Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2015

Οι... "Avant-guarde"... της Ευρώπης;


Μερικές απλές σκέψεις...
Μετά την πρώτη εβδομάδα των εκλογών, της ανατροπής, τις πρώτες αποφασιστικές και συντονισμένες δράσεις της νέας κυβέρνησης, τα αναρίθμητα, χιουμοριστικά και μη σχόλια της πολιτικής επικαιρότητας έκανα πολλές σκέψεις, όπως όλοι μας, και κάποιες ήθελα να τις μεταφέρω εδώ. 
Η χαρά μου γι' αυτήν την πρώτη επιτυχία, την αλλαγή φρουράς στο τιμόνι της χώρας είναι πολύ μεγάλη, καθώς αισθάνθηκα ότι μου αφαιρέθηκαν οι "αλυσίδες" από το λαιμό και η "σιδερένια μπάλα" από το πόδι. Δεν ξέρω ποια θα είναι η συνέχεια, όμως αυτή την αίσθηση της ελευθερίας, της περηφάνιας,  της ελπίδας που αναγεννήθηκε δεν μπορεί κανείς να μου τα αφαιρέσει προς το παρόν. Είναι τόσο δυνατά μέσα μου που τα βλέπουν οι άλλοι και τρομάζουν...


Όχι, δεν τυφλώθηκα από το νέο φως ούτε άρχισα τα "ονειροπατήματα"! Δεν αεροβατώ, όπως βιαστικά προσπαθούν να βγάλουν εύκολα συμπεράσματα φίλοι με τους οποίους συζητώ αυτές τις μέρες. Ευτυχώς στη συνέχεια τους πείθω! Σίγουρα στο μυαλό μας θα πρέπει να υπάρχει ο απώτερος στόχος, το να καταφέρει η Ελλάδα να σταθεί ξανά στα πόδια της αξιοπρεπώς και απελευθερωμένη από τα λάθη του παρελθόντος να προχωρήσει μπροστά. Για να επιτευχθεί αυτό ο δρόμος είναι πολύ μακρύς ακόμα και δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τα εμπόδια ή τα λάθη που θα προκύψουν στην πορεία, με αποτέλεσμα να υποβόσκει η ανασφάλεια, ο φόβος, ίσως η αμφισβήτηση όσων πράττουν ή εκφράζουν τα μέλη της νέας κυβέρνησης. Το μυστικό για να μην καθηλωνόμαστε από αυτά τα αρνητικά συναισθήματα κι έχουμε παλινδρομήσεις είναι να χωρίζουμε το έργο σε βήματα - όπως κάνουμε με τους μαθητές που αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες. 

Το πρώτο βήμα πέτυχε με θρίαμβο - αυτοί έφυγαν! Το δεύτερο βήμα πέτυχε κι αυτό με αίσθηση δικαίωσης και περηφάνιας - η κυβέρνηση ανέλαβε οργανωμένα, συντονισμένα και με τρόπο που ονειρευόμαστε μόνο τα ηνία της χώρας! Αναμένουμε τα επόμενα βήματα, αφενός με αισιοδοξία κι αφετέρου με περίσκεψη - την οργάνωση των εσωτερικών θεμάτων μας και την αποκατάσταση των αδικιών αλλά και το πιο δύσκολο έργο, εκείνο της διαπραγμάτευσής μας με τους εταίρους. Αγκαλιάζουμε τα θετικά λοιπόν και πορευόμαστε δυναμικά για τα ογκώδη που έχουμε μπροστά μας, με λιγότερα λόγια, εικασίες, τρομολαγνείες, φανφάρες, τσιτάτα και λοιπά φαιδρά αλλά με σύνεση και πίστη! Φαίνεται πουθενά να ονειροβατώ προς το παρόν;




Τελικά να πιστέψουμε ότι αυτή τη στιγμή αποτελούμε τους εκπροσώπους της "Avant-guarde" για την Ευρώπη; Και με την παλιά στρατιωτική της σημασία, της εμπροσθοφυλακής και με εκείνης του 20ου αι., του κινήματος που αναφέρεται σε κάθε τι τολμηρό, με πρωτοποριακό χαρακτήρα, το οποίο θα μπορούσε να τύχει μελλοντικής εφαρμογής και αποδοχής από περισσότερους; Εννοείται ότι μας ενδιαφέρει πρώτιστα να τα καταφέρουμε ως "Ελλαδίτσα" να σταθούμε στο ύψος μας (κι ας είμαστε μια κουκκίδα στον χάρτη) και να επιφέρουμε θετικά αποτελέσματα για τον τόπο μας, όμως δεν θα ήταν καθοριστικής σημασίας για όλη την Ευρώπη να ακολουθήσουν το παράδειγμα κι άλλοι πολίτες της γηραιάς ηπείρου; Μια νέα πραγματικότητα θα αναδυθεί...

Με αφορμή την ανάρτηση του φίλου Γιάννη από το Cinefil, που είχε αφιέρωμα στον Γκοντάρ, ήρθε στον νου μου το Παρίσι,  το Παρίσι πριν τον Μάη του '68! Μια κοινωνία που έμοιαζε να κοιμάται, συμβιβασμένη, βαλτωμένη από τον συντηρητισμό, βρέθηκε μια ωραία πρωία ξαφνικά στον δρόμο κι ανέτρεψε τις κοινωνικές αξίες της εποχής. Μπορεί τα γεγονότα τότε να οδήγησαν σε πολιτική αποτυχία, όμως είχαν τεράστιες κοινωνικές συνέπειες, τις οποίες απολαύσαμε εμείς πολύ αργότερα. Με την Ελλάδα να είναι μπροστά θα μπορούσε να συμβεί λοιπόν κάτι αντίστοιχο τώρα κυρίως σε επίπεδο αξιών και στάσης των πολιτών, φυσικά μέσα από τις σημερινές κοινωνικές συνθήκες και πάνω σε βάσεις ανάλογες της οικονομικής και πολιτικής κατάστασης που βιώνουμε. Ναι, εδώ ίσως αεροβατώ, αλλά επιθυμώ!

Για να μην ξεχνιόμαστε, μια και δώσαμε κι εμείς υπόσχεση, στις 17 Φλεβάρη συμμετέχουμε στο Παλλαϊκό Συλλαλητήριο, για να στηρίξουμε τις διαπραγματεύσεις για το ελληνικό χρέος (ευχαριστώ την Χριστίνα-Ανδρομέδα). 
Οι "Avant-guarde" της Ευρώπης δίνουμε το παράδειγμα, κι επιτέλους δίχως όπλα, δίχως κάγκελα!!!!



18 σχόλια:

  1. Όλα είναι δυνατά, η ιστορία το έχει αποδείξει!
    Μικρές φυτιλιές γίνονται η αφορμή ή και η αιτία της μεγάλης γιορτής του ανθρώπου προς την ελευθερία!
    Καλό ξημ'ερωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειλικρινά τι μεγάλη γιορτή θα ήταν να έπιαναν τόπο αυτές οι μικρές φιτιλιές! Ανάσα χρειάζεται ο ασθενής, για να μην τον ξαναπάρει από κάτω...
      Καλή σου νύχτα!

      Διαγραφή
  2. ΚΑΙ εχουμε και...ΑΛΛΑ ελαττωματα..Εκτος απο αυτα...Που αναφερες,καλη μας φιλη...
    ΔΕΝ ειμαστε..ΙΔΙΟΙ...Ουτε οργανωμενοι σωστα..Ουτε καν πολυπιστευουμε στην...Οργανωση...
    ΠΕΤΑΜΕΝΟΙ απο πολλα κομματα..Με πολλες διαφορετικες ιδεες και παρελθοντα..Με διαθεση για...ΔΙΑΦΩΝΙΕΣ..Και με..Αναριθμητες "συνιστωσες" και "τασεις"
    Συνηθως...Διαφωνουμε μεταξυ μας...
    Και φωναζουμε....
    ΟΜΩΣ...
    Καθε μερα..Ολη μερα...Καθε λεφτο και δευτερολεφτο...
    ΝΟΙΑΖΟΜΑΣΤΕ...
    Γι αυτο..
    Οπως σε ολες τις στιγμες της ιστοριας..ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ....
    Οι αληθινες ανατροπες..Ειναι ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ..Και ...
    Παραλογες....
    Παρ ολα αυτα...
    Αποδικνυουμε..
    Οτι ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς έτσι συμβαίνει βρε Μαχαίρη μου!
      Πώς γίνεται αλήθεια δεν ξέρω τελικά και μέσα από όλη αυτή την οχλοβοή φέρνουμε συνήθως την ανατροπή...
      Είναι απορίας άξιο!
      Φαντάσου να αποφασίζαμε κάποτε να κινηθούμε οργανωμένα και με ταύτιση βασικών ιδεών... ποιος θα μας αντιστεκόταν;
      Κανείς, νομίζω!
      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  3. Θα σταθώ κι εγώ στο "Παλλαϊκό Συλλαλητήριο" στις 17 (ή μήπως 16; δεν ξέρω αν είναι τσεκαρισμένο) και φυσικά, συγκρατημένη αισιοδοξία, αλλά αισιοδοξία! Κάτι ανάλογο γράφω σήμερα. Φιλιά και καλημέρες και καλό μήνα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα το επαληθεύσουμε αν είναι σίγουρα στις 17/2. Θα πάμε παρέα!
      Δεν μπορούμε σε αυτή την φάση να πετάμε στα σύννεφα! Απαιτείται προσοχή και λίγη δόση τρέλας, τόση που θα δίνει την τόλμη!
      Έρχομαι σε λίγο από εκεί, γιατί σήμερα καθυστέρησα γενικώς...
      Καλό σου βράδυ, Λουλουδοκόριτσο (καιρό είχα να στο πω αυτό)!

      Διαγραφή
  4. Μακάρι ο λαός μας Γλαύκη να ξαναβρεί τα μεγάλα και δοξασμένα του πατήματα της Εθνικής Αντίστασης και των αγώνων του.
    Μακάρι γιατί η συνείδηση στον τόπο μας έχει τραβήξει πολλά προς τα πίσω.
    Καλή σου βδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποια συνείδηση, Γιάννη μου;
      Ξεχάστηκε το νόημα αυτής της λέξης... πώς να επιβιώσει σε αδειανά κεφάλια;;;;
      Ίσως κάποια στιγμή επικρατήσουν τα πιο γεμάτα!
      Καλή εβδομάδα και σε σένα!

      Διαγραφή
  5. Μου αρέσει: σήμερα εσύ, η Πέτρα κι εγώ συμπνέουμε, η κάθε μία με τον τρόπο της!
    Ναι στη συγκρατημένη αισιοδοξία. Ανησυχώ για τις προσωπολατρείες....
    Πιστεύω στη συλλογικότητα και στο έργο. Και στο τι μπορούμε κι εμείς να κάνουμε! Ήταν μέχρι να ανάψει η φλόγα! Τώρα ας βοηθήσουμε κι εμείς!
    Στο συλλαλητήριο λοιπόν όλοι! Το καλό που τους θέλω να έχει και ο Πύργος!
    Φιλιά και καλή εβδομάδα μάτια μου :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχω προλάβει να σταθώ, απλά έκανα ένα γρήγορο πέρασμα, γιατί δεν είχα καθόλου χρόνο σήμερα! Θα πάω σε λίγο!
      Ελπίζω να φτάσουμε μέχρι εκείνη την ημερομηνία σώοι κι αβλαβείς όλοι μας... να δούμε τις εξελίξεις, γιατί πολλές φορές μάς προσπερνούν, κι αυτό με ανησυχεί πάντα!
      Το "εμείς" επιβάλλεται να γίνει καθεστώς από εδώ και πέρα...
      Καλή εβδομάδα και σε σένα μπουκλωτή μου! ;-)

      Διαγραφή
  6. Μαζί σου κι εγώ στο φινιστρίνι, να βλέπουμε λίγο ορίζοντα, να νιώσουμε την ψυχική ανάταση, ν' αγναντέψουμε την ελπίδα και το όραμα.
    Σ' ευχαριστώ που έγραψες αυτά που έχω στην καρδιά μου!
    Καλό μήνα Γλαύκη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εκεί στο φινιστρίνι, Μαρία μου!
      Λίγο περισσότερο φως, καθαρός αέρας και απλωσιά...
      Χωρίς αυτά μαραζώνει και σιγά-σιγά πεθαίνει ο άνθρωπος, πρώτα ψυχικά, έπειτα νοητικά και σε λίγο χρόνο σωματικά!
      Λες να γλιτώσαμε αυτή την διαδρομή;
      Υπέροχο το σχόλιό σου!
      Καλό μας μήνα!

      Διαγραφή
  7. Εχεις ενα τροπο να βλεπεις τα πραγματα "αισιοδοξα"
    Ειναι κι η γραφη σου τοσο ζεστη
    Που ολα γινονται σαν ανοιξιατικο λιβαδι
    Καλο μηνα...






    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό δεν γίνεται!
      Όσο εσύ έγραφες σε μένα, εγώ έγραφα σε σένα...
      Να κάτι μικρά θαύματα, όπως λέει και ο Κοέν στην ανάρτησή σου!
      Μόνο αν η ψυχή αισθανθεί σαν ανοιξιάτικο λιβάδι, βρίσκει τη δύναμη να προχωρεί...
      Σ' ευχαριστώ!
      Καλό μήνα κι από εδώ!

      Διαγραφή
  8. Συμφέρον όλων μας είναι να πετύχει η νέα κυβέρνηση τους στόχους της. Ο κόσμος προχωράει, η ιστορία αλλάζει. Η ίδια η ιστορία της ευρωπαϊκής ένωσης είναι κατεξοχήν μια ιστορία αμοιβαίων συμβιβασμών. Όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει, είχε πει κάποτε κυνικά ο Άδωνις. Καιρός λοιπόν να αντιστρέψουμε τους ρόλους. Καιρός η ΕΕ να προσαρμοστεί στην ιδέα της βιωσιμότητας όχι μόνο του χρέους αλλά και των ανθρώπων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι όπως στην φύση, Σοφία μου, τα είδη που δεν εξελίσσονται με βάση τις νέες συνθήκες εξαφανίζονται! Ας μην το πούμε ακριβώς προσαρμογή αλλά εξέλιξη, για να ενέχει και το στοιχείο της βελτίωσης ίσως!
      Ναι, η σειρά τους τώρα να ακολουθήσουν και κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουν συνηθίσει και μόνο κακό προκαλεί!
      Υπέρβαση!
      Καλή σου μέρα!

      Διαγραφή
  9. Έχω πει πολλές φορές πως το μόνο που δεν μπορεί να χάσει ο άνθρωπος – και ακόμη περισσότερο ένας ολόκληρος λαός – είναι η αξιοπρέπειά του. Αρκεί να μην το θέλει ο ίδιος και να μην κάνει τραγικά και ανεπανόρθωτα λάθη.
    Η ανάκτηση του πεσμένου μας ηθικού είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Η ελπίδα που γεννήθηκε στις 25 του Γενάρη είναι στα χέρια όλων μας να μη σβήσει. Αν αφήσουμε τα πράγματα να πάρουν το δρόμο τους, χωρίς τη δική μας συμμετοχή, είναι απολύτως βέβαιο ότι θα καταλήξουν στο γκρεμό.
    Περασμένες γενιές πολέμησαν γι’ αυτά τα χώματα. Το δικό μας χρέος είναι να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια και να την παραδώσουμε ατόφια στα παιδιά μας.
    Και σε κάθε περίπτωση να πολεμήσουμε γι’ αυτό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επιτέλους ήρθες, κ. θεμελιωτή!
      Πού είναι κρυμμένη, αλήθεια, αυτή η μαγιά της περηφάνιας, της τρέλας, της δυναμικότητάς μας;
      Ως λαό μάς χαρακτήριζε πάντα, πέρα από τα αρνητικά, το θάρρος, η αγωνιστικότητα, η τόλμη εκεί που άλλοι έβαζαν όπισθεν! Θα τα θυμηθούμε όλα αυτά και πάλι, γιατί δεν χάθηκαν, απλά κοιμούνται...
      Νομίζω ότι ένα μικρό της ίχνος αφήσαμε να φανεί τις τελευταίες μέρες!

      Διαγραφή

Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο να διαβάσεις τις σκέψεις μου.