Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Αυτή την "καρέκλα" ποιος θα την πάρει;

Επιλογή διευθυντών στα σχολεία και επικίνδυνες αυταπάτες
Με μια δήλωση πρόθεσης του αναπληρωτή υπουργού Παιδείας Τάσου Κουράκη έγινε γνωστή η σκέψη της κυβέρνησης για τον τρόπο επιλογής των διευθυντών των σχολικών μονάδων, σύμφωνα με την οποία σε κάθε σχολική μονάδα ο διευθυντής θα εκλέγεται από τον σύλλογο των καθηγητών, ανάμεσα σε υποψήφιους με οργανική θέση στη σχολική μονάδα ή τον προηγούμενο διευθυντή που μπορεί να προέρχεται από άλλο σχολείο.
Αυτό, σύμφωνα με την ανακοίνωση, θα εφαρμοστεί φέτος πιλοτικά και από την επόμενη σχολική χρονιά θα γενικευτεί ανάλογα με τις εμπειρίες που θα υπάρξουν από την πιλοτική εφαρμογή.
Πρόκειται, χωρίς αμφιβολία, για μια δημοφιλή πρόταση, τουλάχιστον για ένα μεγάλο μέρος των εκπαιδευτικών οι οποίοι, ιδιαίτερα τον χρόνο που πέρασε, βίωσαν έναν αφόρητο αυταρχισμό, μια μόνιμη απειλή, η οποία ξεκινούσε από το υπουργείο Παιδείας και μέσω των περιφερειακών διευθυντών και των προϊσταμένων των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης «χαράκωνε» τον εκπαιδευτικό κόσμο.
Οι τελικοί ιμάντες μεταβίβασης και υλοποίησης των αντιεκπαιδευτικών πολιτικών, του κλίματος αυθαιρεσιών και εκβιασμών, των «εντέλλεσθε» ήταν η μεγάλη πλειονότητα των διευθυντών των σχολικών μονάδων, οι οποίοι στις περισσότερες περιπτώσεις δεν δίστασαν, υιοθετώντας ακόμη και άνωθεν προφορικές εντολές, να πιέσουν και να αστυνομεύσουν τους συναδέλφους τους.
 
Ατμόσφαιρα διάλυσης
Ολα αυτά δημιούργησαν ατμόσφαιρα διάλυσης, πανικού και αποξένωσης στα σχολεία. Οι έννοιες της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης μεταξύ των εκπαιδευτικών εξοβελίστηκαν.
Η κατάσταση αυτή, η οποία έχει αφήσει ζωντανά ακόμη τα αποτυπώματά της, πριμοδοτεί μια θετική αποδοχή της πρότασης για εκλογή των διευθυντών από τον σύλλογο διδασκόντων. Σίγουρα, η πρόταση αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτονόητη και συμβατή αν μιλούσαμε για ένα κοινωνικό σύστημα που πάλευε να αμβλύνει τις ανισότητες, για μια εκπαίδευση δημοκρατική, για ένα σχολείο που δεν θα μοντάριζε τις λειτουργίες του πάνω στις ράγες του ταξικού του χαρακτήρα.
Γιατί ο «ζεστός και ζαχαρωμένος λόγος» της επιλογής διευθυντών από τους διδάσκοντες, όταν είναι ασύμφωνος με τα έργα που εξαγγέλλει, τότε γίνεται τραγούδι των Σειρήνων και ξεστρατίζει από τα πραγματικά και φλέγοντα ζητήματα της δημόσιας εκπαίδευσης.
Γιατί δεν πρέπει καθόλου μα καθόλου να ξεχνάμε ότι ακόμη και στην παράλογη υπόθεση που οι πιο δημοκρατικοί εκπαιδευτικοί καταλάμβαναν τις ανώτερες θέσεις στη διοίκηση, τίποτε δεν θα άλλαζε στην κοινωνία της εκμετάλλευσης, καθώς πάλι θα υπήρχαν θέσεις διευθυντών και διευθυνομένων.
 
Το ιεραρχικό πλέγμα
΄Ετσι, πάνω ακόμη και από τον τρόπο που θα γίνουν οι επιλογές των διευθυντών ή των προϊσταμένων, πέρα ακόμη και από τα πρόσωπα, το κυριότερο ζήτημα παραμένει η φιλοσοφία και το ιεραρχικό πλέγμα της διοίκησης που «οικοδομεί» στελέχη, τα οποία καλούνται να εφαρμόσουν μια πολιτική που «γδέρνει» την ήδη ρημαγμένη εκπαιδευτική γη.
Από την άποψη αυτή, το ποιος και πώς επιλέγεται στη θέση τού στελέχους έχει μια σημασία, ωστόσο μεγαλύτερη σημασία έχει το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των στελεχών εκπαίδευσης και η πολιτική που αυτό θα υπηρετήσει.
Στο πλαίσιο αυτό, η πρόταση για επιλογή διευθυντών από τον Σύλλογο Διδασκόντων, ενώ θα μπορούσε να ανοίξει προοπτικές και δυνατότητες να λειτουργήσουν πιο δημοκρατικά τα σχολεία, στην περίπτωση που το νομοθετικό «πατρόν» των καθηκόντων δεν αλλάξει, στην περίπτωση που η εκπαίδευση συνεχίσει να «ζυμώνεται» με την άθλια μαγιά των μνημονιακών (και όχι μόνο) αντιεκπαιδευτικών νόμων, στην περίπτωση που το σχολείο των περικοπών, του αυταρχισμού και του φτηνού εκπαιδευτικού παραμένει ζώσα πραγματικότητα, τότε δεν θα έχουμε τίποτε περισσότερο από ένα αριστερό ένδυμα σε ένα δεξιό σώμα.
Και αυτό είναι εξόχως επικίνδυνο καθώς αφενός θα πριμοδοτεί αυταπάτες, θα τροφοδοτεί έναν αποπροσανατολισμό από τα βασικά αιτήματα του μισθού, της περίθαλψης, του ωραρίου, της χρηματοδότησης, των υποδομών, της σύνταξης, της δημοκρατίας κ.λπ. και βεβαίως, θα μεταφέρει έντεχνα τα προβλήματα της σχολικής μονάδας στο εσωτερικό της, στους εκπαιδευτικούς που θα διασπαστούν αντικειμενικά σε «στρατόπεδα», και όχι σ’ αυτούς που έχουν την ευθύνη.


Στο πλαίσιο αυτό και τραβώντας το νήμα παραπέρα, θεωρούμε ότι είναι επικίνδυνη αυταπάτη να μιλάει κανείς για «αμεσοδημοκρατική λειτουργία των σχολείων», η οποία μάλιστα θα μπορούσε να γενικευτεί σε όλο το φάσμα των «στελεχών» της εκπαίδευσης.
Είναι γνωστό ότι στο παρελθόν οι εναλλαγές των κομμάτων στην εξουσία συνοδεύονταν με ξήλωμα του παλιού διοικητικού μηχανισμού και με στελέχωση με εκπαιδευτικούς προσκείμενους στη νέα κυβέρνηση. Η άλωση των διευθυντικών θέσεων ήταν το λάφυρο του νικητή. Οποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα, ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ., βρισκόταν στην εξουσία έσπευδε να στελεχώσει τη διοίκηση της εκπαίδευσης με τα δικά του παιδιά, για να μπορεί να ελέγχει την εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής στην εκπαίδευση.
 
Οι εκθέσεις αξιολόγησης
Ωστόσο, αν αυτό γινόταν με μια σχετική αυστηρότητα στο επίπεδο των προϊσταμένων Εκπαίδευσης, στο επίπεδο των διευθυντών σχολικών μονάδων υπήρχε μια «χαλαρότητα» καθώς το νομοθετικό πλαίσιο-πατρόν είχε τη δυνατότητα (στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων) να «προσαρμόζει» ή να μεταλλάσσει όσους επέλεγαν να διεκδικήσουν μια θέση διευθυντή σχολικής μονάδας.
Μετά τη μεταπολίτευση, και αφού καταργήθηκε το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, τα κριτήρια επιλογής-κρίσης των διευθυντών ήταν η έκθεση-αξιολόγηση του επιθεωρητή και τα χρόνια υπηρεσίας. Βέβαια, όποιος ήταν ανεπιθύμητος «εισέπραττε» μια αρνητική έκθεση από τον επιθεωρητή και αποκλειόταν.
Προϊόντος του χρόνου αφαιρέθηκε η έκθεση του επιθεωρητή (με την κατάργηση του θεσμού) και στα χρόνια υπηρεσίας προστέθηκε η προϋπηρεσία επ’ ωφελεία των ήδη διατελεσάντων διευθυντών, ενώ αργότερα προστέθηκαν και διάφορα άλλα μετρήσιμα κριτήρια, ανάμεσά τους και η κοινωνική και συνδικαλιστική δράση, επ’ ωφελεία βέβαια των συνδικαλιστών και δη των κυβερνητικών παρατάξεων, που είχαν και την πλειοψηφία στα όργανα κρίσης και επιλογής, καθώς και η συνέντευξη των υποψηφίων ενώπιον των μελών των οργάνων αυτών.
Τέλος, τα τελευταία χρόνια αφαιρέθηκε η συνδικαλιστική και κοινωνική δράση και προστέθηκαν τα «αυξημένα προσόντα» (δεύτερο πτυχίο, διδακτορικό, μεταπτυχιακό, ξένες γλώσσες, επίπεδα γνώσης Η/Υ κ.λπ.).
Και εδώ αρχίζουν και πάλι τα εύλογα ερωτήματα. Οπως πολύ σωστά επισημαίνει ο Ανεξάρτητος Συνδυασμός Εκπαιδευτικών ν. Ημαθίας, «το κυρίαρχο ζήτημα εδώ δεν είναι αν μπορούν, όσοι και όσες θέλουν, να αποκτήσουν τέτοιους τίτλους (από άποψη χρόνου και χρήματος), αλλά αν αυτοί οι τίτλοι εγγυώνται και πόσο τη διευθυντική ικανότητα και καταλληλότητα».
Με ποια λογική, αναρωτιούνται πολλοί εκπαιδευτικοί, «ένα μεταπτυχιακό σε κάποιον τομέα γνώσης κάνει κάποια-κάποιον ικανό και κατάλληλο για διευθυντή περισσότερο από κάποια-κάποιον που δεν τον έχει; Τι σχέση έχει με τη διοίκηση του σχολείου η εξειδικευμένη γνώση σ’ έναν τομέα των μαθηματικών, της φυσικής, της λογοτεχνίας, των αρχαίων, της ιστορίας, της θεολογίας κ.τ.λ.;».
Η καλή προϋπηρεσία
Αλλά και το κριτήριο της προϋπηρεσίας, σημειώνει ο Ανεξάρτητος Συνδυασμός Εκπαιδευτικών, το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί (κι αυτό όχι πάντα) είναι «μια εμπειρία και μια κατοχή τεχνογνωσίας (που δεν είναι δα και επιπέδου πυρηνικής φυσικής) και τίποτα άλλο. Επομένως, αυτό που έπρεπε και πρέπει να είναι το ζητούμενο δεν είναι απλώς η προϋπηρεσία, αλλά η καλή προϋπηρεσία! Και ποιος έκρινε μέχρι τώρα την «καλή προϋπηρεσία»;
Στην ουσία κανείς. Περνούσε στα «μετρήσιμα κριτήρια» και τέλος!
Ας επανέλθουμε: Το κυρίαρχο ζήτημα παραμένει το ιεραρχικό πλέγμα της διοίκησης, το θεσμικό πλαίσιο που υποβαθμίζει τις αρμοδιότητες των συλλόγων διδασκόντων και η κατεύθυνση της εκπαιδευτικής πολιτικής. Οσο αυτά δεν αλλάζουν πρόσημο, ελάχιστα μπορεί να συνεισφέρει στη δημοκρατική λειτουργία της εκπαίδευσης ο τρόπος επιλογής των διευθυντών των σχολικών μονάδων. Και αυτή η διαπίστωση «κάνει μπαμ», ιδιαίτερα σε περιόδους περικοπών, χειραγώγησης και ασφυκτικού ελέγχου.
                                            Συντάκτης: Χρήστος Κάτσικας



Θα πρόσθετα και κάποιες δικές μου σκέψεις και ανησυχίες, που εκφράζουν πιθανόν κι άλλους.
Σε μία τέτοια θέση ο υπεύθυνος επιβάλλεται να έχει και τις αντίστοιχες γνώσεις και δεξιότητες που αφορούν στη διοίκηση σχολικών μονάδων. Ένας ρόλος ιδιαίτερα απαιτητικός και πολύπλευρος, που μόνο έτσι μπορούμε να τον δούμε, προκειμένου να είναι αποδοτικός για το σχολικό πλαίσιο και την κοινωνία. Ένας διευθυντής δεν επιτρέπεται να είναι ένας σύγχρονος "γιάπης", δεν μπορεί να σταθεί πουθενά αν δεν σέβεται τον σύλλογο διδασκόντων και τους ανθρώπους γενικά που τον πλαισιώνουν, ούτε να λειτουργεί ως φερέφωνο της εξουσίας. Δεν ωφελεί κανέναν, παρά μόνο τον ίδιο, όταν κάθε του κίνηση άγεται και φέρεται από την ανησυχία της απώλειας της "καρέκλας" του!  Δυστυχώς λίγοι διευθυντές συγκεντρώνουν κυρίως τα ουσιαστικά προσόντα, πέρα από τα τυπικά, που είναι απαραίτητα γι' αυτή την θέση και είναι η εξαίρεση! Όλο αυτό αποβαίνει σε βάρος της λειτουργίας του σχολείου ή της ψυχικής κατάστασης των συναδέλφων του - παραδείγματα άπειρα που δεν είναι της παρούσης! Δεν συμφωνώ με την άποψη παραπάνω των συναδέλφων ότι δεν είναι δύσκολος ο ρόλος του διευθυντή και για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι διευθύντρια, ούτε ήμουν ποτέ ούτε θα με ενδιέφερε ποτέ να γίνω. Κι αυτό, γιατί κυρίως πιστεύω σε πιο ελεύθερες και δημοκρατικές μορφές διοίκησης.
Είναι πράγματι ελκυστική, η πρόταση του  αναπληρωτή υπουργού Παιδείας Τάσου Κουράκη, καθώς θα ήταν ιδανική η ανάδειξη του προσώπου του διευθυντή μέσα από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Είναι εκείνοι που γνωρίζουν σε μεγάλο βαθμό τις ικανότητες και την προσωπικότητα των συναδέλφων τους και θα υποστήριζαν το έργο του προσώπου που θα επέλεγαν πολύ περισσότερο από εκείνου που θα φέρουν κάποιοι άλλοι μέσα από διαδικασίες που δεν μπορούν να ελεγχθούν από τους ίδιους. 
Η "αμεσοδημοκρατική λειτουργία των σχολείων" για πολλούς συναδέλφους, όπως και για μένα, θα ήταν η καλύτερη επιλογή για την σχολική πραγματικότητα, όμως προϋποθέτει, πέρα από την αλλαγή θεσμικού πλαισίου που είναι η βάση όλων, υψηλό επίπεδο ωριμότητας και υπευθυνότητας, μεγάλης αγάπης για το αντικείμενο και επαγγελματική σοβαρότητα από όλους τους εκπαιδευτικούς σε όλη την ιεραρχική κλίμακα. Υπάρχει;
Η εμπειρία μου όλα αυτά τα χρόνια λέει όχι. Είναι απαραίτητη, λοιπόν, μια άρτια οργάνωση και προετοιμασία από πάνω προς τα κάτω πριν η πρόταση αυτή αρχίσει να υλοποιείται.
Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για δημοκρατικά μοντέλα διοίκησης πολύ προχωρημένα, όμως θα καταλήγαμε ότι πρόκειται για ουτοπίες, οπότε σταματώ εδώ. Πορευόμαστε με αυτά που πιθανόν μπορούμε να έχουμε δεδομένων των συνθηκών.


Ο πιο καλός ο μαθητής είναι και... ο διευθυντής...!

 
 

16 σχόλια:

  1. Χωρίς να έχω γνώση επί του θέματος, αντιλαμβάνομαι πως αυτό είναι και καλό και κακό. Καλό αν τα κριτήρια των εκπαιδευτικών είναι αξιοκρατικά και όχι συμφεροντολογικά. Αυτό θα φανεί στην πράξη πιστεύω. Εσύ θα μας κρατάς ενήμερους Γλαύκη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αξιοκρατία δεν υπάρχει σε πολύ μεγάλο βαθμό, όπως και παντού.
      Θα δούμε πώς θα πάνε τα πράγματα, γιατί προς το παρόν είναι απλή πρόταση. Θα πρέπει να γίνουν πολλά πριν την υλοποίησή της. Αν γίνει σωστά, θα είναι η ιδανική λύση.
      Σ' ευχαριστώ, Χριστινάκι μου και συγνώμη που δεν έχω αξιωθεί να περάσω!

      Διαγραφή
  2. Θεωρώ εύλογες τις ανησυχίες σου και δεν θα ξεχάσω τα λόγια του διευθυντή ενός δημοτικού σχολείου. Φωτισμένος άνθρωπος, που αγαπούσε τα παιδιά πρωτίστως και μετά τη θέση του "Ο διευθυντής μπορεί να είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος, ή ένας ικανός παιδαγωγός που υπερβαίνει το ρόλο του και φροντίζει το σχολείο του να παράγει έργο κι όχι απλά να λειτουργεί"...
    Για την ιστορία, στο ολοήμερο ήταν εκεί τα μεσημέρια και ζέσταινε τα φαγητά των παιδιών, μέχρι να βρεθεί μια λύση μέσω του συλλόγου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό είναι διευθυντής χωρίς κόμπλεξ και αρχομανίες!
      Πάνω απ' όλα άνθρωπος κι έπειτα όλα τα άλλα. Αν είναι το πρώτο, ανοίγουν οι πόρτες για τα υπόλοιπα μέσα από την στήριξη του προσωπικού και των γονέων!
      Πάσχουμε από αυτό, όπως και η κοινωνία μας σε μεγάλο βαθμό!
      Καλό απόγευμα, Μαράκι!

      Διαγραφή
  3. Δεν έχω και εγώ Γλαύκη την απαιτούμενη εξειδίκευση γνώσης για να τοποθετηθώ αναλυτικά στα εκπαιδευτικά αυτά δρώμενα.
    Εκείνο όμως που επισημαίνω και συμφωνώ είναι η ουσία του παραπάνω άρθρου πάνω σε βασικά θέματα στην εκπαίδευση και στην κοινωνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το άρθρο λέει πολλές αλήθειες, όμως δεν είμαι σίγουρη ότι επιθυμούν πολλοί αυτή την πρόταση, καθώς θα τρίξουν πολλές σίγουρες "καρέκλες"!
      Ίδωμεν, Γιάννη μου!

      Διαγραφή
  4. Είναι ένα ζήτημα που τα χαρακτηριστικά του δεν διαφέρουν από τα καυτά ζητήματα όλων των θεσμών της κοινωνίας μας. Και συμφωνώ απόλυτα με την όλη τοποθέτησή σου.
    Είναι εξαιρετικά επικίνδυνες τέτοιες προτάσεις, που δεν συνοδεύονται από καμιά άλλη πρόταση και διάθεση για αλλαγή. Θα μετακυλήσουν, όπως γράφεις, την ευθύνη...
    Πώς σκοπεύει άραγε το Υπουργείο να ενισχύσει το δάσκαλο και να απαξιώσει το δημόσιο υπάλληλο;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς, Αλεξάνδρα μου!
      Η πρόταση είναι εξαιρετική, αλλά μόνη της δεν στέκει, γιατί θα καταλήξουμε σε μία από τα ίδια ή παράλογα.
      Η ευθύνη ανήκει σε όλους είτε μας βολεύει είτε όχι. Ξεκινά σίγουρα από όσους έχουν την εξουσία, όμως και οι υπόλοιποι δεν μπορούν να είναι αδιάφοροι και το μόνο που ξέρουν είναι ν' αφήνονται και να περιμένουν. Επιβάλλεται να παίρνουν θέση και να διεκδικούν, για να μην κλαίγονται μετά!
      Σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  5. Τοκ τοκ... μπηκα να σου πω καλορίζικο το Καφέ σου... θα περνώ να πινουμε καφεδακι αφου κερνάς.. και να τα λενε οποτε μπορούμε..για το θεμα σου εμαι πολύ εκτως για να εκφέρω γνωμη... θα συμφωνησω ομως με την τελευταία παραγραφο πως..... Πορευόμαστε με αυτά που πιθανόν μπορούμε να έχουμε δεδομένων των συνθηκών... Γλαυκη μου καλό ξημερωμα φιλακιαααα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρούλα, σ' ευχαριστώ για την επίσκεψη και να περνάς όποτε κάνεις κέφι! Θα χαρώ πολύ να σε ξαναδώ!
      Όσο για τα γραφόμενα παραπάνω θα δείξει η πορεία, μια και είμαστε στην αρχή ακόμα!
      Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή
  6. Οι περισσότεροι εξ ημών βρισκόμαστε σε απόσταση από τα "Παιδείας δρώμενα" και ως εκ τούτου δεν έχουμε τεκμηριωμένη άποψη και μπορεί να εκφράζουμε ευσεβείς πόθους ή πράγματα ανεφάρμοστα.
    Δεν μπορώ να πάρω θέση υπέρ της μιας πλευράς και κατά της άλλης. Θεωρώ, άλλωστε, ότι ακόμη και εντός της εκπαιδευτικής σας κοινότητας θα υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις.
    Η γνώμη μου ως απλού παρατηρητή είναι η εξής: βρίσκω κομματάκι "επικίνδυνο" (μη παρεξηγηθεί η λέξη) την ανάδειξη του διευθυντή της σχολικής μονάδας από τον σύλλογο των καθηγητών. Υπό αυτές τις συνθήκες εκλογής θα είναι υποχρεωμένος ο διευθυντής να κάνει ολονών τα χατίρια για να κρατήσει τη θέση, κάποιες φορές παραβιάζοντας και κανονισμούς. Εκτός αυτού, πως θα έχει άποψη για την εκλογή διευθυντή ο καθηγητής που έχει την οργανική θέση στο τάδε γυμνάσιο του Χαλανδρίου αλλά υπηρετεί εδώ και 10 χρόνια με απόσπαση στη Σάμο;
    Επειδή δεν γνωρίζω καθόλου την προϊστορία, άραγε υπάρχουν προτάσεις από τα συλλογικά-συνδικαλιστικά όργανα; Η ομοσπονδία έχει πάρει θέση και απλά δεν εισακούγεται ή δεν έχει άποψη;
    Παρακαλώ …τα φώτα σου…!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανάρτησα ένα τέτοιο θέμα, γιατί ήθελα να δω απόψεις γενικότερα, ακόμα και από ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο.
      Δεν έχεις άδικο ότι υπάρχει πιθανότητα να δούμε και τέτοια φαινόμενα, όμως έχει να κάνει με την ωριμότητα του συλλόγου, αλλά και το ότι τον επέλεξε εκείνος ίσως δίνει κίνητρα, για να στηρίξει το έργο του.
      Σχετικά με την οργανικότηταπου αναφέρεις, λέγεται πως θα επιστρέψουν στις οργανικές τους θέσεις οι νυν διευθυντές κι έπειτα θα προχωρήσουν στην εκλογή διευθυντών. Θα τεθούν κάποια κριτήρια και προϋποθέσεις και σίγουρα δεν θα γίνει έτσι στον αέρα.
      Προς το παρόν δεν μπορώ να σε διαφωτίσω περισσότερο, διότι θα γίνουν συνελεύσεις για όλα τα νέα μέτρα, οπότε δεν υπάρχουν ακόμα επίσημες θέσεις. Ακόμα κι αυτό που ειπώθηκε από τον αναπληρωτή υπουργό είναι πρόταση που δεν έχει περάσει για ψήφιση. Το μόνο που γίνεται αυτή τη στιγμή είναι κουβέντες σε πηγαδάκια στο γραφείο των εκπαιδευτικών. Με όσους έχω μιλήσει το βλέπουν πολύ θετικά.
      Είμαστε σε μια ασάφεια και περιμένουμε τις πιο σοβαρές εξελίξεις. Ό,τι κι αν γίνει όμως θα πρέπει να είναι μελετημένο και όχι επιπόλαια αποφασισμένο ως συνήθως γίνεται.
      Αφού μπορεί να υπάρξει κάτι πολύ καλό, ελπίζω να μην τα θαλασσώσουν κι αυτοί, αλλά και ο εκπαιδευτικός χώρος ν' αφήσει το αραλίκι και να πάρει καλά τεκμηριωμένες θέσεις ή να δώσει ολοκληρωμένες προτάσεις. Διάβασα κάποιες αρκετά συγκροτημένες προτάσεις για τον τρόπο που μπορεί να υλοποιηθεί όλο αυτό.
      Υπομονή, Πέτρο μου!
      Σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  7. Ομολογώ πως ούτε εγώ έχω γνώση επί του αντικειμένου, πέρα από τα λίγα που έχουμε συζητήσει μεταξύ μας. Θα με ενδιέφερε όμως, αν γινόταν, να διάβαζα εδώ τις απόψεις κάποιων εκπαιδευτικών -bloggers ή μη- για να διαφωτιστούμε κι όσοι δεν γνωρίζουμε, αλλά καλό είναι να μαθαίνουμε, αφού σε κάθε περίπτωση, το θέμα αφορά τα παιδιά μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, περιμένα κι εγώ να δω τις απόψεις ειδικά των άλλων εκπαιδευτικών-bloggers, όμως μάλλον δεν έχουν δει την ανάρτηση.
      Με ενδιαφέρει όπως είπα και στον Πέτρο και η άποψη άλλων φίλων που δεν είναι εκπαιδευτικοί. Είναι κάτι διαφορετικό, που δεν έχει ξαναγίνει στην ελληνική πραγματικότητα, οπότε θα ήθελα να δω τι λέει ο κόσμος γι' αυτό.

      υ.γ.
      Ξέρω, το παράκανα... Προσπαθώ να επανέλθω σε μια σειρά...
      Ό,τι και να πεις, έχεις δίκιο.

      Διαγραφή
  8. Εγώ θυμάμαι τις ανησυχίες σου μέχρι πριν κάποιους μήνες. Τώρα κατάλαβα πολύ περισσότερα! :)))
    Νομίζω πάντως ότι αν και είναι αισιόδοξη από τη μία η αλλαγή, ότι δυσκολίες ίσως κι έτσι υπάρξουν. Αλήθεια ποια μπορεί να είναι η χρυσή τομή;
    (Στα χρόνια που συνεργαζόμουν με τα σχολεία "πέτυχα" έναν διευθυντή ..τι να σου πω! Α το καλύτερο ήταν ότι μιλούσα με τη δασκάλα μαθήτρια μας μου και της εξηγούσα ότι κάνει δυσλεξικού τύπου λάθη αλλά δεν έχει δυσλεξία. Ο διευθυντής παραδίπλα. "Α η Σίσσυ δεν έχει δυσλεξία ...πάει ροδάνι η γλώσσα της μέσα στην τάξη!" Κόκκαλο η @ριστούλα μετά! ☺

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, δεν ήταν τυχαίες οι ανησυχίες μου!
      Ένα μπάχαλο υποκρισίας και γελοιότητας, φασισμού και δεν συμμαζεύεται...
      Θα δείξει η πορεία για όλα!
      Καλά, με τον διευθυντή ό,τι να 'ναι!!!

      Διαγραφή

Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο να διαβάσεις τις σκέψεις μου.