Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Πρώτες "ποιητικές" απόπειρες...


Ακολουθώντας την πρόταση φίλων αναγνωστών να έχουν την δυνατότητα να διαβάσουν, από εδώ άμεσα, ό,τι έχω γράψει πριν αποκτήσω δικό μου διαδικτυακό τόπο, αποφάσισα να αναρτήσω χωριστά τις "ποιητικές" μου συμμετοχές στα Συμπόσια της αγαπημένης μας Αριστέας ή σε άλλες δημιουργικές ιδέες, που υλοποιήθηκαν πολύ καιρό πριν.



    Αντέχεις;

    Με πήρες από το χέρι και με ταξίδεψες νοερά.
    Έτσι, αναπάντεχα μια μέρα…

    Χαστούκι τρυφερό και βίαιο συνάμα!
    Κάθε στιγμή του χρόνου και μια αγωνία,
    κάθε στιγμή καταιγίδα πολύχρωμων συναισθημάτων.
    Οι αισθήσεις ευαίσθητες χορδές…
    Η ανάσα κομμένη ... ο νους χαμένος
     και η καρδιά παραδομένη
    σε σένα!
    Το αντέχεις;

    Ελπίδα άνευρη και ένα τέλος σε κάθε βηματισμό.
    Κάθε στιγμή και μια πληγή ξέχωρα από τη θέλησή μας.
    Σιωπηρό αδιέξοδο…
    Το αντέχεις;

    Με πήρες από το χέρι και με ταξίδεψες στα θλιμμένα σου μάτια,
    στα απαλά φιλιά σου.
    Ο χρόνος σταμάτησε εκεί… εκεί άλλη μία πληγή.
    Βηματισμός σε κινούμενη άμμο…

    Θάρρος μπορείς να βρεις να σπάσεις τα δεσμά,
    να παραδοθείς στο μεγαλείο του;

    Αν ρωτάς, έρωτας είναι και σε θέλει μαχητή!
    Σε θέλει εκεί με την ψυχή δοσμένη!
    Γλυκιά νίκη απέναντι στο φόβο…
    Μπορείς;

    Αέναη ζωοδότρα

    Πνοή ζωής , ομορφιά μου,
    Τρυφερότατο γλυκό μου Έαρ,
    μ’ άγγιξες κι εντός μου αναρίγησα.

    Σε κάθε κύτταρο του νου
    και του κορμιού μου
    οι μυρωδιές σου εισχώρησαν
    μυστικά κι απόκοσμα.
    Βάλσαμο ψυχής το φως,
    οι αποχρώσεις της μορφής σου.

    Γοητευτική νύμφη, παιχνιδιάρα,
    αναστατώνεις τις καρδιές,
    ανατρέποντας τη σιωπή
    με τα δικά σου μελωδικά πέπλα.
    Κι όμως επιβάλλεσαι χαδιάρικα,
    καταλυτικά, Άνοιξή μου!

    Επαναστάτρια, αναζωογονητική,
    θύελλες εσωτερικές προκαλείς αέναα και πάλι.
    Ως αναρχική του σύμπαντος
    διεγείρεις το πνεύμα,
    εκεί που οι ιδέες ως άλλοι εραστές,
    χορεύουν βαλς μετά τον έρωτα.

    Ορίζεις και πανηγυρίζεις την αναγέννηση!

    Ανίσχυρη αντίσταση,
    παράδοση ολοκληρωτική
    σε μια θάλασσα
    που σ’ αγκαλιάζει απαλά,
    που σε παρασέρνει ηδονικά,
    βαθιά στα άδυτα…

    Έτσι συνάντησες τον άνθρωπο
    κι εκείνος αφέθηκε
    να δει αλήθειες!

    Θερινός άγγελος

    Θα ’θελα να ’μουν βράχος στης πυρόξανθης ακρογιαλιάς την άκρη,
       να μην με σαρώνει ο λυγμός, να φτερουγίζει μακριά μου κάθε δάκρυ.

    Ευφορία να γεύομαι μες στην μυροφόρα αγκαλιά του θερινού αγγέλου,
      να γαληνεύω στον παφλασμό του κύματος, στο γλυκοφίλημα της αψιάς αμπέλου.

    Ρωτώ τον ήλιο αν θα ’χει κάποια αξία η αναμονή στο πυρωμένο χαμόγελό του,
      αν φέρει απρόσμενα φλόγες ελπίδας ποθητής στο σώμα το λαμπρό του.

    Ουρανό και θάλασσα ν’ αψηφώ δίχως δισταγμό, μου αποκρίθηκε μεμιάς,
      αν ολόγιομους καρπούς αποζητώ , επέμεινε: «Με όραμα το θέρος να κοιτάς!».

    Στης πανσελήνου τον ιστό ακόλουθος να ορκιστώ ως άνθρωπος μονάχος
      κι αν ταπεινός αποδειχθώ, τον κόσμο θα λυτρώσω απ’ τα δεσμά σαν ένας άλλος Βάκχος!



    Και πρωθυπουργός και ποιητής


    «Δώσε κι εμένα μπάρμπα» είπε της γιαγιάς του το καμάρι.
    «Πάρε, πάρε» του αποκριθήκαν οι ανόητοι, δίχως να παίρνουνε χαμπάρι.

    Κι ο απολωλός ως άλλος ξιπασμένος ποιητής ανέλαβε την πλάση.
    Μια χώρα του ’λαχε κι αυτού κι είπε να μην χάσει!

    Ιδού, Μεσσίας επί της Ψαροκώσταινας εχρίστηκε ο αδαής.
    Προσωπείο φασίστα με φωνή αγγέλου ενδύθηκε, ώσπου σκιαχτήκαν κι οι φρενοβλαβείς!

    Το έρπειν και το γλείψιμο να είναι καλά, του οσφυοκάμπτη η χαρά.
    Ρημαδιό έπλασε ο σουρεαλιστής, του προδότη η μπαμπεσιά.

    Σε μια παραίσθηση τρελή ως Μέγα Αλέξανδρο φαντάζεται τον εαυτό του.
    Καρυάτιδες ονειρεύεται να τον βαστούν ορθό μέσα στον καημό του.

    «Θέλω τόσα να σου φτιάξω» πιάνει τα άσματα ο δειλός ο πορθητής.
    «Κι αν πέσει το σκοτάδι, θεέ μου, πώς να ζήσω το μετά;» αναρωτιέται ο δυστυχής!

    «Μα πού να πάω, πού να πάω, που εδώ έχει ψωμί τόσο πολύ;»
    «Μα πού να πάω, αφού, Ελλάδα μου, είσαι όλη μου η ζωή;»

    «Κάτι μου κρύβεις και δεν ξέρω τι να κάνω!»
    «Τον ντελικανή αν προτιμάς, να πέσω να πεθάνω!»

    «Πες μου τι τρέχει, Ελλάδα μου, και δεν σε φτάνω.»
    «Πες μου αν άλλον αγαπάς, πες μου σήμερα αν σε χάνω!»

    Α, ρε μάστορα της συμφοράς, άδειασέ μας τη γωνιά τούτη τη στιγμή!
    Έρωτάς μας και μαχαίρι ήσουν πάντα, μα τώρα πια κατέληξες αόρατη πληγή!

    (Το ποίημα έχει πάρει μικρά δάνεια από στίχους γνωστών τραγουδιών ή έχουν γίνει παραφράσεις κάποιων στίχων από τη μέση σχεδόν του ποιήματος και κάτω για χάρη της σάτιρας.)


     Τέσσερις μπλόγκερς - τέσσερις σταθμοί σιχτίρ time
    (Δοσμένο μέσα από τέσσερις κινήσεις, τέσσερα  εντεκάρια)

    Ταραχοποιός
    Ο αρχηγός
    Πυρπολεί και αφυπνίζει...
    Πεδίο βολής το μπλογκοχωριό!
    Δυναμιτίζει!

    Ζουρλοπαντιέρα
    Η βραχονησίδα
    Κόκαλα πάντοτε τσακίζει...
    Κάλλος, σιχτιριά, κάνουν συντροφιά!
    Χαστουκίζει!

    Τσαντίλας
    Ο καπετάνιος
    Χρυσούς πισινούς ραβδίζει...
    Χιούμορ, λεβεντιά τρατάρουνε χαρά!
    Φουφουλίζει!

    Άριστη
    Η μπουκλωτή
    Με "ντεκουπάζ" προβληματίζει...
    Βεγγέρα δημιουργίας το μπλογκοαρχοντικό!
    Μαγνητίζει!

    Συγχωρεμένα να 'ναι όσα λέω παραπάνω, μα το 'χα μαράζι να το κάνω!



    Γυμνό ντουέτο

    (Δοσμένο μέσα από τέσσερις κινήσεις, τέσσερα εντεκάρια)
    Αλάθητο
    Το σώμα
    Ανθίζει στο κάλεσμα.
    Φορώ τη γύμνια σου.
    Ηδονή!

    Ελεύθερη
    Η ψυχή
    Γαληνεύει σαν άγγελος.
    Εισχωρώ στη δική σου.
    Ευτυχία!

    Πλανεμένος
    Ο νους
    Φαντασιώνεται το άπειρο.
    Διεγείρω κάθε σου κύτταρο.
    Έκσταση!

    Αναπότρεπτη
    Η ένωση
    Συγκλονίζει τη σάρκα.
    Δανειζόμαστε τούτη τη στιγμή.
    Αιωνιότητα!










    16 σχόλια:

    1. Λοιπόν, αν κάτι μου μίλησε τούτη την ώρα περισσότερο είναι "ο πλανεμένος νους που φαντασιώνεται το άπειρο"...
      Δυο σώματα γυμνά μόνο αν ταξίδεψαν στο άπειρο υπήρξαν μαζί.

      Καλημέρα!

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Ποιητικό και το σχόλιό σου, κορίτσι μου!
        Θεωρώ ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ομορφιά από μια τέτοια στιγμή, όταν έχει μπορέσει να την βιώσει κανείς!
        Καλό σου βράδυ!

        Διαγραφή
    2. Για μένα είναι ό,τι πιο δύσκολο να επιλέξω. Γιατί πάντα αγαπώ όλες σας τις συμμετοχές και τις αισθάνομαι σαν παιδιά μου!
      Θεωρώ πιο ολοκληρωμένο θες;'Πιο περίτεχνο πες; το τελευταίο σου! Το γυμνό ντουέτο!
      Αλλά λάτρεψα το Τέσσερις μπλόγκερς - τέσσερις σταθμοί σιχτίρ time
      γιατί μας έπλεξες τόσο όμορφα!
      Η μπουκλωτή, από το μπλογκοαρχοντικό σε φιλάει ολούθε και φεύγει ενθουσιασμένη ♥

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Αχ μ' αρέσει αυτό το ολούθε... χεχε!
        Φίλα, εσύ!
        Το ντουέτο το έγραψα χωρίς να το αντιλαμβάνομαι και πολύ, σαν να πήγαινε το μολύβι μόνο του! Έβγαινε πηγαία, κι ας ήταν αρκετά περίπλοκο ως προς την "οικοδόμησή" του!
        Το Τέσσερις μπλόγκερς ήταν μεγάλοι χαρά! Το έγραφα με τρελό κέφι και γελούσα μόνη μου! Έχω και τον χαβαλέ μέσα μου λίγο... Είναι εμφανής η αγάπη μου για εσάς!
        Έτσι είμαι εγώ... λίγο φουριόζα, αυθόρμητη κι αυτό που θα πω, αυτό και είναι! Δένομαι με τους ανθρώπους και μ' αρέσει να εκφράζω αυτό που αισθάνομαι. Κάποιες φορές αυτό παρεξηγείται, γιατί δεν λειτουργούν έτσι. Υπάρχουν και οι άμυνες!

        Διαγραφή
    3. Γλαύκη εγώ τι να πω ;;; η ποίηση είναι κάτι ψηλό για μένα... το θωρώ με σεβασμό...... Κάθε έργο σας κάθε έκφραση ψυχής σας είναι γεμάτη και έναν σεβασμό.
      Καλό βράδυ κορίτσι μου

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Γιάννη μου, δεν θα το χαρακτήριζα όλο το παραπάνω ποίηση, αλλά προσπάθεια ποίησης! Γι' αυτό κι έχω βάλει σε κάποια σημεία την λέξη μέσα σε εισαγωγικά.
        Έκφραση συναισθημάτων κατα κύριο λόγο είναι και κατάθεση κάποιων σκέψεων!
        Σ' ευχαριστώ πολύ!
        Καλό βράδυ και σε σένα!

        Διαγραφή
    4. Καλά, πειράζει που κι εγώ λάτρεψα το Τέσσερις μπλόγκερς;;; Γιατί άραγε; Αχαχαχα! Φιλιά πολλά και πάντα καλές εμπνεύσεις! :))

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Το Τέσσερις μπλόγκερς εκφράζει την χαρούμενη, τρελούτσικη κι αγαπησιάρικη πλευρά μου! Γράφτηκε με σκανδαλιάρικο πνεύμα, όπως των παιδιών! Το λατρεύω κι εγώ! Είστε μέσα κι εσείς, μην το ξεχνάς...
        Φιλιά, βραχονησίδα!!! Χαχαχα!!!

        Διαγραφή
    5. Ναιιιι! Κάποια τα είχα διαβάσει και στα συμπόσια! Το γυμνό ντουέτο νομίζω ξεχωρίζει γιατί είναι μινιμαλιστικό και δίνει δυνατές εικόνες! :)))

      Στα καινούρια ωραία ποιήματα που θα ρθουν!!!
      Καλό ξημέρωμα Γλαύκη!!!

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Ναι, το γυμνό ντουέτο είναι καλοδουλεμένο από άποψη τεχνικής και επιλογής κατάλληλων λέξεων, ώστε να αποδίδονται πολλά μέσα από ελάχιστα λόγια.
        Αγαπημένα μου είναι άλλα, με τα οποία είμαι συναισθηματικά δεμένη, όμως εδώ επιλέγεται εσείς!
        Σ' ευχαριστώ πολύ!
        Καλό απόγευμα, Χριστίνα!

        Διαγραφή
    6. Νομιζω ότι δεν πρεπει να λειπει από το αρχειο σου
      κι αυτό εδώ παρακατω που ειχες αφησει στο μπλογκ μου:

      Θάλασσά μου φουρτουνιασμένη
      Εσύ, λιμάνι, φυλακή μου
      Λίγες οι βαθιά αληθινές στιγμές σου...
      Ως πότε θα στέκω εδώ άπραγη;

      Να 'ξερα το πώς!
      Αγωνία πάντα στην ψυχή και σύγχυση.

      Τόλμη για ζωή είναι η ανάγκη!
      Αν το συναπάντημα ερχόταν πιο νωρίς;
      Ξέρω, ίσως τα μάτια να μη το διέκριναν μες στην ομίχλη.
      Ίσως να το προσπερνούσα ως άγνωστο και να το απωθούσα.
      Διάφανο τούτη τη στιγμή!
      Έλεος όμως πια κανένα...
      Ψηλαφίζω τη συνέχεια με μόνιμη συντροφιά την απουσία.
      Ωφέλειες πολλές, πληγές άλλες τόσες!
      12.03.14

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Καλησπέρα V.
        Συντονίζονται μου φαίνεται οι σκέψεις...
        Αυτό το είχα ξεχάσει, όμως σήμερα ψάχνοντας στο αρχείο μου για τα παλιά κείμενα, βρήκα ένα άλλο που σου είχα αφήσει και σε αφορά. Ήταν συνέχεια πάνω σε μία δική σου ανάρτηση. Αυτό, λοιπόν, το έχω ετοιμάσει για να το αναρτήσω κάποια στιγμή αύριο! Θεωρώ ότι είναι ίσως πιο καλό. Θα ήθελα την γνώμη σου, γιατί αύριο είσαι επίσημα προσκεκλημένος (δεν σε αναφέρω, αλλά θα ήθελα να παρεβρεθείς).
        Δεν ήξερα ότι σου άρεσε το παραπάνω! Κάποια στιγμή θα το παρουσιάσω κι αυτό, αν νομίζεις ότι αξίζει τον κόπο.
        Με τιμά ότι το θυμήθηκες!
        Το μπλογκ σου μου έδωσε αρκετές φορές έμπνευση, για να προσπαθώ στην "ποίηση". Σ' ευχαριστώ!

        Από τα παραπάνω ποιο ξεχωρίζεις και γαιτί; Θα ήθελα πολύ να έχω την γνώμη σου εδώ!

        Διαγραφή
    7. Η «Θαλασσα σου» μου αρεσει περισσοτερο από όλα
      είναι και η εξυπνη ακροστιχιδα που το κανεις πιο ολοκληρωμενο
      Από τα υπολοιπα που αναρτησες προτιμω τον «Θερινο Αγγελο»
      γιατι εχει ρυθμο, φωτεινες λεξεις, ριμα, την θαλασσα, τον ηλιο
      και το καλοκαίρι που τοσο αγαπω

      ΑπάντησηΔιαγραφή
      Απαντήσεις
      1. Α, ναι η ακροστιχίδα του "Θέλω να ταξιδέψω"!!!
        Το είχα ξεχάσει...
        Κι εγώ αγαπώ πολύ τον "Θερινό Άγγελο" για όλα αυτά που λες και πολλά άλλα που μου θυμίζει!
        Μου φαίνεται το αυριανό δεν θα πολυμετρήσει, άσε που προκαλεί και λίγο ο τρόπος που θα το παρουσιάσω!
        Α, και μην νομίζεις ότι θα διακόψω τις αναδρομές στις δικές σου δημιουργίες... Πάλι σε μπελάδες θα σε βάζω!

        Διαγραφή
    8. Αυτος ο χωρος είναι δικος σου, κι αυτό το μπλε παραθυρο το στημενο καβαλετο σου. Χαραζεις ότι σε εκφραζει και ότι επιθυμεις, ότι σε εμπνέει και οτι σε ποναει. Δεν γραφουμε κατά παραγγελια ουτε για να γίνουμε αρεστοι σε κανενα. Και μην στενοχωριέσαι, αν εχεις λιγες συμμετοχές. Καλύτερα λιγα σχολια και καλα παρα πολλα και ψευτικα.
      Ναρχεσαι οποτε θες και οπου θες

      ΑπάντησηΔιαγραφή

    Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο να διαβάσεις τις σκέψεις μου.