταίρων, έχει κερδίσει το έδαφος που θα την βοηθήσει να κάνει τα πρώτα της βήματα σε μια επίπονη αλλά ίσως και απελευθερωτική πορεία. Ας της επιτρέψουμε να προσπαθήσει! Σίγουρα τίποτε χειρότερο δεν μπορεί να μας συμβεί από όσα περνούσαμε πριν, ειδικά αν σταθούμε πλάι εκεί που μας χρειάζονται. Εδώ σταθήκαμε, έστω και με τη βία, σε κάποιους που δεν άξιζαν ούτε δευτερόλεπτο τη συμπόρευση μαζί τους. Ας βάλουμε τον εαυτό μας για λίγο στην θέση τους, λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες, τον ελάχιστο χρόνο, τους "αιμοδιψείς" αντιπάλους, την μειονεκτική μας θέση από πολλές πλευρές, την μοναξιά μας, την απίστευτη φυσική κόπωση των ημερών, μόνο αυτά! Δεν πρέπει να ξεχνάμε τίποτα και να μην βιαζόμαστε για τίποτα! Οι "μάχες" συνεχίζονται!


Αρχικά σκέφτηκα να παραθέσω εδώ όλες τις πληροφορίες σχετικά με το καρναβάλι στην αρχαιότητα, αλλά θα ήταν πολύ κουραστικό, λόγω του τεράστιου "σεντονιού" που θα σας παρουσίαζα. Επέλεξα την λύση της παραπομπής στην αντίστοιχη σελίδα απ' όπου δανείζομαι τις πληροφορίες. Έτσι, θα υπάρχει η επιλογή να την επισκεφτεί κάποιος ή να παραμείνει εδώ και ν' απολαύσει την συλλογή ελληνικής μουσικής που περιλαμβάνω στην σημερινή ανάρτηση ή να συνδυάσει και τα δύο.
Σήμερα το Café μετατρέπεται σε "καπηλειό" λόγω των ημερών!


Η παρακάτω σελίδα έχει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το καρναβάλι των αρχαίων Ελλήνων:



Η μουσική συλλογή που προτείνω για σήμερα:



Και... καλά να περάσετε με όποιον τρόπο! 



@ Απόψεις δύο φίλων για τις χθεσινές εξελίξεις, με τις οποίες συμφωνώ απόλυτα. Για μένα η μία στηρίζεται στην κοινή λογική και η άλλη στην ψύχραιμη λογική:

Από την Χριστίνα - Andromeda-My Galaxy

Από τον Μαζεστίξ - τοίχο-τοίχο...

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Για τα παιδιά


Ένα μήνυμα για τα παιδιά από τον Jorge Luis Borges και ένα τραγούδι γι' αυτά από τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Και τα δύο αφορούν περισσότερο στη στάση των γονέων ή των ενηλίκων γενικά απέναντι στα παιδιά. Σε μια εποχή που έχει ανάγκη από μια εντελώς διαφορετική γενιά, πιο ώριμη, πιο υπεύθυνη και αποφασισμένη να αλλάξει πολλά, για να ζήσει ανθρώπινα και όχι ως αριθμός καταναλωτικού προϊόντος!

Τα λόγια του Borges στην παρακάτω παρουσίαση διαφανειών: 



Στην πορεία θα υπάρξουν ίσως φορές που θα αναφερθώ κι εγώ στα παιδιά μέσα από την δική μου εμπειρία, η οποία είναι αρκετά μεγάλη. Συχνά λέω ότι αυτός εδώ ο χώρος θα είναι έξω τελείως από την επαγγελματική μου ιδιότητα, όμως οι μεγάλες αγάπες δεν ξεχνιούνται ποτέ... Είναι τόσα πολλά, τα οποία θα μπορούσα να μεταφέρω, που κάποιες στιγμές δεν βρίσκω τα λόγια! 





Θα τους δώσουμε την ευκαιρία;